Vandaag is het zondag. De zondag waarop ik alles moe ben. Een zoveelste ruzie met S. heeft men vooruitgang half kapot gemaakt… Ik ben het allemaal beu, niemand die het snapt, niemand die het wil begrijpen, terwijl ik het zelf om eerlijk zijn ook niet meer weet. Maar alles is zo verwarrend en onbevangen.. Ik wil gewoon verder, punt
andere lijn. Maar waarom kan dat niet… omdat dat niet mag. Omdat niemand mij toelaat om verder te gaan, want “we zijn toch zo een mooi een koppel”. Nee, we waren! Ik wil niet meer, en dat wil ik al 3 maanden niet meer! Liefde zit overal, in iedereen zen kop, in iedereen zen buik, in ieders gedachten. Maar ik wil niet meer verliefd zijn, niet geliefd worden.
Ik kan niet terug naar het verleden en kan de toekomst niet voorspellen…
x
