Ik schrijf voor de gezelligheid
om van me af te schrijven
ik schrijf in alle eerlijkheid
om verloren tijd te drijven
naar momenten die me geven
wat ieder mens echt zoekt
momenten vol met leven
momenten vol geluk
Jij wilde me zomaar loslaten. Jij wilde alles laten gaan? Ik kon het me niet inbeelden dat alles weg zou zijn, echt niet. Ik kon me zelfs geen dag voorstellen zonder jou. Ik wist even niet meer waar ik het had.
Je stond nog steeds pal voor mijn neus, met nog steeds dezelfde vragende ogen. Je wist dat ik wilde weten waarom. Of beter, je dacht dat toch. Maar stel ik zou dat vragen, dan zou er een verhaal volgen waarvan ik waarschijnlijk het bestaan nooit had kunnen vermoeden.
Ik zei geen woord en ik vroeg geen woord. Even genoot ik van de stilte. “Ok”; zei ik zacht; “geweldig dat je gebleven bent.” fluisterde ik hem toe. Ik kuste hem op zijn neus en draaide me om naar de televisie. Ik wilde geen verhalen horen, geen heldendaden, geen bedrog. Ik wilde niet weten wie hij eigelijk was geweest of wat hij mispeuterd had. Ik wilde gewoon dat hij zou blijven, dat was het.
“Nee.”riep ik krachtig toen hij zijn mond opendeed. “Je gaat niets uitleggen, je gaat niets verklaren! Het enige wat ik wil is dat je me graag ziet, dat is genoeg.” Zijn lichte ogen deden bijna pijn aan de mijne.
“Ik wilde, maar ik bleef schatje, meer uitleg is er niet nodig”
Ik wou dat hij verdween, zo woedend werd ik. Dat “schatje” was nooit een goed teken geweest. Rotzak, verdorie!
“Ja hoor, lieverd. Alles is weer goed.” zei ik al kussend. Mijn hart stond op ontploffen en ik voelde mijn bloed sneller stromen. Niet nog een man die mijn leven zou beheersen, niet weer die pijn diep vanbinnen. Ik was te zwak om het hem niet te vergeven.
Ik zou hem hatend graag zien, besloot ik. Dat moest wel lukken.
Ik heb geen idee wat er me bezielt om te stoppen met bloggen… de reden waarom ligt jammer genoeg niet aan mij, maar aan de grote baas. De grote baas heet tegenwoordig Tijd. En die heeft mij nu eenmaal niet meer toegelaten om te bloggen… jammer!
Ik pik dit momentje tussendoor even, omdat ik nu even tijd heb. Dat is dan weer het jammere aan de zaak. Nu zou ik eigenlijk geen tijd MOGEN hebben. Hoe noemen ze dat? “Economische Crisis” Inderdaad. Ook ik word slachtoffer van de wandaden op hoger niveau. Zie mij hier zitten achter mijn pc op mijn droomjob…
Want ik werk ondertussen in een reisbureau en kijk, economisch gezien zouden wij geen problemen mogen ondervinden, ware het niet dat mensen tegenwoordig hun centjes veilig wegstoppen in plaats van ze uit te geven aan verwennerij en ontspanning. Ik heb geen idee, ik zou net daar WEL geld aan geven, das toch nog iets voor jezelf dan?
Binnenkort ben ik even helemaal uit de mode.. want dan zit ik zonder pc *wow*! Ik ga namelijk verhuizen naar een appartement waar ik met mijn vriend ga wonen. Ik tel de dagen af! (nog 36 vandaag!) Heerlijk, dat gevoel van te mogen uitvliegen, en dan nog samen met de liefde van je leven.. heerlijk.
Ik had weer geen idee waarover ik ging schrijven, maar kijk eens aan… in enkele luttele zinnen staan mijn beslommeringen weer genoteerd.
Overige stukjes boek volgen later nog. Ik heb zelfs geen tijd meer om dat in mijn hoofd te halen.
Tis weer lang geleden dak nog eens iets zinnigs right out of the mind heb gepost. Meestal geen tijd (stomme examens) of geen zin (stomme ik). Maar ik mag bloggen niet verwaarlozen, tis een beetje alsof je als kind een dagboekje laat liggen zonder woorden en er dan later je kinderen mee wilt confronteren; leegte is niets…
Ik BEN niet pessimistisch, ik kan het gewoon heel hard doen, pessimistisch zijn dan bedoel ik. Dat zit in men bloed, en dat moet er uit, anders wordt ik negatief en slecht en dom enzoverder. Dan BEN ik het ineens GEWORDEN. Soms moet je pessimistisch DOEN, want dan worden de mooie dingen mooier. Zoals liefde (daar is ze weer!) Maar serieus: het is toch veel mooier om bij je vriend(in) te nestelen, te beseffen dat je mekaar graag ziet, als je een of ander koppel (een onbekend, vrienden zijn te niet-leuk) ruzie hebt zien maken.
En soms is ruzie maken ook wel eens “leuk”. Ik ben van mening dat een meningsverschil een noodzaak is… Hoe moet je anders in godsnaam de minder leuke kantjes van elkaar ontdekken en “er samen aan kunnen werken”?
Tis heerlijk om écht verliefd te zijn en te beseffen dat je vriendje hélémaal de ware is (papa van kindjes, man van het huis in de toekomst bla bla bla, dat allemaal maar dan veel beter) en dan komt er ineens terug een negatief gevoel: mekaar missen! Maar eigelijk is negatief positief want als je elkaar niet zou missen DAN heb je pas een probleem! Meneer Van Hierboven heeft het ons niet makkelijk gemaakt zeg ik u…
Zoals keuzes maken, nog zo’n geweldige uitvinding. Als je ze maakt twijfel je altijd enorm sterk of het wel de juiste keuze is. Als je ze niet maakt ga je dood, simple is that. Tuurlijk ga je dood van GEEN keuzes maken: niet kiezen = alleen zijn, alleen zijn en niet kunnen kiezen = niet willen kiezen, enzoverder (ik kan het rijtje niet volledig afmaken maar ja, tis volgens mij simpel)
Ik zit nog steeds met de verdraaid moeilijke school-werk keuze in men hoofd. Want een job zal ik heus wel vinden, en eens ik een job heb kan ik ook wel ergens begeleiders vandaan halen om men rijbewijs te halen zodat ik men dat-zou-ik-liever-doen job kan doen… Dus een job-plan zit er al helemaal in men hoofd. Alleen het schoolplan loopt niet zo lekker (ik sta altijd ineens bij STEL ik studeer af :s) en dat zijn stille voortekens voor me. Dan het tweede probleem: hoe vertel ik het thuis? (stel ik heb wél minder dan 4 herexamens) Dat ik eigelijk niet zoveel zin meer heb (met een steeds dunner wordend stemmetje) en mss wel wil stoppen ofzo (onverstaanbaar zacht uitgesproken)
Ergens reken ik op voortekens en uitspraken en ideeën en het laagliggend intelligentiegehalte (ik ben er toch ni door :s) maar ja, toch moet ik het zelf doen. Want als je geen keuzes maakt… Natuurlijk maak ik het mezelf niet al te moeilijk.. Televoting is niet aan mij besteed, die keuzes moet ik al niet maken… maar toch mooi dat mijn favorieten (afgelopen weekend) winnen: Bravo Free (steracteur/sterartiest) en Kathy Satyn (Eurosong)
Zij hebben alvast de juiste keuze gemaakt… nu ik nog!
Vandaag terug men eerste actieve dag hier, want met al dat leren heb ik er verdorie veel te weinig tijd voor. En te weinig inspiratie ook.. Kortom: een fameuze comeback hier! Allereerst aan iedereen de beste wensen voor 2008. Ik hoop dat het voor iedereen écht eens een inoverend, spectaculair, ander jaar wordt. Vooral voor mij dan eigelijk… néé Grapje. (hoewel?)
Voor mij is het jaar in ieder geval geweldig begonnen. Sinds kerst ben ik terug samen met S. Ik weet dat het iedereen misschien raar in de oren kan klinken, maar na een half jaar dolen en ronddwalen weet ik waar mijn hart ligt. Ik besef nu wat deze jongeman voor mij betekent, en altijd zal betekenen. Véél, echt véél! Niet dat ik nu alles voor de komende jaren ineens vastleg, dat niet. Ik bekijk alles rustig, zoals het hoort. Het voelt al wel verdomd goed aan om bij hem te zijn, zijn zachte lippen terug te kunnen liefhebben en zijn kriebelkusjes in men nek te voelen. Of gewoon zijn lach te zien, zijn betoverende ogen die heel mijn wereld op zijn kop zetten. Alles voelt nu zo anders, zo beter, echter dan hoe het was. En ik zal al zeker de begane fouten niet meer opnieuw maken. Daar geef ik mezelf de kans niet toe. En mijn hart en verstand zullen me dat ook niet toelaten.
Maar genoeg over de liefde…ik zou hier namelijk een woordje placeren over mijn voornemens…dezelfde voornemens als iedereen elk jaar maakt, maar dit keer met een speciaal tintje…mijn tintje!
Sporten: de afspraak met een van de vriendinnen is al gemaakt: gaan spinnen! intensief sporten dus. De overbodige stukjes vel afzweten en terwijl de conditie terug de hoogte injagen… Ik weiger nog langer een bijna 40 te moeten kopen. Dus… spinnen en lopen! En op welke muziek kun je beter alles geven (en keihard meezingen) dan: Zombie? Brainwasher? Nee… luister maar en beeld je even in…
Genieten: Genieten van kleine dingen, van liefde, van de wereld, van het leven. Het is snel te laat na een ruzie, het is snel weer voorbij wat zo mooi is. Ik wil alles meemaken wat zo mooi kan zijn voor mij. Want tis snel te laat… Dus leg je in het gras van de lente, kijk naar de zon en beleef je leven. En dans toeme zeg!
Mijn relatie. Aan een relatie moet je werken. Met twee. Samen. Kan gezellig zijn natuurlijk! Maar vooral liefdevol.. en dat er nu maar is probeert ene tussen te komen! En dit is ons liedje hé lieverd!
