Na mijn reis naar Turkije is niets meer zoals het ooit was. Hoe het komt, is vrij moeilijk uit te leggen. Ondanks mijn alleen zijn heb ik geen nood aan overbevolking om me heen. Het leven is een pak makkelijker zonder de tralala van rush & om het eerste zijn. Heel deze maatschappij draait erom. Dat zinnetje wat men papa vroeger gebruikte tegen me als ik weer eens men speelgoed niet wou delen; ikke, ikke, ikke en de rest kan stikken! Heel de wereld is terug 3 dan als je het mij vraagt. Maar ja, mijn mening is te zorgeloos geworden in dit wereldje.

Ik heb stiekem de mentaliteit overgenomen die gebaseerd is op de woorden no problem. Een Turks stopwoord dat hier in België ongekend is. Alles is een probleem: je mist je trein, je mist je bus, je das hangt scheef of je auto vindt geen plaats in de stad..  Allemaal dikke zever. De trein is de laatste niet, die bus evenmin, er hangen spiegels in de wc en de treinen zijn niet altijd te vroeg (dus je kunt je auto thuis laten) Problemen zijn er als je ongelukkig bent, er mensen zijn die je liefhebt waar iets mee is, of er iets met je gezondheid is. DAT is een probleem.

Waar je je hoofd over breekt is vaak op te lossen door een simpele ach wat, of door een knuffel! Gewoon thuiskomen en je vriend/vriendin/man/vrouw/kind(jes)/hond/moeder/vader/oma een knuffel geven en 4 woorden die volkomen vergeten zijn, maar o zo belangrijk. Die je tegen iedereen kunt zeggen omdat ze niet per se in “de” relatie gezegd mogen worden, ook gewoon in een relatie: IK ZIE JE GRAAG!

En die persoon zal lachen of zen trein nu verdwenen is of niet!

virtuele knuffel!

Da Dame