Passage uit “Jong Hart” : 2

Zand . Niets meer, niets minder. De zolen van haar schoenen zijn niet meer wat ze 10 uren geleden waren. Vroeger was er, in een van de winkels waar ze gewerkt had, een dame wiens vlees flinterdun moest zijn.  De dame liet haar “r” gevaarlijk rollen tot deze letter de hele winkel had opgevuld. Ze kreeg het terug benauwd. Al was het dit keer niet van de ogen van de dame, maar van het besef dat haar zolen niet meer waren dan enkele dunne lapjes vlees.

Waren het maar lapjes vlees. Dan zou er tenminste iets eetbaar in de omgeving zijn.  Of flessen water. Liep ze maar in godsnaam op flessen water. Ze zouden snel leeg zijn, dat wist ze wel, maar ze had tenminste water gehad. Nu was er niets in de omgeving waar ze haar hoop op kon vestigen. Niets wat tot herkenning kon leiden. Buiten misschien het onheilspellende “hier ben ik al eens geweest”. Maar dat zou ook niet echt motiverend zijn, hield ze zichzelf voor. Dus dat doen we niet.

Het leek zo lang geleden dat ze avontuurlijk samen gingen trekken in Libië. Zij en haar prins.Maar waar was het witte paard als je het nodig had om door het zand naar hun lodge te stuiven. Waar was haar prins om haar pijn te verzachten, haar water te geven en fruit te voederen als ware het een romantische picknick.

Nergens.

Na 3 uur wachten had ze de hoop opgegeven. De hoop dat hij terug zou komen met hulp. De hoop dat haar paard op haar geroep zou komen aanstuiven. Zorro had mooi praten met zijn fluitje. Ze vloekte binnensmonds, hield stil en keek rond.

Een stofwolk in de verte trok haar aandacht. Het was waar ze vandaan kwam. Zou ze terugkeren? Wie weet was hij wel een prins. Het kon natuurlijk ook dat het een bende stropers was. “Kameleon”; murmelde ze.: “Laat me zandkleurig worden.” Toch bleef ze als verlamd staan. Liever dood of gered dan nog uren hier. En nu leek zelfs de dood een beetje redding. Als een bezetene waaide ze met haar armen. De kracht om te lopen had ze niet meer.

Dan maar stervend gered worden. Of gered door het leven. Ik wacht.

Schaamteloze jeugd

Ik weet het. Ik ben nog piepjong. Echt niéts in deze wereld, maar, een lichtpunt in men leven, ik behoor niet (meer) tot de jeugd van tegenwoordig. Zelfs ik krijg het daarvan op de (steeds breder wordende) heupen.  Ik heb een ellenlange lijst van grote en kleine ergernissen, maar zal het kort houden. Ik wil immers  geen oude zeur lijken!!!

1. Drankgebruik: waar in godsnaam HALEN ZE HET???? “Hoi ik ben 14 en loop nu om 1u snachts compleet van de kaart over straat en moet niet om een bepaald uur thuis zijn” IK kan het mij niet voorstellen dat ik dat ooit als 14-jarige deed. Ja, misschien een keer, maar dat was na een nacht boven de pot + week huisarrest + weet-ik-veel-wat-nog COMPLEET uit mijn hoofd gesloten.

Ik verbied mezelf het woord “Breezersletjes” boven te halen. Verdorie… ik deed het net!

2. Taalgebruik: “Hey gast auw moeder is een f*cking hoer joenge, vuilen aidsverspreider” is een zin die niet gauw uit men hoofd zal verdwijnen. De jongen van wie deze zin kwam was 12 jaar! Wij hadden toen net het woord “trut” of het al veel te schunnige “eikel” ontdekt.. maar dit? De ene kleuter zegt f*ck you tegen de andere zonder in te zien wat het wil zeggen, daar zijn ze immers kleuters voor… maar dit? 12-13-14 jarigen beseffen maar al te goed wat het wil zeggen!

3. Puberteit: Ik ben voor de eerste keer uitgeweest toen ik 12 was: naar een jongerenwerking feestje waar géén alcohol werd geschonken en wat eindigde om 12 uur. Tegenwoordig moet het steeds vroeger steeds meer zijn. Ik stel me zo regelmatig de vraag: waar is hun jeugd naartoe? waar zijn de spannende dagen bobbejaanland, gaan “shoppen” in de dichtsbijzijnde delhaize, woensdagmiddag vriendinnen-filmdag,… enzoverder enzovoort. Het lijkt wel alsof er geen overgangsfase meer bestaat.  Mijn vaste stamkroeg heeft een gouden cafébaas. Ik ken hem van vroeger (via men moeder) en is altijd in voor een babbel op een rustige donderdag (na het werk!) Laatst vroeg ik hem wat hij ervan vond.

“Je kan er niets tegen doen, het zijn je klanten. Ik zou ze ook graag aan de deur zetten, maar hoe erg het ook mag zijn, als ik nog maar een identiteitskaart vraag zoeken ze ruzie met mensen in het café en ben ik steevast een hoop klanten kwijt.”

Ik krijg kriebels van de schaamteloze jeugd. Want in godsnaam, waar staan later mijn kinderen op die leeftijd?

Zoen

Da Dame