Geen idee

Ik heb geen idee wat er me bezielt om te stoppen met bloggen… de reden waarom ligt jammer genoeg niet aan mij, maar aan de grote baas. De grote baas heet tegenwoordig Tijd. En die heeft mij nu eenmaal niet meer toegelaten om te bloggen… jammer!

Ik pik dit momentje tussendoor even, omdat ik nu even tijd heb. Dat is dan weer het jammere aan de zaak. Nu zou ik eigenlijk geen tijd MOGEN hebben. Hoe noemen ze dat? “Economische Crisis” Inderdaad. Ook ik word slachtoffer van de wandaden op hoger niveau. Zie mij hier zitten achter mijn pc op mijn droomjob…

Want ik werk ondertussen in een reisbureau en kijk, economisch gezien zouden wij geen problemen mogen ondervinden, ware het niet dat mensen tegenwoordig hun centjes veilig wegstoppen in plaats van ze uit te geven aan verwennerij en ontspanning. Ik heb geen idee, ik zou net daar WEL geld aan geven, das toch nog iets voor jezelf dan?

Binnenkort ben ik even helemaal uit de mode.. want dan zit ik zonder pc *wow*! Ik ga namelijk verhuizen naar een appartement waar ik met mijn vriend ga wonen. Ik tel de dagen af! (nog 36 vandaag!) Heerlijk, dat gevoel van te mogen uitvliegen, en dan nog samen met de liefde van je leven.. heerlijk.

Ik had weer geen idee waarover ik ging schrijven, maar kijk eens aan… in enkele luttele zinnen staan mijn beslommeringen weer genoteerd.

Overige stukjes boek volgen later nog. Ik heb zelfs geen tijd meer om dat in mijn hoofd te halen.

 

Zoen

Da Dame

Passage uit “Jong Hart” : 2

Zand . Niets meer, niets minder. De zolen van haar schoenen zijn niet meer wat ze 10 uren geleden waren. Vroeger was er, in een van de winkels waar ze gewerkt had, een dame wiens vlees flinterdun moest zijn.  De dame liet haar “r” gevaarlijk rollen tot deze letter de hele winkel had opgevuld. Ze kreeg het terug benauwd. Al was het dit keer niet van de ogen van de dame, maar van het besef dat haar zolen niet meer waren dan enkele dunne lapjes vlees.

Waren het maar lapjes vlees. Dan zou er tenminste iets eetbaar in de omgeving zijn.  Of flessen water. Liep ze maar in godsnaam op flessen water. Ze zouden snel leeg zijn, dat wist ze wel, maar ze had tenminste water gehad. Nu was er niets in de omgeving waar ze haar hoop op kon vestigen. Niets wat tot herkenning kon leiden. Buiten misschien het onheilspellende “hier ben ik al eens geweest”. Maar dat zou ook niet echt motiverend zijn, hield ze zichzelf voor. Dus dat doen we niet.

Het leek zo lang geleden dat ze avontuurlijk samen gingen trekken in Libië. Zij en haar prins.Maar waar was het witte paard als je het nodig had om door het zand naar hun lodge te stuiven. Waar was haar prins om haar pijn te verzachten, haar water te geven en fruit te voederen als ware het een romantische picknick.

Nergens.

Na 3 uur wachten had ze de hoop opgegeven. De hoop dat hij terug zou komen met hulp. De hoop dat haar paard op haar geroep zou komen aanstuiven. Zorro had mooi praten met zijn fluitje. Ze vloekte binnensmonds, hield stil en keek rond.

Een stofwolk in de verte trok haar aandacht. Het was waar ze vandaan kwam. Zou ze terugkeren? Wie weet was hij wel een prins. Het kon natuurlijk ook dat het een bende stropers was. “Kameleon”; murmelde ze.: “Laat me zandkleurig worden.” Toch bleef ze als verlamd staan. Liever dood of gered dan nog uren hier. En nu leek zelfs de dood een beetje redding. Als een bezetene waaide ze met haar armen. De kracht om te lopen had ze niet meer.

Dan maar stervend gered worden. Of gered door het leven. Ik wacht.

Passage uit “Jong Hart”

Een stukje speciaal voor u, uit een boek dat ik nog moet schrijven.

Alsof ze nooit begrepen had wat ze voelde, keek ze hem aan. Hoe kon hij toch alles zo veranderen met drie lettergrepen? Stilstaand greep ze naar haar haren. Met één hand, want twee is zo dramatisch.

Waren het wel drie lettergrepen? Ze kon het niet zeggen, alles was ze al kwijt. Alleen de klank van zijn woorden greep haar nog steeds in het hart. Een klauw op zoek naar dat tere stukje dat nog steeds aan hem gewijd was. Het bloed probeerde een weg te zoeken tussen zijn giftige pijlen. Dat ging steeds moeilijker.

“Ik mag niet vallen”; dacht ze. Vallen zou alles kapot helpen. Haar sterkte, haar zwakte. Het was nu nét duidelijk genoeg.

Ze viel in de diepte van haar onderbewustzijn. Haar geweten keek haar spottend in de ogen en er klonken liedjes als “zie je wel, zie je wel”. En ze zag twee blauwe ogen, zo blauw als het water van een illusioneel plaatje van de zee.

Zijn ogen waren echt zo blauw. “Het spijt me”: zei hij zacht. Een tere diepe stem zoals altijd in haar gedachten. “Het spijt me dat ik je nooit gelukkig zal maken, maar ik mag het niet.”

Zij boog het hoofd alsof ze de zondares was, de schuldige. Misschien was ze dat ook. “Dat spijt mij ook.” Nu keek hij weg. Weg, naar verte die er niet was. Weg, haar ogen vermijdend. Zou hij weer harde woorden zeggen om haar weer te mogen vangen? Nee, hij zei ze niet meer.

Hij had ze nooit gemeend. Geen ene keer. De overige woorden wel. Lieve woorden, mooie woorden, droomwoorden. Gestolen woorden op gestolen momenten. Terug die ogen. Een kus op haar lippen.

Teder stond hij recht om alleen nog maar vrienden te zijn. Vrienden met veel meer dan vriendschap.