En we denken…

Eigelijk heb ik geen inspiratie…maar ik kijk nu gewoon naar nergens en schrijf waar ik aan denk. Misschien is dat nog de beste manier om iets zinnigs neer te pennen.

Ik ben nieuwsgierig, altijd al geweest, maar nu nog meer. Zenuwachtig omwille van vele dingen. Mijn nieuwe studie, mijn reis, mijn toekomst… Wat brengt de psychologie voor mij mee. Je leert in hoofden van andere mensen kijken, maar ook in dat van jezelf. De vraag is natuurlijk: wat zit daar allemaal in verborgen? Wat heeft mijn verleden mij geleerd en wat neem ik mee naar later. Wat laat ik zitten, verscholen onder mooie dingen, zwart en duister alsof het niet bij je leven hoort… Het zal ook voor mij een heropening van vele gesloten boeken en een start van pure zelfkennis zijn.

Mijn reisje. Als 19-jarige op ontdekking, alleen met een vriendin. Vol levenslust en verwachtingen de dagen aftellen tot we op het vliegtuig kunnen stappen. Een beetje bang, want wie weet wat komen we allemaal tegen? En hoe loopt dat tussen haar en mij? Zal het gaan zoals onze vriendschap in het rustige eigen wereldje gaat, waar we nog nooit een week continu samen hebben doorgebracht? Hopelijk brengt dat geen onverwachte ruzies of breuken met zich mee…maar dat ligt grotendeels aan onze eigen manier van doen.

Mijn toekomst? Das een moeilijke. Nog steeds niet volledig over het vriendje en dat samen met gevoel van absoluut niet alleen willen zijn; het is niet echt vooruitstrevend te noemen. Want ik wil verder, echt wel, maar hoe…in godsnaam hoe? Want ik kan niet ineens in de volgende relatie stappen. Er is niemand anders die op me wacht… of wel? Want Die Iemand die zegt van wel, doet hij dat wel? Wacht hij echt al zolang op me… zal hij echt voor me kiezen als ik men ex-vriend volledig als maatje beschouw? Het gaat al zolang mee, dat gevoel van hem en mij… Het is al zolang dat we een speciale band blijven houden… zouden we er nu aan kunnen beginnen, X aantal jaren later?

Ik weet het, dit is geen psychologie, dit is filosofie… ideeën, wensen, gevoelens bruisend door men hoofd op zoek naar uitgangen… en naar waarheden.

Het leven lijkt een wetenschap. Ik ben nooit goed in wetenschappen geweest…

x X x Da Dame

 

Gilt: ik wil vakantie!

Wow, dat moest er even uit… Ik tel echt hard de dagen af tot ik met mijn luie * in het Turkse zand kan ploffen, aan een zwembad kan liggen, kan uitslapen, kan eten, kan drinken, kan doen wat ik wil…oooh ik wil vakantie!! 42 dagen lijkt meesterlijk lang als het hier zo’n * weer is (hoewel het gisteren en vandaag wel meeviel, alleen heb ik er vandaag nog niet veel van gezien, aangezien ik mijn ogen niet verder open krijg als halverwege) MAAR uiteindelijk zijn het wel nog maar tweeënveertig dagen. Dat is minder lang dan pakweg het ronde getal 50. Het komende weekend zal snel genoeg voorbij zijn, en mijn werkdagen raken ook snel gevuld…alleen de avonden zijn dodelijk…want thuis zitten is stomvervelend, maar weggaan kost altijd geld. 42 dagen, dat zijn 6 weken (precies vandaag) ofwel 1008 uren ofwel 60480 minuten. U ziet het, mijn drang naar een luilekkervakantie is énorm groot! En dat zal niet verminderen naargelang de tijd vordert!

Waarom heb ik het zo hard nodig? Omdat ik even weg wil uit de dagelijkse sleur, omdat ik uitgerust aan men nieuwe schooljaar kan beginnen? Omdat ik wil beslissen over mijn leven zonder enige invloed? Omdat ik even wil ademhalen zonder S. die mijn hart (ja nog steeds!!) sneller doet slaan… zonder G., die me -ondanks dat ik weet dat hij het zo niet bedoeld- nu al verstikt, waardoor ik besef dat ik nog steeds alleen wil zijn, en dat hij niet hét is voor mij… Omdat ik even zonder roddels en pijnlijke woorden wil zijn, wat daar perfect kan, want ik versta de mensen daar gewoon niet. Omdat ik benieuwd ben naar wat zo een week met de vriendschap tussen F. & mij doet…Omdat het nodig is…

Er zijn zoveel redenen om op vakantie te gaan, maar de belangrijkste is ontspanning, zo ontspannend dat je je er gelukkig(er) door voelt 

x X x

 

Geheimpje

Wow, wat een reactie op 1 zinnetje….maar ik verklap nog lekker niets, wil zelf 100 % zeker van zijn voor ik ergens aan begin en wil natuurlijk S. niet shockeren… Het is raar, want ik word normaal niet zo snel verliefd, en had totaal niet de behoefte aan liefde, de intentie om verliefd te worden… Een beetje bizar, maar uiteindelijk niet het einde van de wereld. Hoe ik weet dat ik verliefd ben? Ja hoe weet jij dat?????

x X x Da Dame

 

Bedreigingen

Ik weet niet wat ik moet roepen: help of ha? Er is een meisje dat ooit op men vriendschap heeft kunnen rekenen, maar blijkbaar de hele maatschappij bedrogen en belogen heeft. Dat meisje denkt nu mij te kunnen intimideren…

Tis dus hà… want ik heb mijn portie wel gehad, ik weet waar ik sta, wie ik ben en wat ik doe. Ik weet wat ik al dan niet of wel heb gedaan, dus daar valt weinig over te intimideren. Er blijven genoeg roddels gaan, maar ik en S. weten de waarheid, dus waarom me erdoor beangstigd voelen? Niet dus, ik ben niet bang…ik weet voldoende van mijn wereld om er rustig in te kunnen rondlopen. Ik slaap rustig omdat ik weet wat waar is, omdat ik weet dat onjuistheden en onwaarheden altijd bovenkomen…altijd!

Dat is nog eens een waarschuwing voor dat meisje…want zij heeft meer te verbergen dan ik. Ik heb namelijk niets meer te verbergen, maar ook niets meer te zeggen tegen mensen die denken van wel. Ik heb afscheid genomen van een stuk leven, want ik ben gestopt met in het verleden te leven. Ik ga verder en blijf genieten van mooie momenten

Het lijkt wel of ik in herhaling val???

x Da Dame

 

Pijnlijke party

Weer een weekend voorbij dat men verdere levensloop mee bepaalt!

Ik heb uiteindelijk toch gekozen voor een feestje samen met F., aangezien wij nog steeds overeenkomen. Veel mensen en een leuke sfeer; ik was blij dat ik toch de beslissing had genomen. Tot er plots een aantal personen binnenkwamen die het nodig vonden om mij volledig, zonder een woord te zeggen, de grond in te boren, te doen huilen, te kwetsen alsof ik geen gevoelens heb. Door dit simpele feit: Je geeft een feestje met 2 personen, je nodigt uit met 2, je krijgt kussen alletwee, je geeft bonnetjes van alletwee…maar dan, wordt er plots met enorm veel poeha 1 (dan nog eens groffe) cadeau gegeven.

Kijk, ik ben geen 6 jaar meer…dat ik geen cadeau krijg, maakt mij echt niet uit. Maar de manier waarop en de reden waarom hebben mij veel pijn gedaan. Ik ben met de normale mensen, met een normale gedachtegang naar men stamcafé getrokken, en heb me daar nog geweldig geamuseerd! Het feit is nu gewoon dat dergelijke praktijken te zwaar zijn voor mij, te hard… Ik ben ook een harde tante, daar niet van, maar trop est trop. Mijn beslissing om met die mensen te breken en de “vriendschap” niet voort te zetten, gaat dus niet over 1 dag, maar over te veel klappen die ik heb moeten incasseren… Vandaar mijn blokkage in plaats van een vrijwillige KO.

Ik heb rust nodig…was het eerste wat ik dacht, en die rust heb ik genomen. Ben gisteren met S. een dagje naar de Belgische kust getrokken….het was hemels! Hij had ook een even-weg-daar moment nodig (hij was des te meer onaangenaam verrast door “het incident”) We hebben gelachen, gepraat, gegeten, gedronken, gewandeld en gezwegen. De zin om naar huis te gaan was niet minder, ze was gewoon weg… Wat wil je, als je eindelijk een rustpunt in twee zware weken kan vinden?

Da Dame is uitgewaaid, uitgehuild en stopt met deurmat spelen. Een nieuw gevoel ruist door mijn bloed…en het is een goed gevoel. Ik ben er van overtuigd dat er nog veel gaat gezegd worden, maar ik heb ook het gevoel dat ik er mij niet door ga laten breken.

Laat ze maar spelen, deze schommel zal niet breken…

x X x

 

Konijntje

Bij ons is het woord “Stresskonijn” per definitie een sterk woord…het wordt vaak gebruikt in de omgang als iemand zich zenuwachtig maakt.

 Ik ben een Stresskonijn, vol met zenuwen en best nerveus mede omdat dit de verkeerde week van de maand is ben ik aan het springen, piekeren en te niet-slapen.

OMDAT:

We moeten wachten tot vrijdag eer we weten of er nog een kamer vrij is in ons Uitverkoren Hotel (het is echt een geweldig hotel!!), dus wordt er elke avond zwaar tot een of andere God gericht of hij alsjeblieft alsjeblieft die kamer vrij wilt laten zijn.

Mijn vader moeilijk gaat doen…Hij heeft me nog niet rechtstreeks aangesproken, maar ik weet via mijn stiefmoeder dat hij twee jongedames alleen naar Turkije nogal onbetrouwbaar vind…ergens heeft de lieve man gelijk maar ik wéét dat ik voorzichtig moet zijn..en veel centrum van Kusadasi gaan we niet zien waarschijnlijk…

Er centjes bij betrokken zijn…altijd problematisch…ik hoop dat ik voldoende heb tegen het moment van betaling (en we lachen lief naar mama :D)

Ik vanavond een gesprek gepland heb met die goede vriend van me, samen met S., want hij wil ook zijn zegje kunnen doen. Ik hoop echt dat er het een en het ander uitgepraat kan worden, zoniet alles van de baan kan geruimd worden (weeral aan het bidden)

En ondertussen loop ik met pijn van diezelfde maandelijkse irritatie rond op men werkplek, waar het ook best druk is (maar die stress blijft daar…gelukkig, dat is er al eentje minder) Ondertussen kijk ik al veel te hard uit naar een week volledig kwijt zijn..en totaal onbereikbaar, dat ook nog eens!

Het lijkt wel of ik stilaan verantwoordelijk wordt?

x Da Dame

 

Negativiteitskampioen

Ik ben blijkbaar kampioen in roddels ontdekken vooral als ze over mij gaan…

Het is hemels om goed overweg te kunnen met je ex…echt geweldig, maar klote als iedereen denkt dat je binnen de kortste keren “echt overduidelijk” terug samen gaan komen…aan iedereen die me pijn doet, die me haat, die me liefheeft, die me denkt te kennen:

1. NEE, we gaan niet terug samen, worden nooit terug een koppel
2. STOP met te roddelen, te denken dat je eigen vermoedens realistisch zijn
3. LAAT ME LEVEN
4. DOE NORMAAL

Ik zou zo graag terug buiten komen met het idee dat alles in orde is, dat ik zowel met S. als met andere mensen kan praten en dat ik weer het gevoel krijg dat mijn vrienden echt mijn vrienden zijn…

Ik ben kampioen in me slecht voelen in dingen waar ik zelf niets aan kan doen…

Ik ben de kampioen van de eenzaamheid, de winnaar van de negativiteit…ik ben een heel ziek vogeltje dat toch nog vrolijk fluit. Omdat er nog een doeltje is, een reden voor geluk, maar zonder enkele zekerheid, gaat ook dat stukje stuk. Ik ben een winnaar in verliezen en trofee voor beetjes pijn, is aan mij gegeven, maar ik raak hem nooit meer kwijt…

X Da Dame

 

Wrang

Ik vind het woord zelf al zo een raar gevoel in men buik geven, maar ik voel me zo…wrang, zo dubbel… Wat moet je anders doen als iemand die je al bijna 6 jaar kent je negeert…je niet uitnodigt voor het feest waar AL AL AL de vrienden op uitgenodigt zijn (dus zelfs de vrienden die je maar een beetje kent)..dat doet pijn!

Het ergste van al is dat ik hem niet snap…en hij mij niet, maar elk gesprek wimpelt hij af naar een volgende keer en het lijkt hem ook niet te interesseren dat hoe hij doet alleen maar negatief is… Dan denk je is dat iemand er voor je is…

Ik weet de aanleiding tot waarom hij zo raar doet, maar ik snap niet waarom hij zo raar doet… The f*cking problems are solved man! Er is niemand van heel die groep die raar doet, niemand die er openbaar een probleem van maakt..Wat ze in zichzelf denken of achter mijn rug zeggen kan me niet schelen (dat zei ik vorige keer al…omdat alleen wat S. denkt mij kan schelen) maar waarom moet hij het zo laten zien, heeft hij geen eigen zaken om zich mee te vervelen??

Het lijkt alsof ik hem haat…

 

Doucement

Ik heb een weekend gehad om u tegen te zeggen, zo voelt het toch aan. Het begon al op een onaangename vrijdag. Na weinig tot niets gehoord te hebben van S. (ik haat het woord ex-vriend, zeker als je nog maar een week uit elkaar bent) was ik vrijdag enorm melig, heel emotioneel en slechtgezind. Maar de familiale activiteiten wachtten me op, dus was het de bedoeling dat we dolle pret zouden hebben met de vader & stiefmoeder, broer + vriendin, nog een broer + vriendin en halfzusje + beste vriendinnetje van school….naar Shrek 3.                          Een volle zaal, met rondom mij de naaste duo’s van mijn gezin, en zelden had ik mij zo verdomd alleen gevoeld als die avond, die zo vol plezier had moeten zijn.

Maar dat veranderde allemaal op zaterdag… Een twijfelachtig gevoel of ik uit zou gaan domineerde men dag, maar uiteindelijk ben ik blij dat ik ben gegaan. In het begin van de avond verliep alles heel stroef en ik dacht dat het niet echt goed zou komen. Maar het tegendeel bleek na een lang gesprek halverwege de avond en een integer, emotioneel en liefdevol gesprek op het einde van de avond (om half 7 ’s morgens)

Die gesprekken hadden een mooi gevolg, want gisteren (zondag) waren S. en ik twee handen op een buik, en dit vriendschappelijk! De lucht is een beetje geklaard en we weten van elkaar wat we denken, wat we voelen.

Maar het belangrijkste is dat we weten hoe we verder moeten…en dat is het mooiste! We weten wat we aan elkaar hebben en wat we niet moeten doen, en ik hoop dat we alletwee dat mooie gevoel kunnen behouden.

Duim voor me

x Da Dame

 

Absoluut mijn verhaal

Ik heb het liedje gevonden wat mijn verhaal verteld over mijn huidige situatie. Het enige verschil is dat ik wel huil…

The smell of your skin lingers on me now
Your probably on your flight back to your home town
I need some shelter of my own protection baby
To be with myself instead of calamity
Peace, Serenity

I hope you know, I hope you know
That this has nothing to do with you
It’s personal, Myself and I
We’ve got some straightenin’ out to do
And I’m gonna miss you like a child misses their blanket
But Ive got to get a move on with my life
Its time to be a big girl now
And big girls don’t cry

The path that I’m walking
I must go alone
I must take the baby steps until I’m full grown
Fairytales don’t always have a happy ending, do they
And I foresee the dark ahead if I stay

I hope you know, I hope you know
That this has nothing to with you
It’s personal, Myself and I
We’ve got some straightenin’ out to do
And I’m gonna miss you like a child misses their blanket
But I’ve got to get a move on with my life
Its time to be a big girl now
And big girls don’t cry

Like the little school mate in the school yard
We’ll play jacks and uno cards
Ill be your best friend and you’ll be mine
Valentine
Yes you can hold my hand if u want to
Cause I want to hold yours too
Well be playmates and lovers and share our secret worlds
But its time for me to go home
Its getting late, dark outside
I need to be with myself instead of calamity
Peace, Serenity

I hope you know, I hope you know
That this has nothing to do with you
It’s personal, Myself and I
We’ve got some straightenin’ out to do
And I’m gonna miss you like a child misses their blanket
But I’ve got to get a move on with my life
Its time to be a big girl now
And big girls don’t cry
(Fergie)