Terug! Terug Weg!

Hallo luitjes,

 hier ben ik weer…terug uit een megaoverweldigende zalige vakantie! Het was een belevenis apart die nog een stukje van mijn verdere leven bepaald, en daar ben ik niet rouwig om. Het brengt ineens een hoop duidelijkheid over wat je wel wilt of niet wilt. De vriendschap tussen F. en mij is er alleen maar hechter op geworden, door de dingen die we meegemaakt hebben. Negatieve verhalen ga ik op deze blog niet achterlaten, het zou heel het image van de reis verstoren. Na enige dagen is mijn nederlands terug op peil, gelukkig maar. Na een week mixen tussen Duits, Engels en Frans is het niet evident om het nederlands terug onder de knie te krijgen. Zelfs de vriendin en ik spraken onderling bijna geen nederlands meer.

Het taboe over meisjes in Turkije heb ik bij deze ook ineens doorbroken. Het is maar net hoe je tov die mensen staat. Nee is na 2 of 3 keer echt wel nee, soms zelfs ineens nee. Wij hebben met twee geen enkele problemen gehad, terwijl wij toch twee donkerblondachtige meisjes zijn, waar van verwacht wordt dat ze met helse verhalen terug komen over hoe “verschrikkelijk die buitenlanders toch wel zijn” NEE! Integendeel. Ok, een vergelijk tussen de manier van doen daar en hier is vrijwel onmogelijk…het lijkt wel of we hier met andere mensen te doen hebben!

Jeetje, ik ben twee dagen hier en ik wil terug… ik mis de zon, de zee, de vriendschap, de liefde, de “No Problem” way of life, de lachjes van kindjes in de minidisco, het gevoel van vrijheid en het idee dat je wereld bijna volmaakt is…

Moet ik nog zeggen dat ik volgend jaar absoluut 3 maanden terug ga om er te werken?

x

 

DE vakantie!

Nog een weekje en men beste vriendin en ik vertrekken naar Kusadasi…naar onze droom van de afgelopen 2 maanden. Heerlijk om helemaal weg te dromen bij het idee van zon, zee, strand, zwembad, eten, drinken, rust en ontspanning en shoppen! En dan komen we bij het perfecte probleem van twee jongedames… DE KOFFER! Er mag 20 kilo mee in de koffer, die op zich al 6 kilo weegt. 14 kilo plaats voor topjes, rokjes, broekjes, paar vestjes en lange broeken, toilettas (niet te onderschatten!!), bikini’s, schoenen, slippers, muziek, apotheek, strandhanddoek, donkere handdoeken (die van een hotel zijn altijd wit…schmink is dat niet)… dat is nog te overzien…

MAAR 20 kilo voor de terugreis..namelijk terug al deze mess, maar dan niet mooi opgevouwen en het aangekochte goed: topjes, truitjes, sjaaltjes, broeken, oorbellen, kettingen, souvenirs…dat er nog bij komt… het lijkt zinloos om daar een oplossing proberen voor te vinden..

Het zal ons wel lukken

x x x x

 

En we denken…

Eigelijk heb ik geen inspiratie…maar ik kijk nu gewoon naar nergens en schrijf waar ik aan denk. Misschien is dat nog de beste manier om iets zinnigs neer te pennen.

Ik ben nieuwsgierig, altijd al geweest, maar nu nog meer. Zenuwachtig omwille van vele dingen. Mijn nieuwe studie, mijn reis, mijn toekomst… Wat brengt de psychologie voor mij mee. Je leert in hoofden van andere mensen kijken, maar ook in dat van jezelf. De vraag is natuurlijk: wat zit daar allemaal in verborgen? Wat heeft mijn verleden mij geleerd en wat neem ik mee naar later. Wat laat ik zitten, verscholen onder mooie dingen, zwart en duister alsof het niet bij je leven hoort… Het zal ook voor mij een heropening van vele gesloten boeken en een start van pure zelfkennis zijn.

Mijn reisje. Als 19-jarige op ontdekking, alleen met een vriendin. Vol levenslust en verwachtingen de dagen aftellen tot we op het vliegtuig kunnen stappen. Een beetje bang, want wie weet wat komen we allemaal tegen? En hoe loopt dat tussen haar en mij? Zal het gaan zoals onze vriendschap in het rustige eigen wereldje gaat, waar we nog nooit een week continu samen hebben doorgebracht? Hopelijk brengt dat geen onverwachte ruzies of breuken met zich mee…maar dat ligt grotendeels aan onze eigen manier van doen.

Mijn toekomst? Das een moeilijke. Nog steeds niet volledig over het vriendje en dat samen met gevoel van absoluut niet alleen willen zijn; het is niet echt vooruitstrevend te noemen. Want ik wil verder, echt wel, maar hoe…in godsnaam hoe? Want ik kan niet ineens in de volgende relatie stappen. Er is niemand anders die op me wacht… of wel? Want Die Iemand die zegt van wel, doet hij dat wel? Wacht hij echt al zolang op me… zal hij echt voor me kiezen als ik men ex-vriend volledig als maatje beschouw? Het gaat al zolang mee, dat gevoel van hem en mij… Het is al zolang dat we een speciale band blijven houden… zouden we er nu aan kunnen beginnen, X aantal jaren later?

Ik weet het, dit is geen psychologie, dit is filosofie… ideeën, wensen, gevoelens bruisend door men hoofd op zoek naar uitgangen… en naar waarheden.

Het leven lijkt een wetenschap. Ik ben nooit goed in wetenschappen geweest…

x X x Da Dame

 

Bui/Beu

Ik haat regen! Net zoals iedere normale belg wordt ik gek van “na deze mooie dagen moeten we waarschijnlijk naar het einde van de week terug inleveren. Het wordt gevoelig frisser en er is kans op hier en daar een bui” Vertaling: “Tegen morgenochtend zowiezo regen, en niet hier en daar maar eigenlijk bijna overal, en het is vrij koud”

Dat is pas een eerlijk weerbericht!! Het meest hatelijke vind ik de regenbui ’s morgens als je naar je werk vertrekt (met de fiets!) en waardoor je je de ganse dag belabberd en verzopen voelt. Zo voel ik me dus vandaag *blub*…

Elke regenachtige dag doet me steeds wegdromen naar 27 dagen verder…Naar Kusadasi, naar ons hotel, naar de zon, de zee het strand… Heerlijk!!!

Voila, u mag ook even dromen!

x X x Da Dame

 

Gilt: ik wil vakantie!

Wow, dat moest er even uit… Ik tel echt hard de dagen af tot ik met mijn luie * in het Turkse zand kan ploffen, aan een zwembad kan liggen, kan uitslapen, kan eten, kan drinken, kan doen wat ik wil…oooh ik wil vakantie!! 42 dagen lijkt meesterlijk lang als het hier zo’n * weer is (hoewel het gisteren en vandaag wel meeviel, alleen heb ik er vandaag nog niet veel van gezien, aangezien ik mijn ogen niet verder open krijg als halverwege) MAAR uiteindelijk zijn het wel nog maar tweeënveertig dagen. Dat is minder lang dan pakweg het ronde getal 50. Het komende weekend zal snel genoeg voorbij zijn, en mijn werkdagen raken ook snel gevuld…alleen de avonden zijn dodelijk…want thuis zitten is stomvervelend, maar weggaan kost altijd geld. 42 dagen, dat zijn 6 weken (precies vandaag) ofwel 1008 uren ofwel 60480 minuten. U ziet het, mijn drang naar een luilekkervakantie is énorm groot! En dat zal niet verminderen naargelang de tijd vordert!

Waarom heb ik het zo hard nodig? Omdat ik even weg wil uit de dagelijkse sleur, omdat ik uitgerust aan men nieuwe schooljaar kan beginnen? Omdat ik wil beslissen over mijn leven zonder enige invloed? Omdat ik even wil ademhalen zonder S. die mijn hart (ja nog steeds!!) sneller doet slaan… zonder G., die me -ondanks dat ik weet dat hij het zo niet bedoeld- nu al verstikt, waardoor ik besef dat ik nog steeds alleen wil zijn, en dat hij niet hét is voor mij… Omdat ik even zonder roddels en pijnlijke woorden wil zijn, wat daar perfect kan, want ik versta de mensen daar gewoon niet. Omdat ik benieuwd ben naar wat zo een week met de vriendschap tussen F. & mij doet…Omdat het nodig is…

Er zijn zoveel redenen om op vakantie te gaan, maar de belangrijkste is ontspanning, zo ontspannend dat je je er gelukkig(er) door voelt 

x X x

 

Typisch kinderliedje

Het regent, het regent, mijn voetjes zijn zo nat, omdat ik wou betalen, en echt vergeten was.. Dat dit België o zo klein, wel eens best gemeen kan zijn…druppels water spetter spat op de grond en in een plas. Maar meisje ging toch dapper door, en haar voorschot is erdoor, nu kan meisje naar de zon, zonder regen zonder brom…Daarom zing ik oh zo blij, heerlijk feesten zullen wij!

Een beetje improvisatie kan geen kwaad hé

x X x Da Dame

 

Konijntje

Bij ons is het woord “Stresskonijn” per definitie een sterk woord…het wordt vaak gebruikt in de omgang als iemand zich zenuwachtig maakt.

 Ik ben een Stresskonijn, vol met zenuwen en best nerveus mede omdat dit de verkeerde week van de maand is ben ik aan het springen, piekeren en te niet-slapen.

OMDAT:

We moeten wachten tot vrijdag eer we weten of er nog een kamer vrij is in ons Uitverkoren Hotel (het is echt een geweldig hotel!!), dus wordt er elke avond zwaar tot een of andere God gericht of hij alsjeblieft alsjeblieft die kamer vrij wilt laten zijn.

Mijn vader moeilijk gaat doen…Hij heeft me nog niet rechtstreeks aangesproken, maar ik weet via mijn stiefmoeder dat hij twee jongedames alleen naar Turkije nogal onbetrouwbaar vind…ergens heeft de lieve man gelijk maar ik wéét dat ik voorzichtig moet zijn..en veel centrum van Kusadasi gaan we niet zien waarschijnlijk…

Er centjes bij betrokken zijn…altijd problematisch…ik hoop dat ik voldoende heb tegen het moment van betaling (en we lachen lief naar mama :D)

Ik vanavond een gesprek gepland heb met die goede vriend van me, samen met S., want hij wil ook zijn zegje kunnen doen. Ik hoop echt dat er het een en het ander uitgepraat kan worden, zoniet alles van de baan kan geruimd worden (weeral aan het bidden)

En ondertussen loop ik met pijn van diezelfde maandelijkse irritatie rond op men werkplek, waar het ook best druk is (maar die stress blijft daar…gelukkig, dat is er al eentje minder) Ondertussen kijk ik al veel te hard uit naar een week volledig kwijt zijn..en totaal onbereikbaar, dat ook nog eens!

Het lijkt wel of ik stilaan verantwoordelijk wordt?

x Da Dame

 

Ik ga op reis en neem mee…

Mijn allerbeste vriendinnetje, mijn soulmate, mijn praatpaal, mijn kom-terug-met-je-voeten-op-de-grondmeisje, mijn schouder en men lachgenoot…

Two girls, 1 Beach and lots of fun!