Ruis Jongens Feesten

Ik heb zoals ik al had vermeld, een euh…vrij deftig feestweekend gehad. Het enige nadeel is dat ik nu nog ruis op men oren heb zitten…waarom? Niet omdat ik te weinig geslapen heb, want dat viel best mee (van vrijdag tot zondag 13 uur in het totaal) maar omdat ik veel gefeest heb (van vrijdag tot zondag 24 1/2 uur)… En omdat dat feesten gepaard ging met muziek…die eigenlijk “vree wijs” was!!! Vrijdag withoefje, zaterdag & zondag Bogerfeesten…zondag volksspelen, met halsbrekende toeren van stoere mannen… Met als gevolg dat deze bezorgde dame even thuis grote handdoeken is gaan halen (zo warm was het nu ook weer niet dat de binken een hindernissenparcour met eindpunt zwembad zonder bibberen konden doorstaan) Maar het fijne was, dat alles goed ging. Jongens die in een spel opgaan zijn fantastisch of ze nu 19 of 23 zijn, De Passant-clan leek een bende opgroeiend wild rond de leeftijd van 8-9 jaar, en ik vond het heerlijk om te zien. Vooral die dankbare blikken als je aan komt gezet met handdoeken, plakkers of een duim omhoog, op die momenten zie ik geen enkel verschil met mijn neefje van 7.

Het was dus een weekendje om nooit te vergeten!! En de toekomstplanning??

3-4 augustus; BEACHPARTY @ WITHOEF

11 augustus: Levend Sjottertornooi in Zandvliet

nog meer blauwe knieën dus! Zonnetje of bloempje?

x X x Da Dame

 

Een Wonder

Ik was eigenlijk helemaal vergeten jullie op de hoogte te stellen van het wel en wee van de zwangere vriendin…Wel om met de deur in huis te vallen: ze is een week geleden om 10 voor 9 bevallen. Mathias was toen 51 cm en woog 3 kilo 990, maar dat lijkt nu nog steeds niets als ik hem in mijn armen heb. Hij is een prachtig ventje dat (nu nog) bijna heel de tijd slaapt…Z’n ouders zijn toch al even goede vrienden van me, en het geeft een ontzettend warm gevoel om ze bezig te zien met hun kleintje. De liefde, de warmte en de fierheid straalt uit hun ogen en hun bewegingen….Papa’s ogen blinken nog steeds elke keer hij iets over zijn zoontje verteld. De geur, de houding, de zachtheid van zo’n kindje roepen bij mij pure toewijding en tederheid op, en ik weet…niet alleen door mij, maar door zovele mensen, dat dit jongetje altijd op mijn steun en bescherming zal kunnen rekenen.

Dus men lieve A’ke en K’tje vééél plezier, vééél geluk met jullie wereldwondertje en ik weet dat jullie Mathias met al jullie liefde zullen grootbrengen!

X x X     Didi

 

Gilt: ik wil vakantie!

Wow, dat moest er even uit… Ik tel echt hard de dagen af tot ik met mijn luie * in het Turkse zand kan ploffen, aan een zwembad kan liggen, kan uitslapen, kan eten, kan drinken, kan doen wat ik wil…oooh ik wil vakantie!! 42 dagen lijkt meesterlijk lang als het hier zo’n * weer is (hoewel het gisteren en vandaag wel meeviel, alleen heb ik er vandaag nog niet veel van gezien, aangezien ik mijn ogen niet verder open krijg als halverwege) MAAR uiteindelijk zijn het wel nog maar tweeënveertig dagen. Dat is minder lang dan pakweg het ronde getal 50. Het komende weekend zal snel genoeg voorbij zijn, en mijn werkdagen raken ook snel gevuld…alleen de avonden zijn dodelijk…want thuis zitten is stomvervelend, maar weggaan kost altijd geld. 42 dagen, dat zijn 6 weken (precies vandaag) ofwel 1008 uren ofwel 60480 minuten. U ziet het, mijn drang naar een luilekkervakantie is énorm groot! En dat zal niet verminderen naargelang de tijd vordert!

Waarom heb ik het zo hard nodig? Omdat ik even weg wil uit de dagelijkse sleur, omdat ik uitgerust aan men nieuwe schooljaar kan beginnen? Omdat ik wil beslissen over mijn leven zonder enige invloed? Omdat ik even wil ademhalen zonder S. die mijn hart (ja nog steeds!!) sneller doet slaan… zonder G., die me -ondanks dat ik weet dat hij het zo niet bedoeld- nu al verstikt, waardoor ik besef dat ik nog steeds alleen wil zijn, en dat hij niet hét is voor mij… Omdat ik even zonder roddels en pijnlijke woorden wil zijn, wat daar perfect kan, want ik versta de mensen daar gewoon niet. Omdat ik benieuwd ben naar wat zo een week met de vriendschap tussen F. & mij doet…Omdat het nodig is…

Er zijn zoveel redenen om op vakantie te gaan, maar de belangrijkste is ontspanning, zo ontspannend dat je je er gelukkig(er) door voelt 

x X x

 

Geheimpje

Wow, wat een reactie op 1 zinnetje….maar ik verklap nog lekker niets, wil zelf 100 % zeker van zijn voor ik ergens aan begin en wil natuurlijk S. niet shockeren… Het is raar, want ik word normaal niet zo snel verliefd, en had totaal niet de behoefte aan liefde, de intentie om verliefd te worden… Een beetje bizar, maar uiteindelijk niet het einde van de wereld. Hoe ik weet dat ik verliefd ben? Ja hoe weet jij dat?????

x X x Da Dame

 

bevallingszenuwen

Die vraag stel ik me omdat een supergoede vriendin van me vandaag gaat bevallen. Omdat dat flinke kindje in haar buik te zwaar zou gaan doorwegen en te weinig zuurstof en plaats zou krijgen zou haar bevalling ingeleid worden als ze voor de 18e niet was bevallen…

dat is dus het geval! En ik heb een soort kriebel in mijn buik, ben constant benieuwd naar hoe het met haar gaat…kortom ik ben verschrikkelijk nieuwsgierig!!  Dat is normaal niet van mijn gewoonte op zulk vlak, maar vandaag is dat dus wel het geval….Daarom A. en K. veel veel veel succes en steun enzo, en ik wacht af met kriebels in mijn buik!!

 x X x

 

Wandelwereld

Sinds mijn fiets ongeveer 3 maanden geleden gestolen is en ik het nog steeds niet heb kunnen opbrengen om een andere te kopen wandel ik wat af in deze wereld…maar uiteindelijk heeft het toch enkele voordelen, als je het positief bekijkt. Zo zie je bijvoorbeeld pakken meer dan anders. Wat iemand draagt, hoe iemand loopt, hoe iemand naar je kijkt, of soms zelfs hoe iemand zich voelt (en dan helpt een glimlach veel :D) Ik woon ook in een vrij gezellig dorp, dus de kans dat je iemand bekend tegenkomt, is te voet veel groter dan al racend met de fiets (ik fiets vrij snel) en last but not least, het is goed voor de conditie, en voor de lijn! En toch wandel ik nog in mijn vrije tijd, zoals gisterenavond…

Een mooie avondwandeling door de Kalmthoutse Heide met S., het was nodig. Bijna iedereen was al naar huis en we hadden dus alle ademruimte, met het geluid van kikkers om ons heen. De ondergaande zon maakte het plaatje compleet, en dus blijft het beeld zo in mijn hoofd hangen. Hij betekent nog steeds enorm veel voor mij, en ik voor hem…maar nog steeds geven we niet toe aan dat toch-nog-beetje verlangen naar elkaar, we houden elkaar vast op een bankje, en als we elkaar aankijken zit er nog steeds twee jaar liefde in onze ogen verborgen…maar we zijn slimmer dan dat…we weten dat het alleen maar slechter kan worden als we toegeven aan terug-in-de-tijd-gaan, en het gaat net zo goed.

We bevonden ons dus gisteren in een aparte sfeer, S. en ik. Het leek wel of we alleen stonden in een inmense eerlijke diepzinnige en zelfs romantische wandelwereld. We waren weer blij, dat we weer een intense stap dichter stonden naar een toekomst samen als maatjes voor het leven…want ik ben er zeker van dat we die weg opgaan.

Ik ben normaal geen zeemzoete romanticus, maar liefhebben kan ik als de beste

x Da Dame 

 

Pijnlijke party

Weer een weekend voorbij dat men verdere levensloop mee bepaalt!

Ik heb uiteindelijk toch gekozen voor een feestje samen met F., aangezien wij nog steeds overeenkomen. Veel mensen en een leuke sfeer; ik was blij dat ik toch de beslissing had genomen. Tot er plots een aantal personen binnenkwamen die het nodig vonden om mij volledig, zonder een woord te zeggen, de grond in te boren, te doen huilen, te kwetsen alsof ik geen gevoelens heb. Door dit simpele feit: Je geeft een feestje met 2 personen, je nodigt uit met 2, je krijgt kussen alletwee, je geeft bonnetjes van alletwee…maar dan, wordt er plots met enorm veel poeha 1 (dan nog eens groffe) cadeau gegeven.

Kijk, ik ben geen 6 jaar meer…dat ik geen cadeau krijg, maakt mij echt niet uit. Maar de manier waarop en de reden waarom hebben mij veel pijn gedaan. Ik ben met de normale mensen, met een normale gedachtegang naar men stamcafé getrokken, en heb me daar nog geweldig geamuseerd! Het feit is nu gewoon dat dergelijke praktijken te zwaar zijn voor mij, te hard… Ik ben ook een harde tante, daar niet van, maar trop est trop. Mijn beslissing om met die mensen te breken en de “vriendschap” niet voort te zetten, gaat dus niet over 1 dag, maar over te veel klappen die ik heb moeten incasseren… Vandaar mijn blokkage in plaats van een vrijwillige KO.

Ik heb rust nodig…was het eerste wat ik dacht, en die rust heb ik genomen. Ben gisteren met S. een dagje naar de Belgische kust getrokken….het was hemels! Hij had ook een even-weg-daar moment nodig (hij was des te meer onaangenaam verrast door “het incident”) We hebben gelachen, gepraat, gegeten, gedronken, gewandeld en gezwegen. De zin om naar huis te gaan was niet minder, ze was gewoon weg… Wat wil je, als je eindelijk een rustpunt in twee zware weken kan vinden?

Da Dame is uitgewaaid, uitgehuild en stopt met deurmat spelen. Een nieuw gevoel ruist door mijn bloed…en het is een goed gevoel. Ik ben er van overtuigd dat er nog veel gaat gezegd worden, maar ik heb ook het gevoel dat ik er mij niet door ga laten breken.

Laat ze maar spelen, deze schommel zal niet breken…

x X x

 

Berichtje voor Dieu (en de wereld)

Zoals je kunt zien op men eerste log (”Hello World”) ben ik deze blog begonnen met het concept “Hoe word ik beroemd” in mijn achterhoofd. Dit ging echter met weinig succes, en uiteindelijk: wat heb je eraan? De commentaar die Dieu daarop geeft is volkomen terecht, er is alleen een kleine maar, want zoals iedereen kan zien gaat deze blog al enorm lang niet meer over dat onbelangrijk conceptje, maar over mijn eigen leven, wat te sterk aanwezig is in mijn gedachten om het niet te vermelden.

Daarmee bedoel ik natuurlijk niet dat mijn leven ontzettend belangrijk moet zijn, maar voor mij is het dat wel…(aangezien het mijn leven is) Blijkbaar is mijn huidige jeugd voor vele bloggers heel herkenbaar, ook een reden waarom ik blijf schrijven. Verder zijn er voldoende redenen om te blijven schrijven over mijn eigen leven. Redenen die enorm afwegen tegenover pietluttige ideeën om een ster te worden. Dieu spreekt ook over Paris, en om eerlijk te zijn…ik haat dat kind even hard als de rest van de wereld, dus laten we absoluut niet spreken over haar als idool. Mijn idolen zien er wel een beetje anders uit… Want wat zijn in godsnaam idolen eigelijk? Ik heb al 19 jaar mijn moeder als idool. Zij staat voor mij symbool voor durf, doorzettingsvermogen, kracht, vertrouwen en bescherming. En verder? Popidolen hebben is onmogelijk, want dat verandert elke week. Filmidolen? Hetzelfde verhaal…

Ik wil al helemaal geen ster meer worden, want ik wil blijven studeren en een geweldige job vinden, waarover ik ook kan blijven schrijven. Ik wil een gezin dat boeiend is, waarover mensen in alle vreugde kunnen lezen…Ik wil verder leven in hoge mate van interessantheid (bestaat dat woord?)

Een online anoniem dagboek is een uitlaatklep…bijna net zo goed als huilen in de stromende regen. Mijn leven staat hierop, en niet meer mijn onnozelheid…

x Da Dame

 

Konijntje

Bij ons is het woord “Stresskonijn” per definitie een sterk woord…het wordt vaak gebruikt in de omgang als iemand zich zenuwachtig maakt.

 Ik ben een Stresskonijn, vol met zenuwen en best nerveus mede omdat dit de verkeerde week van de maand is ben ik aan het springen, piekeren en te niet-slapen.

OMDAT:

We moeten wachten tot vrijdag eer we weten of er nog een kamer vrij is in ons Uitverkoren Hotel (het is echt een geweldig hotel!!), dus wordt er elke avond zwaar tot een of andere God gericht of hij alsjeblieft alsjeblieft die kamer vrij wilt laten zijn.

Mijn vader moeilijk gaat doen…Hij heeft me nog niet rechtstreeks aangesproken, maar ik weet via mijn stiefmoeder dat hij twee jongedames alleen naar Turkije nogal onbetrouwbaar vind…ergens heeft de lieve man gelijk maar ik wéét dat ik voorzichtig moet zijn..en veel centrum van Kusadasi gaan we niet zien waarschijnlijk…

Er centjes bij betrokken zijn…altijd problematisch…ik hoop dat ik voldoende heb tegen het moment van betaling (en we lachen lief naar mama :D)

Ik vanavond een gesprek gepland heb met die goede vriend van me, samen met S., want hij wil ook zijn zegje kunnen doen. Ik hoop echt dat er het een en het ander uitgepraat kan worden, zoniet alles van de baan kan geruimd worden (weeral aan het bidden)

En ondertussen loop ik met pijn van diezelfde maandelijkse irritatie rond op men werkplek, waar het ook best druk is (maar die stress blijft daar…gelukkig, dat is er al eentje minder) Ondertussen kijk ik al veel te hard uit naar een week volledig kwijt zijn..en totaal onbereikbaar, dat ook nog eens!

Het lijkt wel of ik stilaan verantwoordelijk wordt?

x Da Dame

 

Negativiteitskampioen

Ik ben blijkbaar kampioen in roddels ontdekken vooral als ze over mij gaan…

Het is hemels om goed overweg te kunnen met je ex…echt geweldig, maar klote als iedereen denkt dat je binnen de kortste keren “echt overduidelijk” terug samen gaan komen…aan iedereen die me pijn doet, die me haat, die me liefheeft, die me denkt te kennen:

1. NEE, we gaan niet terug samen, worden nooit terug een koppel
2. STOP met te roddelen, te denken dat je eigen vermoedens realistisch zijn
3. LAAT ME LEVEN
4. DOE NORMAAL

Ik zou zo graag terug buiten komen met het idee dat alles in orde is, dat ik zowel met S. als met andere mensen kan praten en dat ik weer het gevoel krijg dat mijn vrienden echt mijn vrienden zijn…

Ik ben kampioen in me slecht voelen in dingen waar ik zelf niets aan kan doen…

Ik ben de kampioen van de eenzaamheid, de winnaar van de negativiteit…ik ben een heel ziek vogeltje dat toch nog vrolijk fluit. Omdat er nog een doeltje is, een reden voor geluk, maar zonder enkele zekerheid, gaat ook dat stukje stuk. Ik ben een winnaar in verliezen en trofee voor beetjes pijn, is aan mij gegeven, maar ik raak hem nooit meer kwijt…

X Da Dame