Hou van me

Smeekbede

 

Je hield van me met je ogen

Maar zelden met je hart.

 

Je hield van me met je leven

Maar steeds zo diep verward

 

Nooit eens vrijgegeven

wat ik zo graag

wilde zien

En nooit met langer leven,

Samen

Bovendien

 

Je kon me echt niet uitstaan,

Dat zag ik in je ogen.

Je was er en je was er niet

Oh God, ik was verloren.

 

Ik ben, ik was,

Zal altijd zijn

 

Waar het niemand echt om ging.

 

Ik was nog steeds verloren

Toen je gisteren van me hield.

 

En zei als nooit tevoren

 

Oh God, ik ben verloren.

 

———————————————————

 

Droevig worden

 

Je oren waren als pantoffeltjes

Met konijntjes op

Zo zacht en heerlijk

Maar jammer,

Ze zijn doof.

 

Je ogen zijn als spiegels

Van mijn eigen ziel

En zo glanzend zo liefdevol

 

Je lijkt te genieten van elk

Klein lief spelend kind.

Maar niets is minder eerlijk,

Want je ogen

Zij zijn blind.

 

En het meest mis ik je woorden

Je teergeliefde stem.

Het meest wil ik je horen.

zeggen dat je bij me bent.

 

Het meest mis ik je zachte

Sterke armen om me heen

Je vingers zijn zo koud nu.

 

Ik voel me zo alleen.

 

Je bent niet meer dan achter glas nu

Je staat voor eeuwig naast men bed.

 

Net naast dat andere kaartje

En net naast je trouwe pet.

 

Je bent nu niet meer bij me

Maar voor eeuwig in men hart.

 

Je liefde zal ik missen

Maar blijven geven,

Lieve schat.

——————————————————

 

Hou van me

Nu

Ik eis je

 

Verdikke nog aan toe

 

Nu

Ik wil je

Ik wil van jou een zoen

 

Nu

Voor altijd

Zal je van me zijn

 

Nu

Ik wil je

Hou van me

Oh jij!

 

Ik haat “herinstalleren”

Welke computermagnaat heeft dat woord ooit uitgevonden??? Da Dame zit vol met woede en tranen in haar ogen te zoeken naar haar herinneringen…maar vind ze niet!

Herinstalleren noemen ze dat dan… niets te her.. gewoon wissen en hup, opnieuw! Maar wat mijn teergeliefde vader vergeet zijn mijn dozijnen foto’s die onder mijn beheernaam stonden.. Uitstapjes met vriendinnen, vakantie’s aan zee, lekker uitgaan, begeerlijke ogen en lichamen van vrienden… It’s gone! Knoop in de maag, want al de beelden flitsen door men kop…ook foto’s van mezelf die ik nooit met evenveel stijl twee keer kan namaken.. verdorie!!

I curse the crash of windows, I curse windows, BAH!!!

x X x Da Dame

Als alles maar zo simpel was…

Simpelheid in zinnetjes en tederheid

In jou

Ik wou dat ik kon zeggen dat

ik zoveel van je hou

maar zeggen is Maar Zeggen en niet

helemaal mezelf

Want voor jou ga ik volledig zonder zuinig

half werk.

Voortaan

Staren mijn ogen met twee naar jou, en ben ik

Je jasje zonder knopen

Ik ben je verjaardagskaartje

Je gevulde snoepjeszakje.

En alles wat je mist

 

Simpelheid in zinnetjes en tederheid

In mij

Het leven is niet simpel

Maar een droom maakt me zo vrij.

 

En we denken…

Eigelijk heb ik geen inspiratie…maar ik kijk nu gewoon naar nergens en schrijf waar ik aan denk. Misschien is dat nog de beste manier om iets zinnigs neer te pennen.

Ik ben nieuwsgierig, altijd al geweest, maar nu nog meer. Zenuwachtig omwille van vele dingen. Mijn nieuwe studie, mijn reis, mijn toekomst… Wat brengt de psychologie voor mij mee. Je leert in hoofden van andere mensen kijken, maar ook in dat van jezelf. De vraag is natuurlijk: wat zit daar allemaal in verborgen? Wat heeft mijn verleden mij geleerd en wat neem ik mee naar later. Wat laat ik zitten, verscholen onder mooie dingen, zwart en duister alsof het niet bij je leven hoort… Het zal ook voor mij een heropening van vele gesloten boeken en een start van pure zelfkennis zijn.

Mijn reisje. Als 19-jarige op ontdekking, alleen met een vriendin. Vol levenslust en verwachtingen de dagen aftellen tot we op het vliegtuig kunnen stappen. Een beetje bang, want wie weet wat komen we allemaal tegen? En hoe loopt dat tussen haar en mij? Zal het gaan zoals onze vriendschap in het rustige eigen wereldje gaat, waar we nog nooit een week continu samen hebben doorgebracht? Hopelijk brengt dat geen onverwachte ruzies of breuken met zich mee…maar dat ligt grotendeels aan onze eigen manier van doen.

Mijn toekomst? Das een moeilijke. Nog steeds niet volledig over het vriendje en dat samen met gevoel van absoluut niet alleen willen zijn; het is niet echt vooruitstrevend te noemen. Want ik wil verder, echt wel, maar hoe…in godsnaam hoe? Want ik kan niet ineens in de volgende relatie stappen. Er is niemand anders die op me wacht… of wel? Want Die Iemand die zegt van wel, doet hij dat wel? Wacht hij echt al zolang op me… zal hij echt voor me kiezen als ik men ex-vriend volledig als maatje beschouw? Het gaat al zolang mee, dat gevoel van hem en mij… Het is al zolang dat we een speciale band blijven houden… zouden we er nu aan kunnen beginnen, X aantal jaren later?

Ik weet het, dit is geen psychologie, dit is filosofie… ideeën, wensen, gevoelens bruisend door men hoofd op zoek naar uitgangen… en naar waarheden.

Het leven lijkt een wetenschap. Ik ben nooit goed in wetenschappen geweest…

x X x Da Dame

Da Dame en De Heren

Er is niets zo interessant om te bestuderen dan het fenomeen MAN…nee, geen afbreekpraktijken hier, geen vernederingen, geen definitieve afwijzing…niets van dit alles! Een man is zoals hij is, en dat is al het fijne.. Als je er een leert kennen, dan ken je hem. Hij zal misschien een beetje veranderen maar hij is zoals hij is. (tenzij je zo een associale loser hebt die eerst heel vriendelijk is en dan je kop eraf slaagt) Vandaar, ik ben in de mood voor een ode aan de mannen in mijn leven (néé, het zijn niet allemaal vriendjes van me)

Michaël: De ideale man om een ode aan te geven, aangezien hij mijn vader is. Mijn vader is een harde, maar doordringbaar hard. Een meegever van liefde, knuffels, vriendschap en gezelligheid. Een bezitter van een huis waar de deuren altijd van openstaan, want je kinderen moet je opvangen; hoe dan ook, waar dan ook. Hij is een man die je niets kan voorliegen, waarvoor je niets kan verzwijgen, en waarbij je het ook niet wilt. Een man om mee te praten over eender wat, en de reden waarom doet er ook niet toe. Een man die je niet fysiek, maar in je hart laat voelen dat je even fout zat. Niet voor altijd, want dat mag niet. Mijn vader is een man van goud.

S. : Mijn laatste vriend. Nog steeds ergens mijn vriend, aangezien ik nog steeds een grote liefde voor hem koester, en hij voor mij…maar niet zoals liefjes. Een liefde die veel dieper gaat, veel groter is. Een respecterende liefde. Hij is ook een man uit de duizend, die niet veel zegt. Hij luistert wel, kan je laten uitrazen als je het nodig hebt, kan dingen zeggen die je doen lachen op dagen waarop je je het slechtst voelt. Hij is eerlijk, goudeerlijk. Nooit heeft hij tegen me gelogen gedurende die twee jaar! Hij is mijn maatje voor het leven, mijn reddingsboei als ik verdrink, men lichtgevende clown in de verdrietige duisternis. Hij is men beste vriend…voor altijd, en écht voor altijd.

A.: Waarom op de derde plaats? Geen idee… Zomaar! Tis is wel een harde..keihard eigelijk. Humoristisch met een beetje (veel) sarcasme en bloedmooi. Er is iets met die jongen. Je kan hem zien, verkocht zijn, bij hem je dagen willen doorbrengen, hem liefhebben (als lover of als vriend, maakt niet uit) en hem terwijl haten. Steeds terugkeren hoewel je weet dat je tegen een stootje moet kunnen. Ik weet dat ik ergens tegen kan. Hij heeft me gekwetst hoor, maar het leven gaat verder dan dat. Moeilijk om te doorgronden is hij wel. Enorm mysterieus… maar zoals ze bij ons zeggen: tis een goeike… Ow ja had ik al gezegd dat hij ongelooflijk knap is? Ja, waarschijnlijk wel… Maar ik kan er nu aan weerstaan, en dat is het belangrijkste. Tijd voor fun met deze jongen.

D.: Men Buddy. Ik ken hem al vijf jaar, en eigelijk kan ik nog steeds niet goed zeggen wat er in hem omgaat tegenover mij. Hij weet wel hoe ik denk, ik kan ook niets verborgen houden. Zelfs zonder dat iemand tegen hem iets zegt, weet hij al wat ik denk. Ferme ruzie gehad met hem, maar ik hoop dat de lachjes terugkomen. Want lachen doe ik met hem, zoveel is zeker. Altijd plagen, altijd mekaar ietsje te slim af proberen te zijn, maar der zijn voor een babbel, dat is hij en ik. Hij weet dat ik heb geleerd, of ik hoop dat hij het weet.

T & T: Men twee broertjes. De ene zie ik al wat vaker als de andere, maar het zijn er gouden. Vroeger altijd twee tegen een, dat wel. Vaak huilend naar beneden lopen (deuren uit scharnieren halen, dingen verstoppen zoals klinken enzo) maar elke keer toch weer samen spelen. Nu nog; ravotten, plagen, alle broers-zusje dingen, noem maar op. Maar ze staan er: met goede raad, met een hard woord als ik moet oppassen, een knuffel als ik droevig ben, een schouderklopje voor steun… Heerlijk, zo’n familieband!

Er zijn nog meer mannen hoor, waar ik mee optrek, die iets voor me betekenen, maar deze kleine selectie is voor mij het meeste waard. Als mijn opa nog leefde, had ik hem ook zeker vermeld, maar die zit nog steeds als gouden man in mijn hoofd…

x X x Da Dame

Bui/Beu

Ik haat regen! Net zoals iedere normale belg wordt ik gek van “na deze mooie dagen moeten we waarschijnlijk naar het einde van de week terug inleveren. Het wordt gevoelig frisser en er is kans op hier en daar een bui” Vertaling: “Tegen morgenochtend zowiezo regen, en niet hier en daar maar eigenlijk bijna overal, en het is vrij koud”

Dat is pas een eerlijk weerbericht!! Het meest hatelijke vind ik de regenbui ’s morgens als je naar je werk vertrekt (met de fiets!) en waardoor je je de ganse dag belabberd en verzopen voelt. Zo voel ik me dus vandaag *blub*…

Elke regenachtige dag doet me steeds wegdromen naar 27 dagen verder…Naar Kusadasi, naar ons hotel, naar de zon, de zee het strand… Heerlijk!!!

Voila, u mag ook even dromen!

x X x Da Dame

Droom: deel 2

Ik ben de jongen tegengekomen die ik in mijn gedachten voorhad dat HIJ het was…

maar hij was het niet!!!! Die jongen die in mijn gedachten rondspookt is, praat, doet, leeft helemaal anders. En deze jongen (die ik tegenkwam) gaat met de bus naar school en zit nog in secundair (HIJ zeker weten niet) Dus ik ben even de kluts kwijt omdat ik niet meer goed weet hoe die droomjongen eruit ziet…

zou ik op post gaan staan aan de broodautomaat???

x X x Da Dame

Droom

Ik heb vannacht gedroomd van mijn droomjongen, zijn looks..zijn stem…hemel, hij was het gewoon! Ik kan niet beschrijven hoe hij er uit zag, alleen in grote lijnen. Hij was blond, zijn haar een beetje warrig -net uit de douche beetje afgedroogd- maar het viel prettig. Zijn gezicht had een zachte uitstraling; groengrijze ogen, zachte lippen met weinig ribbeltjes rond witte tanden, een dagje te laat met scheren en lichte wenkbrauwen. Hij droeg een wit t-shirt, jeansbroek en geen schoenen…maar in welke omstandigheden hij kwam opdagen weet ik niet meer. Hij praattte hoe ik het goed voelde en deed gewoon algemeen leuk.

En ik ken hem in het echt. Hoewel…kennen is veel gezegd. Hij loopt ergens rond in mijn leven, dat wel… Ik heb hem ontmoet aan het station van Berchem, omdat de treinen weer maar eens niet uit Centraal wilden vertrekken, en hij stond waar ik wou staan (omdat hij daar stond). Hij studeerde (toen toch) voor leerkracht sport, en was grappig, aangenaam gezelschap.

De vorige keer ging hij snel een brood halen toen ik onderweg was naar de Bogerfeesten…hij had met me mee moeten gaan…maar dat durfde ik niet te vragen. Ik weet niet eens hoe hij heet, of hij een vriendin heeft, of hij in mijn leven past en of hij er ooit nog terug in wandelt.

Maar ik kan op zen minst al dromen…

x X x Da Dame

Zin in gedicht

Voorlopig is men gezondheidsverhaal saai aan het worden… Terug moe, terug hoofdpijn (nog meer hoofdpijn)

Dus zet ik hier maar een zelfgemaakt gedichtje… (ja eerlijk)

Quand on me dit,
que je ne suis pas si belle,
je ris, parce que
dans ma coeur il y est une oase de nature
une oase d’ amour
et cette amour je donne aux gens qui
j’aime.
Ma chère, mes amies et mes amis
et peut-etre un peu au monde.
Il ne me manque rien
Je suis heureuse
et alors,
pourquoi esperer d’etre beau?

 

I don’t have to wait
You can wait, you said
I don’t have to fear
You protect me, you said
I don’t have to cry
but why not cry
If I know that never ever in my life
I will be this happy
as I am, when you’re with me

Slapen!

Vanmorgen ging het niet meer… Zoals jullie in mijn blog kunnen volgen heb ik al even vrij veel last van vermoeidheid en wist ik deze ergens een plaats te geven tussendoor. Maar ik weet wanneer mijn lichaam schreeuwt om slaap, en ik weet dat ik dat ietsje te veel heb genegeerd.

Dus wou ik vanmorgen doodgewoon uit mijn bed komen, maar dat was buiten mijn lichaam gerekend. Alles werd zwart, en na twee stappen bleef alles zwart. Een zwarte draaiende duisternis is genoeg om te beseffen dat je die twee stappen terug naar je bed moet zetten en als een blok in slaap te vallen. Om kwart voor 9 belde ik even naar het werk, om te laten weten dat ik die dag niet zou komen (wat ze verwachtten, aangezien ik al heel de tijd snifte, hoestte en niesde) en ik kroop terug onder men lakentjes. Mijn stiefmoeder was al in de vroegte samen met men papa vertrokken naar de zee (stiefmoeder blijft 2 weken, papa was rond 6 uur terug) dus ik had een hele dag om te bekomen.

Ik heb dan ook in één ruk doorgeslapen tot 2 uur. Dan lekker chill opgestaan, broodje gaan eten en bij een vriendin filmpje gaan kijken. Volgende probleem deed zich voor dat ik om half 5 (dus nog geen drie uur later) al terug enorm moe was…Even oogjes toe, en weer voor een half uurtje vertrokken.

Nu voel ik me beter…nog steeds best moe, maar beter. Vanavond kruip ik voor half 10 men bedje in, na een terrasje met wat vrienden… Want genieten moet je nog steeds!

Dus iedereen: als je lichaam zegt “ik ben moe” ga dan alsjeblieft slapen!

X x X Da Dame