Ik schrijf voor de gezelligheid
om van me af te schrijven
ik schrijf in alle eerlijkheid
om verloren tijd te drijven
naar momenten die me geven
wat ieder mens echt zoekt
momenten vol met leven
momenten vol geluk
Jij wilde me zomaar loslaten. Jij wilde alles laten gaan? Ik kon het me niet inbeelden dat alles weg zou zijn, echt niet. Ik kon me zelfs geen dag voorstellen zonder jou. Ik wist even niet meer waar ik het had.
Je stond nog steeds pal voor mijn neus, met nog steeds dezelfde vragende ogen. Je wist dat ik wilde weten waarom. Of beter, je dacht dat toch. Maar stel ik zou dat vragen, dan zou er een verhaal volgen waarvan ik waarschijnlijk het bestaan nooit had kunnen vermoeden.
Ik zei geen woord en ik vroeg geen woord. Even genoot ik van de stilte. “Ok”; zei ik zacht; “geweldig dat je gebleven bent.” fluisterde ik hem toe. Ik kuste hem op zijn neus en draaide me om naar de televisie. Ik wilde geen verhalen horen, geen heldendaden, geen bedrog. Ik wilde niet weten wie hij eigelijk was geweest of wat hij mispeuterd had. Ik wilde gewoon dat hij zou blijven, dat was het.
“Nee.”riep ik krachtig toen hij zijn mond opendeed. “Je gaat niets uitleggen, je gaat niets verklaren! Het enige wat ik wil is dat je me graag ziet, dat is genoeg.” Zijn lichte ogen deden bijna pijn aan de mijne.
“Ik wilde, maar ik bleef schatje, meer uitleg is er niet nodig”
Ik wou dat hij verdween, zo woedend werd ik. Dat “schatje” was nooit een goed teken geweest. Rotzak, verdorie!
“Ja hoor, lieverd. Alles is weer goed.” zei ik al kussend. Mijn hart stond op ontploffen en ik voelde mijn bloed sneller stromen. Niet nog een man die mijn leven zou beheersen, niet weer die pijn diep vanbinnen. Ik was te zwak om het hem niet te vergeven.
Ik zou hem hatend graag zien, besloot ik. Dat moest wel lukken.
Ik heb geen idee wat er me bezielt om te stoppen met bloggen… de reden waarom ligt jammer genoeg niet aan mij, maar aan de grote baas. De grote baas heet tegenwoordig Tijd. En die heeft mij nu eenmaal niet meer toegelaten om te bloggen… jammer!
Ik pik dit momentje tussendoor even, omdat ik nu even tijd heb. Dat is dan weer het jammere aan de zaak. Nu zou ik eigenlijk geen tijd MOGEN hebben. Hoe noemen ze dat? “Economische Crisis” Inderdaad. Ook ik word slachtoffer van de wandaden op hoger niveau. Zie mij hier zitten achter mijn pc op mijn droomjob…
Want ik werk ondertussen in een reisbureau en kijk, economisch gezien zouden wij geen problemen mogen ondervinden, ware het niet dat mensen tegenwoordig hun centjes veilig wegstoppen in plaats van ze uit te geven aan verwennerij en ontspanning. Ik heb geen idee, ik zou net daar WEL geld aan geven, das toch nog iets voor jezelf dan?
Binnenkort ben ik even helemaal uit de mode.. want dan zit ik zonder pc *wow*! Ik ga namelijk verhuizen naar een appartement waar ik met mijn vriend ga wonen. Ik tel de dagen af! (nog 36 vandaag!) Heerlijk, dat gevoel van te mogen uitvliegen, en dan nog samen met de liefde van je leven.. heerlijk.
Ik had weer geen idee waarover ik ging schrijven, maar kijk eens aan… in enkele luttele zinnen staan mijn beslommeringen weer genoteerd.
Overige stukjes boek volgen later nog. Ik heb zelfs geen tijd meer om dat in mijn hoofd te halen.
Ik probeer te balanceren op dingen die me nog resten. Dingen waar ik nog in kan geloven. Maar ook die worden schaars en uiteindelijk blijft er niet veel goeds over wat me toekomst kan bieden.
Tis allemaal weg. Door mezelf. Ik.
Kan niet goed uitleggen wat er mis is gelopen, ik hoef niet nog meer beschuldigende vingers en starende ogen dan die van mijn gezin. Of wat mijn gezin was…
Ik zal alles wel klaren, daar maak ik me geen zorgen in. Ik los alles op door te doen het enige waar ik nog goed in ben.. Het idee maakt me niet echt zorgeloos blij, maar als het tijdelijk de enige juiste oplossing is… Dan moet dat maar. Mijn schuldgevoel is groter dan mijn geloof in een eerlijke wereld. Dus moet ik alles oplossen in een oneerlijke wereld.
Nog steeds voel ik brokstukken geloof en volharding onder mijn voeten barsten en afbrokkelen. Zie ik geloof, hoop en vertrouwen diep in de afgrond vallen. De afgrond waar ik in hang te huilen. De afgrond die alleen nog door een stukje vechtlust van me gescheiden wordt. De vechtlust die ook wel eens als koppigheid verwoord wordt. Nu is het pure vechtlust om nog iets van mijn leven te maken…
Bij elk woord dat ik hier schrijf, denk ik aan mijn toekomst. Zal ik er komen?
x
God knows you’re lonely souls
God knows you’re lonely souls
God knows you’re lonely souls
Yeah, yeah
I believe there’s a time and a place
To let your mind drift and get out of this place
I believe there’s a day and a place
That we will go to, and I know you wanna share.
There’s no secret to living (There’s no secret to living)
Just keep on walking
There’s no secret to dying (There’s no secret to dying)
Just keep on flying.
I’m gonna die in a place that don’t know my name
I’m gonna die in a space that don’t hold my fame.
God knows you’re lonely souls
God knows you’re lonely souls.
I believe there’s a time when the cord of life
Should be cut, my friends (Cut the cord, my friend)
I believe there’s a time when the cord can be cut
And this vision ends (Let this vision end).
But I’m gonna die in a place that don’t know my name
And I’m gonna cry in a space that don’t hold my fame.
Walking in the cold
Just keep on flying
There’ll be a searchlight
On the mountain high
God knows you’re lonely souls
God knows you’re lonely souls
God knows you’re lonely souls
God knows you’re lonely souls
Yeah yeah yeah yeah yeah
I’m a lonely soul.
I’m gonna die in a place that don’t know my name
I’m gonna die in a place that don’t know my name.
God knows you are lonely souls
Lonely souls
Lonely souls
Lonely souls
I’m a lonely soul.
So long, little chapel
Pack up your light
Pack up your light
Say goodbye to the holy water life
Na mijn reis naar Turkije is niets meer zoals het ooit was. Hoe het komt, is vrij moeilijk uit te leggen. Ondanks mijn alleen zijn heb ik geen nood aan overbevolking om me heen. Het leven is een pak makkelijker zonder de tralala van rush & om het eerste zijn. Heel deze maatschappij draait erom. Dat zinnetje wat men papa vroeger gebruikte tegen me als ik weer eens men speelgoed niet wou delen; ikke, ikke, ikke en de rest kan stikken! Heel de wereld is terug 3 dan als je het mij vraagt. Maar ja, mijn mening is te zorgeloos geworden in dit wereldje.
Ik heb stiekem de mentaliteit overgenomen die gebaseerd is op de woorden no problem. Een Turks stopwoord dat hier in België ongekend is. Alles is een probleem: je mist je trein, je mist je bus, je das hangt scheef of je auto vindt geen plaats in de stad.. Allemaal dikke zever. De trein is de laatste niet, die bus evenmin, er hangen spiegels in de wc en de treinen zijn niet altijd te vroeg (dus je kunt je auto thuis laten) Problemen zijn er als je ongelukkig bent, er mensen zijn die je liefhebt waar iets mee is, of er iets met je gezondheid is. DAT is een probleem.
Waar je je hoofd over breekt is vaak op te lossen door een simpele ach wat, of door een knuffel! Gewoon thuiskomen en je vriend/vriendin/man/vrouw/kind(jes)/hond/moeder/vader/oma een knuffel geven en 4 woorden die volkomen vergeten zijn, maar o zo belangrijk. Die je tegen iedereen kunt zeggen omdat ze niet per se in “de” relatie gezegd mogen worden, ook gewoon in een relatie: IK ZIE JE GRAAG!
En die persoon zal lachen of zen trein nu verdwenen is of niet!
Soms is het wachten op antwoorden, soms kun je ze zelf vinden. Maar soms weet je de vraag ook niet… Liefde is iets ontzettend raars, vooral als je niet weet of je het voelt voor hém en al helemaal…hij voor jou????
Ik heb in mijn “gedichtenloopbaan” al vele gedichten geschreven over wel of niet, mss of zeker weten, en vele zijn over hem gegaan… Want we staan nu terug waar we ongeveer 2 jaar geleden ook al eens stonden. Zet hij nu wél de stap? Neemt hij nu wél het risico en kiest hij voor mij? Toen heeft hij het niet gedaan… nu weer niet? Ik wil weten waar ik sta, of waar ik kom te staan.
Da Dame is een liefdespiekeraar… een kleintje met vele kleine mannetjes in haar hoofd die fluisteren alsof hun leven ervan afhangt.
Eigelijk heb ik geen inspiratie…maar ik kijk nu gewoon naar nergens en schrijf waar ik aan denk. Misschien is dat nog de beste manier om iets zinnigs neer te pennen.
Ik ben nieuwsgierig, altijd al geweest, maar nu nog meer. Zenuwachtig omwille van vele dingen. Mijn nieuwe studie, mijn reis, mijn toekomst… Wat brengt de psychologie voor mij mee. Je leert in hoofden van andere mensen kijken, maar ook in dat van jezelf. De vraag is natuurlijk: wat zit daar allemaal in verborgen? Wat heeft mijn verleden mij geleerd en wat neem ik mee naar later. Wat laat ik zitten, verscholen onder mooie dingen, zwart en duister alsof het niet bij je leven hoort… Het zal ook voor mij een heropening van vele gesloten boeken en een start van pure zelfkennis zijn.
Mijn reisje. Als 19-jarige op ontdekking, alleen met een vriendin. Vol levenslust en verwachtingen de dagen aftellen tot we op het vliegtuig kunnen stappen. Een beetje bang, want wie weet wat komen we allemaal tegen? En hoe loopt dat tussen haar en mij? Zal het gaan zoals onze vriendschap in het rustige eigen wereldje gaat, waar we nog nooit een week continu samen hebben doorgebracht? Hopelijk brengt dat geen onverwachte ruzies of breuken met zich mee…maar dat ligt grotendeels aan onze eigen manier van doen.
Mijn toekomst? Das een moeilijke. Nog steeds niet volledig over het vriendje en dat samen met gevoel van absoluut niet alleen willen zijn; het is niet echt vooruitstrevend te noemen. Want ik wil verder, echt wel, maar hoe…in godsnaam hoe? Want ik kan niet ineens in de volgende relatie stappen. Er is niemand anders die op me wacht… of wel? Want Die Iemand die zegt van wel, doet hij dat wel? Wacht hij echt al zolang op me… zal hij echt voor me kiezen als ik men ex-vriend volledig als maatje beschouw? Het gaat al zolang mee, dat gevoel van hem en mij… Het is al zolang dat we een speciale band blijven houden… zouden we er nu aan kunnen beginnen, X aantal jaren later?
Ik weet het, dit is geen psychologie, dit is filosofie… ideeën, wensen, gevoelens bruisend door men hoofd op zoek naar uitgangen… en naar waarheden.
Het leven lijkt een wetenschap. Ik ben nooit goed in wetenschappen geweest…
Er is niets zo interessant om te bestuderen dan het fenomeen MAN…nee, geen afbreekpraktijken hier, geen vernederingen, geen definitieve afwijzing…niets van dit alles! Een man is zoals hij is, en dat is al het fijne.. Als je er een leert kennen, dan ken je hem. Hij zal misschien een beetje veranderen maar hij is zoals hij is. (tenzij je zo een associale loser hebt die eerst heel vriendelijk is en dan je kop eraf slaagt) Vandaar, ik ben in de mood voor een ode aan de mannen in mijn leven (néé, het zijn niet allemaal vriendjes van me)
Michaël: De ideale man om een ode aan te geven, aangezien hij mijn vader is. Mijn vader is een harde, maar doordringbaar hard. Een meegever van liefde, knuffels, vriendschap en gezelligheid. Een bezitter van een huis waar de deuren altijd van openstaan, want je kinderen moet je opvangen; hoe dan ook, waar dan ook. Hij is een man die je niets kan voorliegen, waarvoor je niets kan verzwijgen, en waarbij je het ook niet wilt. Een man om mee te praten over eender wat, en de reden waarom doet er ook niet toe. Een man die je niet fysiek, maar in je hart laat voelen dat je even fout zat. Niet voor altijd, want dat mag niet. Mijn vader is een man van goud.
S. : Mijn laatste vriend. Nog steeds ergens mijn vriend, aangezien ik nog steeds een grote liefde voor hem koester, en hij voor mij…maar niet zoals liefjes. Een liefde die veel dieper gaat, veel groter is. Een respecterende liefde. Hij is ook een man uit de duizend, die niet veel zegt. Hij luistert wel, kan je laten uitrazen als je het nodig hebt, kan dingen zeggen die je doen lachen op dagen waarop je je het slechtst voelt. Hij is eerlijk, goudeerlijk. Nooit heeft hij tegen me gelogen gedurende die twee jaar! Hij is mijn maatje voor het leven, mijn reddingsboei als ik verdrink, men lichtgevende clown in de verdrietige duisternis. Hij is men beste vriend…voor altijd, en écht voor altijd.
A.: Waarom op de derde plaats? Geen idee… Zomaar! Tis is wel een harde..keihard eigelijk. Humoristisch met een beetje (veel) sarcasme en bloedmooi. Er is iets met die jongen. Je kan hem zien, verkocht zijn, bij hem je dagen willen doorbrengen, hem liefhebben (als lover of als vriend, maakt niet uit) en hem terwijl haten. Steeds terugkeren hoewel je weet dat je tegen een stootje moet kunnen. Ik weet dat ik ergens tegen kan. Hij heeft me gekwetst hoor, maar het leven gaat verder dan dat. Moeilijk om te doorgronden is hij wel. Enorm mysterieus… maar zoals ze bij ons zeggen: tis een goeike… Ow ja had ik al gezegd dat hij ongelooflijk knap is? Ja, waarschijnlijk wel… Maar ik kan er nu aan weerstaan, en dat is het belangrijkste. Tijd voor fun met deze jongen.
D.: Men Buddy. Ik ken hem al vijf jaar, en eigelijk kan ik nog steeds niet goed zeggen wat er in hem omgaat tegenover mij. Hij weet wel hoe ik denk, ik kan ook niets verborgen houden. Zelfs zonder dat iemand tegen hem iets zegt, weet hij al wat ik denk. Ferme ruzie gehad met hem, maar ik hoop dat de lachjes terugkomen. Want lachen doe ik met hem, zoveel is zeker. Altijd plagen, altijd mekaar ietsje te slim af proberen te zijn, maar der zijn voor een babbel, dat is hij en ik. Hij weet dat ik heb geleerd, of ik hoop dat hij het weet.
T & T: Men twee broertjes. De ene zie ik al wat vaker als de andere, maar het zijn er gouden. Vroeger altijd twee tegen een, dat wel. Vaak huilend naar beneden lopen (deuren uit scharnieren halen, dingen verstoppen zoals klinken enzo) maar elke keer toch weer samen spelen. Nu nog; ravotten, plagen, alle broers-zusje dingen, noem maar op. Maar ze staan er: met goede raad, met een hard woord als ik moet oppassen, een knuffel als ik droevig ben, een schouderklopje voor steun… Heerlijk, zo’n familieband!
Er zijn nog meer mannen hoor, waar ik mee optrek, die iets voor me betekenen, maar deze kleine selectie is voor mij het meeste waard. Als mijn opa nog leefde, had ik hem ook zeker vermeld, maar die zit nog steeds als gouden man in mijn hoofd…
Hemel, ik krijg een stokje toegeworpen… De werking ervan lijkt me niet echt moeilijk, dus steel ik toch een beetje van Sandrissimo. Hier komen ze…
My favorite “grab-a-bite” : Das een makkelijke.. De Passant Een broodjeszaak die wordt gerund door twee goede vrienden van me. Er hangt altijd wel iemand rond die ik ken, en als dat niet het geval is, dan entertainen de twee uitbaters wel! De broodjes zelf zijn superlekker. De grote zijn wél groot (niet een beetje groot, maar mooi groot) en de soep is home-made. Zeker eens stoppen…
My favorite shop in town : Niet zo makkelijk… In Antwerpen is de New Yorker (ja hoor, een ordinaire Meirwinkel) een favorietje van me. Verder Mexx, liefst die in Brasschaat (héél erg goede service daar, als iets je niet staat of het is echt wel een maatje te klein of te groot, dat zeggen ze daar eerlijk, en dan komen ze met iets dat wél bij je past) En als je me loslaat in Wijnegem ben ik kwijt. Een ander winkeltje…in my town…da zou ik gaan voor de gewone Delhaize (altijd leuk winkelen) en de videotheek Movie Max…(waar ik nog gewerkt heb) want daar hebben ze ongelooflijk heerlijk délicious BEN & JERRY’s ijs, waar zelfs de hardst lijnende anorexiapatiënt met een allergie voor chocolade niet aan kan weerstaan.
My favorite restaurant : “De Sinjoor” in Antwerpen, op de Oude Koornmarkt. Zalige olijfjes, en als je al niet kon kiezen kun je daar helemaal niet kiezen . Dichter bij huis is er nog ‘t Laiterieke in Brasschaat (lekker …en dan heb ik het niet alleen over het aanbod van eten…en gezellig, dat zeker!) De Noordertuin (achter mijn hoek: ook heel lekker) en Top Of The Bill is de Rommens in Essen…tot in de puntjes verzorgd, volledig op smaak en een vlotte vriendelijke service!
My favorite “take my friends when in town” : Ja, die is helemaal niet moeilijk. Café De Withoef: mijn hang around stekje en een superleuk café!
Other 5 things to mention :
Frituur waar ik de echte naam niet van weet, in heel Kalmthout, Heide en Essen gekend als “De vettige rik” ondertussen overgenomen door Rik’s zoon die net als zen vader zijn klanten door en door kent. Na een half jaar weet hij nog steeds dat ik bij hem steeds een grote saté eet (die trouwens echt groot is).. Dat was met véél kruiden zeker? En ook op de frietjes hé? Ja meneer…
Wij hebben een heide…een eigen kalmthoutse heide…tussen al het eten, dansen en shoppen door een ideaal rustpunt vlakbij huis, daar kan je na een ferme wandeling in de Heihoeve een lekker snackje eten (heerlijke warme chocomelk) Als je je weg een beetje kent kom je bij een mooi ven ergens in het midden…adembenemend bij zonsondergang, ookal is het maar een ven!
Winkelcentrum de “Promenade” in Kapellen…Een klein winkelcentrum waar altijd een gezellig sfeertje hangt.
De bibliotheek, natuurlijk, voor een boekenfreak als ik. Kalmthout heeft een mooie grote bib, met héél veel lectuur. Ook goed voor een regenachtige namiddag info zoeken en strips lezen!
Straatfeesten! Het pinksterweekend in mei (of soms juni) waarop heel Kalmthout buitenstroomt, heel Kalmthout feestviert, met overdag leuke marktjes enzo…gezellig!!
Jee, nu moet ik dat nu doorgeven aan iemand die dit kan invullen…. Ik flans een paar namen op dit stekje: Sarcandy (heb ik altijd al willen weten) Bram (omdat ook hij leuk schrijft) Menck (hoewel ik denk dat hij hem al gehad heeft?) Chantal (ook goede schrijfster) en Imke Dielen (ongelooflijk wat zij allemaal meemaakt)
. Dichter bij huis is er nog 