Ik schrijf voor de gezelligheid
om van me af te schrijven
ik schrijf in alle eerlijkheid
om verloren tijd te drijven
naar momenten die me geven
wat ieder mens echt zoekt
momenten vol met leven
momenten vol geluk
Ik probeer te balanceren op dingen die me nog resten. Dingen waar ik nog in kan geloven. Maar ook die worden schaars en uiteindelijk blijft er niet veel goeds over wat me toekomst kan bieden.
Tis allemaal weg. Door mezelf. Ik.
Kan niet goed uitleggen wat er mis is gelopen, ik hoef niet nog meer beschuldigende vingers en starende ogen dan die van mijn gezin. Of wat mijn gezin was…
Ik zal alles wel klaren, daar maak ik me geen zorgen in. Ik los alles op door te doen het enige waar ik nog goed in ben.. Het idee maakt me niet echt zorgeloos blij, maar als het tijdelijk de enige juiste oplossing is… Dan moet dat maar. Mijn schuldgevoel is groter dan mijn geloof in een eerlijke wereld. Dus moet ik alles oplossen in een oneerlijke wereld.
Nog steeds voel ik brokstukken geloof en volharding onder mijn voeten barsten en afbrokkelen. Zie ik geloof, hoop en vertrouwen diep in de afgrond vallen. De afgrond waar ik in hang te huilen. De afgrond die alleen nog door een stukje vechtlust van me gescheiden wordt. De vechtlust die ook wel eens als koppigheid verwoord wordt. Nu is het pure vechtlust om nog iets van mijn leven te maken…
Bij elk woord dat ik hier schrijf, denk ik aan mijn toekomst. Zal ik er komen?
x
God knows you’re lonely souls
God knows you’re lonely souls
God knows you’re lonely souls
Yeah, yeah
I believe there’s a time and a place
To let your mind drift and get out of this place
I believe there’s a day and a place
That we will go to, and I know you wanna share.
There’s no secret to living (There’s no secret to living)
Just keep on walking
There’s no secret to dying (There’s no secret to dying)
Just keep on flying.
I’m gonna die in a place that don’t know my name
I’m gonna die in a space that don’t hold my fame.
God knows you’re lonely souls
God knows you’re lonely souls.
I believe there’s a time when the cord of life
Should be cut, my friends (Cut the cord, my friend)
I believe there’s a time when the cord can be cut
And this vision ends (Let this vision end).
But I’m gonna die in a place that don’t know my name
And I’m gonna cry in a space that don’t hold my fame.
Walking in the cold
Just keep on flying
There’ll be a searchlight
On the mountain high
God knows you’re lonely souls
God knows you’re lonely souls
God knows you’re lonely souls
God knows you’re lonely souls
Yeah yeah yeah yeah yeah
I’m a lonely soul.
I’m gonna die in a place that don’t know my name
I’m gonna die in a place that don’t know my name.
God knows you are lonely souls
Lonely souls
Lonely souls
Lonely souls
I’m a lonely soul.
So long, little chapel
Pack up your light
Pack up your light
Say goodbye to the holy water life
Welke computermagnaat heeft dat woord ooit uitgevonden??? Da Dame zit vol met woede en tranen in haar ogen te zoeken naar haar herinneringen…maar vind ze niet!
Herinstalleren noemen ze dat dan… niets te her.. gewoon wissen en hup, opnieuw! Maar wat mijn teergeliefde vader vergeet zijn mijn dozijnen foto’s die onder mijn beheernaam stonden.. Uitstapjes met vriendinnen, vakantie’s aan zee, lekker uitgaan, begeerlijke ogen en lichamen van vrienden… It’s gone! Knoop in de maag, want al de beelden flitsen door men kop…ook foto’s van mezelf die ik nooit met evenveel stijl twee keer kan namaken.. verdorie!!
I curse the crash of windows, I curse windows, BAH!!!
Er is niets zo interessant om te bestuderen dan het fenomeen MAN…nee, geen afbreekpraktijken hier, geen vernederingen, geen definitieve afwijzing…niets van dit alles! Een man is zoals hij is, en dat is al het fijne.. Als je er een leert kennen, dan ken je hem. Hij zal misschien een beetje veranderen maar hij is zoals hij is. (tenzij je zo een associale loser hebt die eerst heel vriendelijk is en dan je kop eraf slaagt) Vandaar, ik ben in de mood voor een ode aan de mannen in mijn leven (néé, het zijn niet allemaal vriendjes van me)
Michaël: De ideale man om een ode aan te geven, aangezien hij mijn vader is. Mijn vader is een harde, maar doordringbaar hard. Een meegever van liefde, knuffels, vriendschap en gezelligheid. Een bezitter van een huis waar de deuren altijd van openstaan, want je kinderen moet je opvangen; hoe dan ook, waar dan ook. Hij is een man die je niets kan voorliegen, waarvoor je niets kan verzwijgen, en waarbij je het ook niet wilt. Een man om mee te praten over eender wat, en de reden waarom doet er ook niet toe. Een man die je niet fysiek, maar in je hart laat voelen dat je even fout zat. Niet voor altijd, want dat mag niet. Mijn vader is een man van goud.
S. : Mijn laatste vriend. Nog steeds ergens mijn vriend, aangezien ik nog steeds een grote liefde voor hem koester, en hij voor mij…maar niet zoals liefjes. Een liefde die veel dieper gaat, veel groter is. Een respecterende liefde. Hij is ook een man uit de duizend, die niet veel zegt. Hij luistert wel, kan je laten uitrazen als je het nodig hebt, kan dingen zeggen die je doen lachen op dagen waarop je je het slechtst voelt. Hij is eerlijk, goudeerlijk. Nooit heeft hij tegen me gelogen gedurende die twee jaar! Hij is mijn maatje voor het leven, mijn reddingsboei als ik verdrink, men lichtgevende clown in de verdrietige duisternis. Hij is men beste vriend…voor altijd, en écht voor altijd.
A.: Waarom op de derde plaats? Geen idee… Zomaar! Tis is wel een harde..keihard eigelijk. Humoristisch met een beetje (veel) sarcasme en bloedmooi. Er is iets met die jongen. Je kan hem zien, verkocht zijn, bij hem je dagen willen doorbrengen, hem liefhebben (als lover of als vriend, maakt niet uit) en hem terwijl haten. Steeds terugkeren hoewel je weet dat je tegen een stootje moet kunnen. Ik weet dat ik ergens tegen kan. Hij heeft me gekwetst hoor, maar het leven gaat verder dan dat. Moeilijk om te doorgronden is hij wel. Enorm mysterieus… maar zoals ze bij ons zeggen: tis een goeike… Ow ja had ik al gezegd dat hij ongelooflijk knap is? Ja, waarschijnlijk wel… Maar ik kan er nu aan weerstaan, en dat is het belangrijkste. Tijd voor fun met deze jongen.
D.: Men Buddy. Ik ken hem al vijf jaar, en eigelijk kan ik nog steeds niet goed zeggen wat er in hem omgaat tegenover mij. Hij weet wel hoe ik denk, ik kan ook niets verborgen houden. Zelfs zonder dat iemand tegen hem iets zegt, weet hij al wat ik denk. Ferme ruzie gehad met hem, maar ik hoop dat de lachjes terugkomen. Want lachen doe ik met hem, zoveel is zeker. Altijd plagen, altijd mekaar ietsje te slim af proberen te zijn, maar der zijn voor een babbel, dat is hij en ik. Hij weet dat ik heb geleerd, of ik hoop dat hij het weet.
T & T: Men twee broertjes. De ene zie ik al wat vaker als de andere, maar het zijn er gouden. Vroeger altijd twee tegen een, dat wel. Vaak huilend naar beneden lopen (deuren uit scharnieren halen, dingen verstoppen zoals klinken enzo) maar elke keer toch weer samen spelen. Nu nog; ravotten, plagen, alle broers-zusje dingen, noem maar op. Maar ze staan er: met goede raad, met een hard woord als ik moet oppassen, een knuffel als ik droevig ben, een schouderklopje voor steun… Heerlijk, zo’n familieband!
Er zijn nog meer mannen hoor, waar ik mee optrek, die iets voor me betekenen, maar deze kleine selectie is voor mij het meeste waard. Als mijn opa nog leefde, had ik hem ook zeker vermeld, maar die zit nog steeds als gouden man in mijn hoofd…
Voorlopig is men gezondheidsverhaal saai aan het worden… Terug moe, terug hoofdpijn (nog meer hoofdpijn)
Dus zet ik hier maar een zelfgemaakt gedichtje… (ja eerlijk)
Quand on me dit,
que je ne suis pas si belle,
je ris, parce que
dans ma coeur il y est une oase de nature
une oase d’ amour
et cette amour je donne aux gens qui
j’aime.
Ma chère, mes amies et mes amis
et peut-etre un peu au monde.
Il ne me manque rien
Je suis heureuse
et alors,
pourquoi esperer d’etre beau?
I don’t have to wait
You can wait, you said
I don’t have to fear
You protect me, you said
I don’t have to cry
but why not cry
If I know that never ever in my life
I will be this happy
as I am, when you’re with me
Ik heb zoals ik al had vermeld, een euh…vrij deftig feestweekend gehad. Het enige nadeel is dat ik nu nog ruis op men oren heb zitten…waarom? Niet omdat ik te weinig geslapen heb, want dat viel best mee (van vrijdag tot zondag 13 uur in het totaal) maar omdat ik veel gefeest heb (van vrijdag tot zondag 24 1/2 uur)… En omdat dat feesten gepaard ging met muziek…die eigenlijk “vree wijs” was!!! Vrijdag withoefje, zaterdag & zondag Bogerfeesten…zondag volksspelen, met halsbrekende toeren van stoere mannen… Met als gevolg dat deze bezorgde dame even thuis grote handdoeken is gaan halen (zo warm was het nu ook weer niet dat de binken een hindernissenparcour met eindpunt zwembad zonder bibberen konden doorstaan) Maar het fijne was, dat alles goed ging. Jongens die in een spel opgaan zijn fantastisch of ze nu 19 of 23 zijn, De Passant-clan leek een bende opgroeiend wild rond de leeftijd van 8-9 jaar, en ik vond het heerlijk om te zien. Vooral die dankbare blikken als je aan komt gezet met handdoeken, plakkers of een duim omhoog, op die momenten zie ik geen enkel verschil met mijn neefje van 7.
Het was dus een weekendje om nooit te vergeten!! En de toekomstplanning??
Ik was eigenlijk helemaal vergeten jullie op de hoogte te stellen van het wel en wee van de zwangere vriendin…Wel om met de deur in huis te vallen: ze is een week geleden om 10 voor 9 bevallen. Mathias was toen 51 cm en woog 3 kilo 990, maar dat lijkt nu nog steeds niets als ik hem in mijn armen heb. Hij is een prachtig ventje dat (nu nog) bijna heel de tijd slaapt…Z’n ouders zijn toch al even goede vrienden van me, en het geeft een ontzettend warm gevoel om ze bezig te zien met hun kleintje. De liefde, de warmte en de fierheid straalt uit hun ogen en hun bewegingen….Papa’s ogen blinken nog steeds elke keer hij iets over zijn zoontje verteld. De geur, de houding, de zachtheid van zo’n kindje roepen bij mij pure toewijding en tederheid op, en ik weet…niet alleen door mij, maar door zovele mensen, dat dit jongetje altijd op mijn steun en bescherming zal kunnen rekenen.
Dus men lieve A’ke en K’tje vééél plezier, vééél geluk met jullie wereldwondertje en ik weet dat jullie Mathias met al jullie liefde zullen grootbrengen!
Weer een weekend voorbij dat men verdere levensloop mee bepaalt!
Ik heb uiteindelijk toch gekozen voor een feestje samen met F., aangezien wij nog steeds overeenkomen. Veel mensen en een leuke sfeer; ik was blij dat ik toch de beslissing had genomen. Tot er plots een aantal personen binnenkwamen die het nodig vonden om mij volledig, zonder een woord te zeggen, de grond in te boren, te doen huilen, te kwetsen alsof ik geen gevoelens heb. Door dit simpele feit: Je geeft een feestje met 2 personen, je nodigt uit met 2, je krijgt kussen alletwee, je geeft bonnetjes van alletwee…maar dan, wordt er plots met enorm veel poeha 1 (dan nog eens groffe) cadeau gegeven.
Kijk, ik ben geen 6 jaar meer…dat ik geen cadeau krijg, maakt mij echt niet uit. Maar de manier waarop en de reden waarom hebben mij veel pijn gedaan. Ik ben met de normale mensen, met een normale gedachtegang naar men stamcafé getrokken, en heb me daar nog geweldig geamuseerd! Het feit is nu gewoon dat dergelijke praktijken te zwaar zijn voor mij, te hard… Ik ben ook een harde tante, daar niet van, maar trop est trop. Mijn beslissing om met die mensen te breken en de “vriendschap” niet voort te zetten, gaat dus niet over 1 dag, maar over te veel klappen die ik heb moeten incasseren… Vandaar mijn blokkage in plaats van een vrijwillige KO.
Ik heb rust nodig…was het eerste wat ik dacht, en die rust heb ik genomen. Ben gisteren met S. een dagje naar de Belgische kust getrokken….het was hemels! Hij had ook een even-weg-daar moment nodig (hij was des te meer onaangenaam verrast door “het incident”) We hebben gelachen, gepraat, gegeten, gedronken, gewandeld en gezwegen. De zin om naar huis te gaan was niet minder, ze was gewoon weg… Wat wil je, als je eindelijk een rustpunt in twee zware weken kan vinden?
Da Dame is uitgewaaid, uitgehuild en stopt met deurmat spelen. Een nieuw gevoel ruist door mijn bloed…en het is een goed gevoel. Ik ben er van overtuigd dat er nog veel gaat gezegd worden, maar ik heb ook het gevoel dat ik er mij niet door ga laten breken.
Laat ze maar spelen, deze schommel zal niet breken…
Bij ons is het woord “Stresskonijn” per definitie een sterk woord…het wordt vaak gebruikt in de omgang als iemand zich zenuwachtig maakt.
Ik ben een Stresskonijn, vol met zenuwen en best nerveus mede omdat dit de verkeerde week van de maand is ben ik aan het springen, piekeren en te niet-slapen.
OMDAT:
We moeten wachten tot vrijdag eer we weten of er nog een kamer vrij is in ons Uitverkoren Hotel (het is echt een geweldig hotel!!), dus wordt er elke avond zwaar tot een of andere God gericht of hij alsjeblieft alsjeblieft die kamer vrij wilt laten zijn.
Mijn vader moeilijk gaat doen…Hij heeft me nog niet rechtstreeks aangesproken, maar ik weet via mijn stiefmoeder dat hij twee jongedames alleen naar Turkije nogal onbetrouwbaar vind…ergens heeft de lieve man gelijk maar ik wéét dat ik voorzichtig moet zijn..en veel centrum van Kusadasi gaan we niet zien waarschijnlijk…
Er centjes bij betrokken zijn…altijd problematisch…ik hoop dat ik voldoende heb tegen het moment van betaling (en we lachen lief naar mama )
Ik vanavond een gesprek gepland heb met die goede vriend van me, samen met S., want hij wil ook zijn zegje kunnen doen. Ik hoop echt dat er het een en het ander uitgepraat kan worden, zoniet alles van de baan kan geruimd worden (weeral aan het bidden)
En ondertussen loop ik met pijn van diezelfde maandelijkse irritatie rond op men werkplek, waar het ook best druk is (maar die stress blijft daar…gelukkig, dat is er al eentje minder) Ondertussen kijk ik al veel te hard uit naar een week volledig kwijt zijn..en totaal onbereikbaar, dat ook nog eens!
Het lijkt wel of ik stilaan verantwoordelijk wordt?
Ik ben blijkbaar kampioen in roddels ontdekken vooral als ze over mij gaan…
Het is hemels om goed overweg te kunnen met je ex…echt geweldig, maar klote als iedereen denkt dat je binnen de kortste keren “echt overduidelijk” terug samen gaan komen…aan iedereen die me pijn doet, die me haat, die me liefheeft, die me denkt te kennen:
NEE, we gaan niet terug samen, worden nooit terug een koppel
STOP met te roddelen, te denken dat je eigen vermoedens realistisch zijn
LAAT ME LEVEN
DOE NORMAAL
Ik zou zo graag terug buiten komen met het idee dat alles in orde is, dat ik zowel met S. als met andere mensen kan praten en dat ik weer het gevoel krijg dat mijn vrienden echt mijn vrienden zijn…
Ik ben kampioen in me slecht voelen in dingen waar ik zelf niets aan kan doen…
Ik ben de kampioen van de eenzaamheid, de winnaar van de negativiteit…ik ben een heel ziek vogeltje dat toch nog vrolijk fluit. Omdat er nog een doeltje is, een reden voor geluk, maar zonder enkele zekerheid, gaat ook dat stukje stuk. Ik ben een winnaar in verliezen en trofee voor beetjes pijn, is aan mij gegeven, maar ik raak hem nooit meer kwijt…
Ik vind het woord zelf al zo een raar gevoel in men buik geven, maar ik voel me zo…wrang, zo dubbel… Wat moet je anders doen als iemand die je al bijna 6 jaar kent je negeert…je niet uitnodigt voor het feest waar AL AL AL de vrienden op uitgenodigt zijn (dus zelfs de vrienden die je maar een beetje kent)..dat doet pijn!
Het ergste van al is dat ik hem niet snap…en hij mij niet, maar elk gesprek wimpelt hij af naar een volgende keer en het lijkt hem ook niet te interesseren dat hoe hij doet alleen maar negatief is… Dan denk je is dat iemand er voor je is…
Ik weet de aanleiding tot waarom hij zo raar doet, maar ik snap niet waarom hij zo raar doet… The f*cking problems are solved man! Er is niemand van heel die groep die raar doet, niemand die er openbaar een probleem van maakt..Wat ze in zichzelf denken of achter mijn rug zeggen kan me niet schelen (dat zei ik vorige keer al…omdat alleen wat S. denkt mij kan schelen) maar waarom moet hij het zo laten zien, heeft hij geen eigen zaken om zich mee te vervelen??
)