Ik schrijf voor de gezelligheid
om van me af te schrijven
ik schrijf in alle eerlijkheid
om verloren tijd te drijven
naar momenten die me geven
wat ieder mens echt zoekt
momenten vol met leven
momenten vol geluk
Jij wilde me zomaar loslaten. Jij wilde alles laten gaan? Ik kon het me niet inbeelden dat alles weg zou zijn, echt niet. Ik kon me zelfs geen dag voorstellen zonder jou. Ik wist even niet meer waar ik het had.
Je stond nog steeds pal voor mijn neus, met nog steeds dezelfde vragende ogen. Je wist dat ik wilde weten waarom. Of beter, je dacht dat toch. Maar stel ik zou dat vragen, dan zou er een verhaal volgen waarvan ik waarschijnlijk het bestaan nooit had kunnen vermoeden.
Ik zei geen woord en ik vroeg geen woord. Even genoot ik van de stilte. “Ok”; zei ik zacht; “geweldig dat je gebleven bent.” fluisterde ik hem toe. Ik kuste hem op zijn neus en draaide me om naar de televisie. Ik wilde geen verhalen horen, geen heldendaden, geen bedrog. Ik wilde niet weten wie hij eigelijk was geweest of wat hij mispeuterd had. Ik wilde gewoon dat hij zou blijven, dat was het.
“Nee.”riep ik krachtig toen hij zijn mond opendeed. “Je gaat niets uitleggen, je gaat niets verklaren! Het enige wat ik wil is dat je me graag ziet, dat is genoeg.” Zijn lichte ogen deden bijna pijn aan de mijne.
“Ik wilde, maar ik bleef schatje, meer uitleg is er niet nodig”
Ik wou dat hij verdween, zo woedend werd ik. Dat “schatje” was nooit een goed teken geweest. Rotzak, verdorie!
“Ja hoor, lieverd. Alles is weer goed.” zei ik al kussend. Mijn hart stond op ontploffen en ik voelde mijn bloed sneller stromen. Niet nog een man die mijn leven zou beheersen, niet weer die pijn diep vanbinnen. Ik was te zwak om het hem niet te vergeven.
Ik zou hem hatend graag zien, besloot ik. Dat moest wel lukken.
Mijn vriend is vandaag jarig.. maar liefst 25 jaar wordt hij! De verrassing onder vrienden is gepland op zaterdag en hij zit er volledig naast .
Onze liefde is mooi. Das een mening natuurlijk. Maar voor ons een vaststaand feit. Wij hebben al 1 héle héle zware periode doorstaan. We hebben al ieen tweede feit samen moeten doorstaan. En we staan er nog, nog zo verliefd. Soms vind ik het zelf gek, dat ik iemand zo lief kan hebben na mijn “liefdes”ervaringen in het verleden. En gek dat je zo iemand verdomd hard kan missen terwijl je weet dat je ’s avonds toch gewoon terug samen bent.
Tis een schatje, echt waar. Een liefdevolle, grappige, gezellige en tedere man. Ik zou hem alle dagen wel willen verwennen en koesteren en in de watten leggen, maar daar is Tijd dan weer de grote boosdoener. Onze gezellige babbels voor we gaan slapen, onze zaterdagavonden en zondagen maken natuurlijk veel goed.
Binnenkort op ons appartement zijn we natuurlijk op onszelf en zijn er nog steeds de verplichtingen, maar toch denk ik dat je meer tijd voor elkaar neemt dan wanneer je niet samenwoont.
Heerlijk die liefde.
Hip Hip Hoera voor de liefde. En voor mijn vriendje!
Ik probeer te balanceren op dingen die me nog resten. Dingen waar ik nog in kan geloven. Maar ook die worden schaars en uiteindelijk blijft er niet veel goeds over wat me toekomst kan bieden.
Tis allemaal weg. Door mezelf. Ik.
Kan niet goed uitleggen wat er mis is gelopen, ik hoef niet nog meer beschuldigende vingers en starende ogen dan die van mijn gezin. Of wat mijn gezin was…
Ik zal alles wel klaren, daar maak ik me geen zorgen in. Ik los alles op door te doen het enige waar ik nog goed in ben.. Het idee maakt me niet echt zorgeloos blij, maar als het tijdelijk de enige juiste oplossing is… Dan moet dat maar. Mijn schuldgevoel is groter dan mijn geloof in een eerlijke wereld. Dus moet ik alles oplossen in een oneerlijke wereld.
Nog steeds voel ik brokstukken geloof en volharding onder mijn voeten barsten en afbrokkelen. Zie ik geloof, hoop en vertrouwen diep in de afgrond vallen. De afgrond waar ik in hang te huilen. De afgrond die alleen nog door een stukje vechtlust van me gescheiden wordt. De vechtlust die ook wel eens als koppigheid verwoord wordt. Nu is het pure vechtlust om nog iets van mijn leven te maken…
Bij elk woord dat ik hier schrijf, denk ik aan mijn toekomst. Zal ik er komen?
x
God knows you’re lonely souls
God knows you’re lonely souls
God knows you’re lonely souls
Yeah, yeah
I believe there’s a time and a place
To let your mind drift and get out of this place
I believe there’s a day and a place
That we will go to, and I know you wanna share.
There’s no secret to living (There’s no secret to living)
Just keep on walking
There’s no secret to dying (There’s no secret to dying)
Just keep on flying.
I’m gonna die in a place that don’t know my name
I’m gonna die in a space that don’t hold my fame.
God knows you’re lonely souls
God knows you’re lonely souls.
I believe there’s a time when the cord of life
Should be cut, my friends (Cut the cord, my friend)
I believe there’s a time when the cord can be cut
And this vision ends (Let this vision end).
But I’m gonna die in a place that don’t know my name
And I’m gonna cry in a space that don’t hold my fame.
Walking in the cold
Just keep on flying
There’ll be a searchlight
On the mountain high
God knows you’re lonely souls
God knows you’re lonely souls
God knows you’re lonely souls
God knows you’re lonely souls
Yeah yeah yeah yeah yeah
I’m a lonely soul.
I’m gonna die in a place that don’t know my name
I’m gonna die in a place that don’t know my name.
God knows you are lonely souls
Lonely souls
Lonely souls
Lonely souls
I’m a lonely soul.
So long, little chapel
Pack up your light
Pack up your light
Say goodbye to the holy water life
Soms is het wachten op antwoorden, soms kun je ze zelf vinden. Maar soms weet je de vraag ook niet… Liefde is iets ontzettend raars, vooral als je niet weet of je het voelt voor hém en al helemaal…hij voor jou????
Ik heb in mijn “gedichtenloopbaan” al vele gedichten geschreven over wel of niet, mss of zeker weten, en vele zijn over hem gegaan… Want we staan nu terug waar we ongeveer 2 jaar geleden ook al eens stonden. Zet hij nu wél de stap? Neemt hij nu wél het risico en kiest hij voor mij? Toen heeft hij het niet gedaan… nu weer niet? Ik wil weten waar ik sta, of waar ik kom te staan.
Da Dame is een liefdespiekeraar… een kleintje met vele kleine mannetjes in haar hoofd die fluisteren alsof hun leven ervan afhangt.
Nog een weekje en men beste vriendin en ik vertrekken naar Kusadasi…naar onze droom van de afgelopen 2 maanden. Heerlijk om helemaal weg te dromen bij het idee van zon, zee, strand, zwembad, eten, drinken, rust en ontspanning en shoppen! En dan komen we bij het perfecte probleem van twee jongedames… DE KOFFER! Er mag 20 kilo mee in de koffer, die op zich al 6 kilo weegt. 14 kilo plaats voor topjes, rokjes, broekjes, paar vestjes en lange broeken, toilettas (niet te onderschatten!!), bikini’s, schoenen, slippers, muziek, apotheek, strandhanddoek, donkere handdoeken (die van een hotel zijn altijd wit…schmink is dat niet)… dat is nog te overzien…
MAAR 20 kilo voor de terugreis..namelijk terug al deze mess, maar dan niet mooi opgevouwen en het aangekochte goed: topjes, truitjes, sjaaltjes, broeken, oorbellen, kettingen, souvenirs…dat er nog bij komt… het lijkt zinloos om daar een oplossing proberen voor te vinden..
Eigelijk heb ik geen inspiratie…maar ik kijk nu gewoon naar nergens en schrijf waar ik aan denk. Misschien is dat nog de beste manier om iets zinnigs neer te pennen.
Ik ben nieuwsgierig, altijd al geweest, maar nu nog meer. Zenuwachtig omwille van vele dingen. Mijn nieuwe studie, mijn reis, mijn toekomst… Wat brengt de psychologie voor mij mee. Je leert in hoofden van andere mensen kijken, maar ook in dat van jezelf. De vraag is natuurlijk: wat zit daar allemaal in verborgen? Wat heeft mijn verleden mij geleerd en wat neem ik mee naar later. Wat laat ik zitten, verscholen onder mooie dingen, zwart en duister alsof het niet bij je leven hoort… Het zal ook voor mij een heropening van vele gesloten boeken en een start van pure zelfkennis zijn.
Mijn reisje. Als 19-jarige op ontdekking, alleen met een vriendin. Vol levenslust en verwachtingen de dagen aftellen tot we op het vliegtuig kunnen stappen. Een beetje bang, want wie weet wat komen we allemaal tegen? En hoe loopt dat tussen haar en mij? Zal het gaan zoals onze vriendschap in het rustige eigen wereldje gaat, waar we nog nooit een week continu samen hebben doorgebracht? Hopelijk brengt dat geen onverwachte ruzies of breuken met zich mee…maar dat ligt grotendeels aan onze eigen manier van doen.
Mijn toekomst? Das een moeilijke. Nog steeds niet volledig over het vriendje en dat samen met gevoel van absoluut niet alleen willen zijn; het is niet echt vooruitstrevend te noemen. Want ik wil verder, echt wel, maar hoe…in godsnaam hoe? Want ik kan niet ineens in de volgende relatie stappen. Er is niemand anders die op me wacht… of wel? Want Die Iemand die zegt van wel, doet hij dat wel? Wacht hij echt al zolang op me… zal hij echt voor me kiezen als ik men ex-vriend volledig als maatje beschouw? Het gaat al zolang mee, dat gevoel van hem en mij… Het is al zolang dat we een speciale band blijven houden… zouden we er nu aan kunnen beginnen, X aantal jaren later?
Ik weet het, dit is geen psychologie, dit is filosofie… ideeën, wensen, gevoelens bruisend door men hoofd op zoek naar uitgangen… en naar waarheden.
Het leven lijkt een wetenschap. Ik ben nooit goed in wetenschappen geweest…
Ik haat regen! Net zoals iedere normale belg wordt ik gek van “na deze mooie dagen moeten we waarschijnlijk naar het einde van de week terug inleveren. Het wordt gevoelig frisser en er is kans op hier en daar een bui” Vertaling: “Tegen morgenochtend zowiezo regen, en niet hier en daar maar eigenlijk bijna overal, en het is vrij koud”
Dat is pas een eerlijk weerbericht!! Het meest hatelijke vind ik de regenbui ’s morgens als je naar je werk vertrekt (met de fiets!) en waardoor je je de ganse dag belabberd en verzopen voelt. Zo voel ik me dus vandaag *blub*…
Elke regenachtige dag doet me steeds wegdromen naar 27 dagen verder…Naar Kusadasi, naar ons hotel, naar de zon, de zee het strand… Heerlijk!!!
Ik ben de jongen tegengekomen die ik in mijn gedachten voorhad dat HIJ het was…
maar hij was het niet!!!! Die jongen die in mijn gedachten rondspookt is, praat, doet, leeft helemaal anders. En deze jongen (die ik tegenkwam) gaat met de bus naar school en zit nog in secundair (HIJ zeker weten niet) Dus ik ben even de kluts kwijt omdat ik niet meer goed weet hoe die droomjongen eruit ziet…
.
