Ik schrijf voor de gezelligheid
om van me af te schrijven
ik schrijf in alle eerlijkheid
om verloren tijd te drijven
naar momenten die me geven
wat ieder mens echt zoekt
momenten vol met leven
momenten vol geluk
Ik ken dit liedje nog van vroeger, vond het altijd wel een leuk deuntje. Maar nu zovele jaren later is dit een achterhaalde versie van jongeren bereiken: SAY NO TO DRUGS!
Wees gerust, je moet er niet voor naar NYC, Antwerpen of dergelijke is goed genoeg om de rest van je leven de weg kwijt te zijn…
Maar genoeg daarover! Want wat zijn we immers zonder een beetje lol? Want dé uitgaansschijf van tegenwoordig? Das véél leuker dan die over uitgaan in New York, toch?
En nu niet overdreven, maar om 3 uur ’s nachts: wie zingt dit niet mee?
Zoals jullie waarschijnlijk al wel doorhebben ben ik een feestbeest in de weekends. Dit weekend was een keerpunt eigelijk. Door vele ruzies met men ex-vriendje ingezien dat zomaar ineens een vriendschap niet aankan… En hij ook. Tijd voor apartheid zal moeilijk zijn, voor hem, maar nodig! Ik zou zo graag een gewone vriendschap met hem opbouwen, maar ik weet dat hij dat nog niet kan. Ik gun hem alle tijd die nodig is om verder te kunnen gaan, want zoals de situatie was zal het niet verder kunnen.
En ik neem tijd voor vriendschap, tijd voor school, tijd om geld te sparen en tijd om te wachten tot “Hij” er écht voor mij kan zijn… en misschien ook wel ik voor hem…want of het nu al de juiste moment is?
Tijd is echt belangrijk om verder te kunnen in je leven. Dit samen met prioriteiten stellen! (Ja die woorden komen van mijn superpapa)
Soms is het wachten op antwoorden, soms kun je ze zelf vinden. Maar soms weet je de vraag ook niet… Liefde is iets ontzettend raars, vooral als je niet weet of je het voelt voor hém en al helemaal…hij voor jou????
Ik heb in mijn “gedichtenloopbaan” al vele gedichten geschreven over wel of niet, mss of zeker weten, en vele zijn over hem gegaan… Want we staan nu terug waar we ongeveer 2 jaar geleden ook al eens stonden. Zet hij nu wél de stap? Neemt hij nu wél het risico en kiest hij voor mij? Toen heeft hij het niet gedaan… nu weer niet? Ik wil weten waar ik sta, of waar ik kom te staan.
Da Dame is een liefdespiekeraar… een kleintje met vele kleine mannetjes in haar hoofd die fluisteren alsof hun leven ervan afhangt.
Eigelijk heb ik geen inspiratie…maar ik kijk nu gewoon naar nergens en schrijf waar ik aan denk. Misschien is dat nog de beste manier om iets zinnigs neer te pennen.
Ik ben nieuwsgierig, altijd al geweest, maar nu nog meer. Zenuwachtig omwille van vele dingen. Mijn nieuwe studie, mijn reis, mijn toekomst… Wat brengt de psychologie voor mij mee. Je leert in hoofden van andere mensen kijken, maar ook in dat van jezelf. De vraag is natuurlijk: wat zit daar allemaal in verborgen? Wat heeft mijn verleden mij geleerd en wat neem ik mee naar later. Wat laat ik zitten, verscholen onder mooie dingen, zwart en duister alsof het niet bij je leven hoort… Het zal ook voor mij een heropening van vele gesloten boeken en een start van pure zelfkennis zijn.
Mijn reisje. Als 19-jarige op ontdekking, alleen met een vriendin. Vol levenslust en verwachtingen de dagen aftellen tot we op het vliegtuig kunnen stappen. Een beetje bang, want wie weet wat komen we allemaal tegen? En hoe loopt dat tussen haar en mij? Zal het gaan zoals onze vriendschap in het rustige eigen wereldje gaat, waar we nog nooit een week continu samen hebben doorgebracht? Hopelijk brengt dat geen onverwachte ruzies of breuken met zich mee…maar dat ligt grotendeels aan onze eigen manier van doen.
Mijn toekomst? Das een moeilijke. Nog steeds niet volledig over het vriendje en dat samen met gevoel van absoluut niet alleen willen zijn; het is niet echt vooruitstrevend te noemen. Want ik wil verder, echt wel, maar hoe…in godsnaam hoe? Want ik kan niet ineens in de volgende relatie stappen. Er is niemand anders die op me wacht… of wel? Want Die Iemand die zegt van wel, doet hij dat wel? Wacht hij echt al zolang op me… zal hij echt voor me kiezen als ik men ex-vriend volledig als maatje beschouw? Het gaat al zolang mee, dat gevoel van hem en mij… Het is al zolang dat we een speciale band blijven houden… zouden we er nu aan kunnen beginnen, X aantal jaren later?
Ik weet het, dit is geen psychologie, dit is filosofie… ideeën, wensen, gevoelens bruisend door men hoofd op zoek naar uitgangen… en naar waarheden.
Het leven lijkt een wetenschap. Ik ben nooit goed in wetenschappen geweest…
Er is niets zo interessant om te bestuderen dan het fenomeen MAN…nee, geen afbreekpraktijken hier, geen vernederingen, geen definitieve afwijzing…niets van dit alles! Een man is zoals hij is, en dat is al het fijne.. Als je er een leert kennen, dan ken je hem. Hij zal misschien een beetje veranderen maar hij is zoals hij is. (tenzij je zo een associale loser hebt die eerst heel vriendelijk is en dan je kop eraf slaagt) Vandaar, ik ben in de mood voor een ode aan de mannen in mijn leven (néé, het zijn niet allemaal vriendjes van me)
Michaël: De ideale man om een ode aan te geven, aangezien hij mijn vader is. Mijn vader is een harde, maar doordringbaar hard. Een meegever van liefde, knuffels, vriendschap en gezelligheid. Een bezitter van een huis waar de deuren altijd van openstaan, want je kinderen moet je opvangen; hoe dan ook, waar dan ook. Hij is een man die je niets kan voorliegen, waarvoor je niets kan verzwijgen, en waarbij je het ook niet wilt. Een man om mee te praten over eender wat, en de reden waarom doet er ook niet toe. Een man die je niet fysiek, maar in je hart laat voelen dat je even fout zat. Niet voor altijd, want dat mag niet. Mijn vader is een man van goud.
S. : Mijn laatste vriend. Nog steeds ergens mijn vriend, aangezien ik nog steeds een grote liefde voor hem koester, en hij voor mij…maar niet zoals liefjes. Een liefde die veel dieper gaat, veel groter is. Een respecterende liefde. Hij is ook een man uit de duizend, die niet veel zegt. Hij luistert wel, kan je laten uitrazen als je het nodig hebt, kan dingen zeggen die je doen lachen op dagen waarop je je het slechtst voelt. Hij is eerlijk, goudeerlijk. Nooit heeft hij tegen me gelogen gedurende die twee jaar! Hij is mijn maatje voor het leven, mijn reddingsboei als ik verdrink, men lichtgevende clown in de verdrietige duisternis. Hij is men beste vriend…voor altijd, en écht voor altijd.
A.: Waarom op de derde plaats? Geen idee… Zomaar! Tis is wel een harde..keihard eigelijk. Humoristisch met een beetje (veel) sarcasme en bloedmooi. Er is iets met die jongen. Je kan hem zien, verkocht zijn, bij hem je dagen willen doorbrengen, hem liefhebben (als lover of als vriend, maakt niet uit) en hem terwijl haten. Steeds terugkeren hoewel je weet dat je tegen een stootje moet kunnen. Ik weet dat ik ergens tegen kan. Hij heeft me gekwetst hoor, maar het leven gaat verder dan dat. Moeilijk om te doorgronden is hij wel. Enorm mysterieus… maar zoals ze bij ons zeggen: tis een goeike… Ow ja had ik al gezegd dat hij ongelooflijk knap is? Ja, waarschijnlijk wel… Maar ik kan er nu aan weerstaan, en dat is het belangrijkste. Tijd voor fun met deze jongen.
D.: Men Buddy. Ik ken hem al vijf jaar, en eigelijk kan ik nog steeds niet goed zeggen wat er in hem omgaat tegenover mij. Hij weet wel hoe ik denk, ik kan ook niets verborgen houden. Zelfs zonder dat iemand tegen hem iets zegt, weet hij al wat ik denk. Ferme ruzie gehad met hem, maar ik hoop dat de lachjes terugkomen. Want lachen doe ik met hem, zoveel is zeker. Altijd plagen, altijd mekaar ietsje te slim af proberen te zijn, maar der zijn voor een babbel, dat is hij en ik. Hij weet dat ik heb geleerd, of ik hoop dat hij het weet.
T & T: Men twee broertjes. De ene zie ik al wat vaker als de andere, maar het zijn er gouden. Vroeger altijd twee tegen een, dat wel. Vaak huilend naar beneden lopen (deuren uit scharnieren halen, dingen verstoppen zoals klinken enzo) maar elke keer toch weer samen spelen. Nu nog; ravotten, plagen, alle broers-zusje dingen, noem maar op. Maar ze staan er: met goede raad, met een hard woord als ik moet oppassen, een knuffel als ik droevig ben, een schouderklopje voor steun… Heerlijk, zo’n familieband!
Er zijn nog meer mannen hoor, waar ik mee optrek, die iets voor me betekenen, maar deze kleine selectie is voor mij het meeste waard. Als mijn opa nog leefde, had ik hem ook zeker vermeld, maar die zit nog steeds als gouden man in mijn hoofd…
Ik haat regen! Net zoals iedere normale belg wordt ik gek van “na deze mooie dagen moeten we waarschijnlijk naar het einde van de week terug inleveren. Het wordt gevoelig frisser en er is kans op hier en daar een bui” Vertaling: “Tegen morgenochtend zowiezo regen, en niet hier en daar maar eigenlijk bijna overal, en het is vrij koud”
Dat is pas een eerlijk weerbericht!! Het meest hatelijke vind ik de regenbui ’s morgens als je naar je werk vertrekt (met de fiets!) en waardoor je je de ganse dag belabberd en verzopen voelt. Zo voel ik me dus vandaag *blub*…
Elke regenachtige dag doet me steeds wegdromen naar 27 dagen verder…Naar Kusadasi, naar ons hotel, naar de zon, de zee het strand… Heerlijk!!!
Ik ben niet zo best in het schrijven van recensies (daar was ik niet voor geslaagd trouwens) maar ik vind deze film er wel eentje verdienen! Als u niet hield van de hilarische afleveringen van deze gele mensjes, dan zou ik ook niet naar de film gaan. Fans zoals ik beschouwen deze film als een XL-aflevering op groot scherm, met een extra dosis humor.
Homer’s pa doet per toeval een voorspelling in de kerk: een voorspelling die natuurlijk uitkomt doordat…hij een varkentje koopt. Het vervolg is dat Springfield door de EPA onder een glazen koepel wordt gezet…overleeft de Simpsonsclan of maakt Springfield ze af?
Score: 8/10
Favoriete zinnetjes:
“There’s something wrong about that sop sign”
“That’s the most stupid thing I’ve ever heard!” (terwijl hij een tiental minuten eerder in de film hetzelfde vroeg/zei)
“I knew you were good for something, you little accident”
Hemel, ik krijg een stokje toegeworpen… De werking ervan lijkt me niet echt moeilijk, dus steel ik toch een beetje van Sandrissimo. Hier komen ze…
My favorite “grab-a-bite” : Das een makkelijke.. De Passant Een broodjeszaak die wordt gerund door twee goede vrienden van me. Er hangt altijd wel iemand rond die ik ken, en als dat niet het geval is, dan entertainen de twee uitbaters wel! De broodjes zelf zijn superlekker. De grote zijn wél groot (niet een beetje groot, maar mooi groot) en de soep is home-made. Zeker eens stoppen…
My favorite shop in town : Niet zo makkelijk… In Antwerpen is de New Yorker (ja hoor, een ordinaire Meirwinkel) een favorietje van me. Verder Mexx, liefst die in Brasschaat (héél erg goede service daar, als iets je niet staat of het is echt wel een maatje te klein of te groot, dat zeggen ze daar eerlijk, en dan komen ze met iets dat wél bij je past) En als je me loslaat in Wijnegem ben ik kwijt. Een ander winkeltje…in my town…da zou ik gaan voor de gewone Delhaize (altijd leuk winkelen) en de videotheek Movie Max…(waar ik nog gewerkt heb) want daar hebben ze ongelooflijk heerlijk délicious BEN & JERRY’s ijs, waar zelfs de hardst lijnende anorexiapatiënt met een allergie voor chocolade niet aan kan weerstaan.
My favorite restaurant : “De Sinjoor” in Antwerpen, op de Oude Koornmarkt. Zalige olijfjes, en als je al niet kon kiezen kun je daar helemaal niet kiezen . Dichter bij huis is er nog ‘t Laiterieke in Brasschaat (lekker …en dan heb ik het niet alleen over het aanbod van eten…en gezellig, dat zeker!) De Noordertuin (achter mijn hoek: ook heel lekker) en Top Of The Bill is de Rommens in Essen…tot in de puntjes verzorgd, volledig op smaak en een vlotte vriendelijke service!
My favorite “take my friends when in town” : Ja, die is helemaal niet moeilijk. Café De Withoef: mijn hang around stekje en een superleuk café!
Other 5 things to mention :
Frituur waar ik de echte naam niet van weet, in heel Kalmthout, Heide en Essen gekend als “De vettige rik” ondertussen overgenomen door Rik’s zoon die net als zen vader zijn klanten door en door kent. Na een half jaar weet hij nog steeds dat ik bij hem steeds een grote saté eet (die trouwens echt groot is).. Dat was met véél kruiden zeker? En ook op de frietjes hé? Ja meneer…
Wij hebben een heide…een eigen kalmthoutse heide…tussen al het eten, dansen en shoppen door een ideaal rustpunt vlakbij huis, daar kan je na een ferme wandeling in de Heihoeve een lekker snackje eten (heerlijke warme chocomelk) Als je je weg een beetje kent kom je bij een mooi ven ergens in het midden…adembenemend bij zonsondergang, ookal is het maar een ven!
Winkelcentrum de “Promenade” in Kapellen…Een klein winkelcentrum waar altijd een gezellig sfeertje hangt.
De bibliotheek, natuurlijk, voor een boekenfreak als ik. Kalmthout heeft een mooie grote bib, met héél veel lectuur. Ook goed voor een regenachtige namiddag info zoeken en strips lezen!
Straatfeesten! Het pinksterweekend in mei (of soms juni) waarop heel Kalmthout buitenstroomt, heel Kalmthout feestviert, met overdag leuke marktjes enzo…gezellig!!
Jee, nu moet ik dat nu doorgeven aan iemand die dit kan invullen…. Ik flans een paar namen op dit stekje: Sarcandy (heb ik altijd al willen weten) Bram (omdat ook hij leuk schrijft) Menck (hoewel ik denk dat hij hem al gehad heeft?) Chantal (ook goede schrijfster) en Imke Dielen (ongelooflijk wat zij allemaal meemaakt)
Ik ben de jongen tegengekomen die ik in mijn gedachten voorhad dat HIJ het was…
maar hij was het niet!!!! Die jongen die in mijn gedachten rondspookt is, praat, doet, leeft helemaal anders. En deze jongen (die ik tegenkwam) gaat met de bus naar school en zit nog in secundair (HIJ zeker weten niet) Dus ik ben even de kluts kwijt omdat ik niet meer goed weet hoe die droomjongen eruit ziet…
Mijn werkplekje is een villa omgebouwd tot kantoor met verschillende bureau-eilandjes en verschillende kantoren appart. Vrij gezellig, dat wel…We hebben zelfs een tuin.. hèhè
. Dichter bij huis is er nog 
