Ik schrijf voor de gezelligheid
om van me af te schrijven
ik schrijf in alle eerlijkheid
om verloren tijd te drijven
naar momenten die me geven
wat ieder mens echt zoekt
momenten vol met leven
momenten vol geluk
Here I am, waiting for a sign,
I never seem to know If you want me in your life,
where do I stand
I just don’t know
I never feel I know you
‘Cause you blow hot and you blow cold,
it seems I’ve grown attached
Though we’re not the perfect match
I just can’t explain
Should I stay
Should I go
Could I ever really stand to let you go
Can you now find the right words to say
That maybe I’m getting in your way
I feel your warmth,
got me wanting more, you’ve left the door half open
I’m in two minds to explore,
but then again Am I being honest, being truthful to myself,
can I see my life without you Could I be with someone else
It seems I’ve grown attached,
though we’re not the perfect match
I just can’t explain
Should I stay
Should I go
Could I ever really stand to let you go
Can you now find the right words to say
That maybe I’m getting in your way
Should I stay
Should I go
Really think it’s time that you should let me know
Can you now find the right words to say
That maybe I’m getting in your way
It seems I’ve grown attached
Though we’re not the perfect match
I just can’t explain
Should I stay
Should I go
Could I ever really stand to let you go
Can you now find the right words to say
That maybe I’m getting in your way
Should I stay
Should I go
Really think it’s time that you should let me know
Can you now find the right words to say
That maybe I’m getting in your way
Should I stay
Should I go
Could I ever really stand to let you go
Can you now find the right words to say
That maybe I’m getting in your way
Vandaag men eerste dag terug naar school en niet zomaar eentje… Inititiatiemodules van wiskunde en engels vanaf 8u15 tot 17u30! Maar de dag ging best vooruit en je leert nieuwe mensen kennen. Zo’n eerste dag terug op een vreemde school doet ongelooflijk raar. Je bent geen 6 jaar meer en moet het allemaal zelf doen.
Nét deze morgen zag ik een groepje kindjes staan. Een van die bengeltjes riep met een trotse stem; “Ik heb een nieuwe rugzak gekregen van mama!” Grote ogen vol verwachting keken zijn vriendjes aan. Vele handjes wilden de tas aanraken en kijken wat er allemaal in kon, waar die mooie kleur vandaan kwam.
Ik heb ook een nieuwe rugzak van men mama gekregen…maar weet niet of iemand het weet…
Soms is het wachten op antwoorden, soms kun je ze zelf vinden. Maar soms weet je de vraag ook niet… Liefde is iets ontzettend raars, vooral als je niet weet of je het voelt voor hém en al helemaal…hij voor jou????
Ik heb in mijn “gedichtenloopbaan” al vele gedichten geschreven over wel of niet, mss of zeker weten, en vele zijn over hem gegaan… Want we staan nu terug waar we ongeveer 2 jaar geleden ook al eens stonden. Zet hij nu wél de stap? Neemt hij nu wél het risico en kiest hij voor mij? Toen heeft hij het niet gedaan… nu weer niet? Ik wil weten waar ik sta, of waar ik kom te staan.
Da Dame is een liefdespiekeraar… een kleintje met vele kleine mannetjes in haar hoofd die fluisteren alsof hun leven ervan afhangt.
Nog een weekje en men beste vriendin en ik vertrekken naar Kusadasi…naar onze droom van de afgelopen 2 maanden. Heerlijk om helemaal weg te dromen bij het idee van zon, zee, strand, zwembad, eten, drinken, rust en ontspanning en shoppen! En dan komen we bij het perfecte probleem van twee jongedames… DE KOFFER! Er mag 20 kilo mee in de koffer, die op zich al 6 kilo weegt. 14 kilo plaats voor topjes, rokjes, broekjes, paar vestjes en lange broeken, toilettas (niet te onderschatten!!), bikini’s, schoenen, slippers, muziek, apotheek, strandhanddoek, donkere handdoeken (die van een hotel zijn altijd wit…schmink is dat niet)… dat is nog te overzien…
MAAR 20 kilo voor de terugreis..namelijk terug al deze mess, maar dan niet mooi opgevouwen en het aangekochte goed: topjes, truitjes, sjaaltjes, broeken, oorbellen, kettingen, souvenirs…dat er nog bij komt… het lijkt zinloos om daar een oplossing proberen voor te vinden..
Welke computermagnaat heeft dat woord ooit uitgevonden??? Da Dame zit vol met woede en tranen in haar ogen te zoeken naar haar herinneringen…maar vind ze niet!
Herinstalleren noemen ze dat dan… niets te her.. gewoon wissen en hup, opnieuw! Maar wat mijn teergeliefde vader vergeet zijn mijn dozijnen foto’s die onder mijn beheernaam stonden.. Uitstapjes met vriendinnen, vakantie’s aan zee, lekker uitgaan, begeerlijke ogen en lichamen van vrienden… It’s gone! Knoop in de maag, want al de beelden flitsen door men kop…ook foto’s van mezelf die ik nooit met evenveel stijl twee keer kan namaken.. verdorie!!
I curse the crash of windows, I curse windows, BAH!!!
Eigelijk heb ik geen inspiratie…maar ik kijk nu gewoon naar nergens en schrijf waar ik aan denk. Misschien is dat nog de beste manier om iets zinnigs neer te pennen.
Ik ben nieuwsgierig, altijd al geweest, maar nu nog meer. Zenuwachtig omwille van vele dingen. Mijn nieuwe studie, mijn reis, mijn toekomst… Wat brengt de psychologie voor mij mee. Je leert in hoofden van andere mensen kijken, maar ook in dat van jezelf. De vraag is natuurlijk: wat zit daar allemaal in verborgen? Wat heeft mijn verleden mij geleerd en wat neem ik mee naar later. Wat laat ik zitten, verscholen onder mooie dingen, zwart en duister alsof het niet bij je leven hoort… Het zal ook voor mij een heropening van vele gesloten boeken en een start van pure zelfkennis zijn.
Mijn reisje. Als 19-jarige op ontdekking, alleen met een vriendin. Vol levenslust en verwachtingen de dagen aftellen tot we op het vliegtuig kunnen stappen. Een beetje bang, want wie weet wat komen we allemaal tegen? En hoe loopt dat tussen haar en mij? Zal het gaan zoals onze vriendschap in het rustige eigen wereldje gaat, waar we nog nooit een week continu samen hebben doorgebracht? Hopelijk brengt dat geen onverwachte ruzies of breuken met zich mee…maar dat ligt grotendeels aan onze eigen manier van doen.
Mijn toekomst? Das een moeilijke. Nog steeds niet volledig over het vriendje en dat samen met gevoel van absoluut niet alleen willen zijn; het is niet echt vooruitstrevend te noemen. Want ik wil verder, echt wel, maar hoe…in godsnaam hoe? Want ik kan niet ineens in de volgende relatie stappen. Er is niemand anders die op me wacht… of wel? Want Die Iemand die zegt van wel, doet hij dat wel? Wacht hij echt al zolang op me… zal hij echt voor me kiezen als ik men ex-vriend volledig als maatje beschouw? Het gaat al zolang mee, dat gevoel van hem en mij… Het is al zolang dat we een speciale band blijven houden… zouden we er nu aan kunnen beginnen, X aantal jaren later?
Ik weet het, dit is geen psychologie, dit is filosofie… ideeën, wensen, gevoelens bruisend door men hoofd op zoek naar uitgangen… en naar waarheden.
Het leven lijkt een wetenschap. Ik ben nooit goed in wetenschappen geweest…
Er is niets zo interessant om te bestuderen dan het fenomeen MAN…nee, geen afbreekpraktijken hier, geen vernederingen, geen definitieve afwijzing…niets van dit alles! Een man is zoals hij is, en dat is al het fijne.. Als je er een leert kennen, dan ken je hem. Hij zal misschien een beetje veranderen maar hij is zoals hij is. (tenzij je zo een associale loser hebt die eerst heel vriendelijk is en dan je kop eraf slaagt) Vandaar, ik ben in de mood voor een ode aan de mannen in mijn leven (néé, het zijn niet allemaal vriendjes van me)
Michaël: De ideale man om een ode aan te geven, aangezien hij mijn vader is. Mijn vader is een harde, maar doordringbaar hard. Een meegever van liefde, knuffels, vriendschap en gezelligheid. Een bezitter van een huis waar de deuren altijd van openstaan, want je kinderen moet je opvangen; hoe dan ook, waar dan ook. Hij is een man die je niets kan voorliegen, waarvoor je niets kan verzwijgen, en waarbij je het ook niet wilt. Een man om mee te praten over eender wat, en de reden waarom doet er ook niet toe. Een man die je niet fysiek, maar in je hart laat voelen dat je even fout zat. Niet voor altijd, want dat mag niet. Mijn vader is een man van goud.
S. : Mijn laatste vriend. Nog steeds ergens mijn vriend, aangezien ik nog steeds een grote liefde voor hem koester, en hij voor mij…maar niet zoals liefjes. Een liefde die veel dieper gaat, veel groter is. Een respecterende liefde. Hij is ook een man uit de duizend, die niet veel zegt. Hij luistert wel, kan je laten uitrazen als je het nodig hebt, kan dingen zeggen die je doen lachen op dagen waarop je je het slechtst voelt. Hij is eerlijk, goudeerlijk. Nooit heeft hij tegen me gelogen gedurende die twee jaar! Hij is mijn maatje voor het leven, mijn reddingsboei als ik verdrink, men lichtgevende clown in de verdrietige duisternis. Hij is men beste vriend…voor altijd, en écht voor altijd.
A.: Waarom op de derde plaats? Geen idee… Zomaar! Tis is wel een harde..keihard eigelijk. Humoristisch met een beetje (veel) sarcasme en bloedmooi. Er is iets met die jongen. Je kan hem zien, verkocht zijn, bij hem je dagen willen doorbrengen, hem liefhebben (als lover of als vriend, maakt niet uit) en hem terwijl haten. Steeds terugkeren hoewel je weet dat je tegen een stootje moet kunnen. Ik weet dat ik ergens tegen kan. Hij heeft me gekwetst hoor, maar het leven gaat verder dan dat. Moeilijk om te doorgronden is hij wel. Enorm mysterieus… maar zoals ze bij ons zeggen: tis een goeike… Ow ja had ik al gezegd dat hij ongelooflijk knap is? Ja, waarschijnlijk wel… Maar ik kan er nu aan weerstaan, en dat is het belangrijkste. Tijd voor fun met deze jongen.
D.: Men Buddy. Ik ken hem al vijf jaar, en eigelijk kan ik nog steeds niet goed zeggen wat er in hem omgaat tegenover mij. Hij weet wel hoe ik denk, ik kan ook niets verborgen houden. Zelfs zonder dat iemand tegen hem iets zegt, weet hij al wat ik denk. Ferme ruzie gehad met hem, maar ik hoop dat de lachjes terugkomen. Want lachen doe ik met hem, zoveel is zeker. Altijd plagen, altijd mekaar ietsje te slim af proberen te zijn, maar der zijn voor een babbel, dat is hij en ik. Hij weet dat ik heb geleerd, of ik hoop dat hij het weet.
T & T: Men twee broertjes. De ene zie ik al wat vaker als de andere, maar het zijn er gouden. Vroeger altijd twee tegen een, dat wel. Vaak huilend naar beneden lopen (deuren uit scharnieren halen, dingen verstoppen zoals klinken enzo) maar elke keer toch weer samen spelen. Nu nog; ravotten, plagen, alle broers-zusje dingen, noem maar op. Maar ze staan er: met goede raad, met een hard woord als ik moet oppassen, een knuffel als ik droevig ben, een schouderklopje voor steun… Heerlijk, zo’n familieband!
Er zijn nog meer mannen hoor, waar ik mee optrek, die iets voor me betekenen, maar deze kleine selectie is voor mij het meeste waard. Als mijn opa nog leefde, had ik hem ook zeker vermeld, maar die zit nog steeds als gouden man in mijn hoofd…
Ik haat regen! Net zoals iedere normale belg wordt ik gek van “na deze mooie dagen moeten we waarschijnlijk naar het einde van de week terug inleveren. Het wordt gevoelig frisser en er is kans op hier en daar een bui” Vertaling: “Tegen morgenochtend zowiezo regen, en niet hier en daar maar eigenlijk bijna overal, en het is vrij koud”
Dat is pas een eerlijk weerbericht!! Het meest hatelijke vind ik de regenbui ’s morgens als je naar je werk vertrekt (met de fiets!) en waardoor je je de ganse dag belabberd en verzopen voelt. Zo voel ik me dus vandaag *blub*…
Elke regenachtige dag doet me steeds wegdromen naar 27 dagen verder…Naar Kusadasi, naar ons hotel, naar de zon, de zee het strand… Heerlijk!!!
Ik ben de jongen tegengekomen die ik in mijn gedachten voorhad dat HIJ het was…
maar hij was het niet!!!! Die jongen die in mijn gedachten rondspookt is, praat, doet, leeft helemaal anders. En deze jongen (die ik tegenkwam) gaat met de bus naar school en zit nog in secundair (HIJ zeker weten niet) Dus ik ben even de kluts kwijt omdat ik niet meer goed weet hoe die droomjongen eruit ziet…
