Ik schrijf voor de gezelligheid
om van me af te schrijven
ik schrijf in alle eerlijkheid
om verloren tijd te drijven
naar momenten die me geven
wat ieder mens echt zoekt
momenten vol met leven
momenten vol geluk
Zand .Niets meer, niets minder. De zolen van haar schoenen zijn niet meer wat ze 10 uren geleden waren. Vroeger was er, in een van de winkels waar ze gewerkt had, een dame wiens vlees flinterdun moest zijn. De dame liet haar “r” gevaarlijk rollen tot deze letter de hele winkel had opgevuld. Ze kreeg het terug benauwd. Al was het dit keer niet van de ogen van de dame, maar van het besef dat haar zolen niet meer waren dan enkele dunne lapjes vlees.
Waren het maar lapjes vlees. Dan zou er tenminste iets eetbaar in de omgeving zijn. Of flessen water. Liep ze maar in godsnaam op flessen water. Ze zouden snel leeg zijn, dat wist ze wel, maar ze had tenminste water gehad. Nu was er niets in de omgeving waar ze haar hoop op kon vestigen. Niets wat tot herkenning kon leiden. Buiten misschien het onheilspellende “hier ben ik al eens geweest”. Maar dat zou ook niet echt motiverend zijn, hield ze zichzelf voor. Dus dat doen we niet.
Het leek zo lang geleden dat ze avontuurlijk samen gingen trekken in Libië. Zij en haar prins.Maar waar was het witte paard als je het nodig had om door het zand naar hun lodge te stuiven. Waar was haar prins om haar pijn te verzachten, haar water te geven en fruit te voederen als ware het een romantische picknick.
Nergens.
Na 3 uur wachten had ze de hoop opgegeven. De hoop dat hij terug zou komen met hulp. De hoop dat haar paard op haar geroep zou komen aanstuiven. Zorro had mooi praten met zijn fluitje. Ze vloekte binnensmonds, hield stil en keek rond.
Een stofwolk in de verte trok haar aandacht. Het was waar ze vandaan kwam. Zou ze terugkeren? Wie weet was hij wel een prins. Het kon natuurlijk ook dat het een bende stropers was. “Kameleon”; murmelde ze.: “Laat me zandkleurig worden.” Toch bleef ze als verlamd staan. Liever dood of gered dan nog uren hier. En nu leek zelfs de dood een beetje redding. Als een bezetene waaide ze met haar armen. De kracht om te lopen had ze niet meer.
Dan maar stervend gered worden. Of gered door het leven. Ik wacht.
Here I am, waiting for a sign,
I never seem to know If you want me in your life,
where do I stand
I just don’t know
I never feel I know you
‘Cause you blow hot and you blow cold,
it seems I’ve grown attached
Though we’re not the perfect match
I just can’t explain
Should I stay
Should I go
Could I ever really stand to let you go
Can you now find the right words to say
That maybe I’m getting in your way
I feel your warmth,
got me wanting more, you’ve left the door half open
I’m in two minds to explore,
but then again Am I being honest, being truthful to myself,
can I see my life without you Could I be with someone else
It seems I’ve grown attached,
though we’re not the perfect match
I just can’t explain
Should I stay
Should I go
Could I ever really stand to let you go
Can you now find the right words to say
That maybe I’m getting in your way
Should I stay
Should I go
Really think it’s time that you should let me know
Can you now find the right words to say
That maybe I’m getting in your way
It seems I’ve grown attached
Though we’re not the perfect match
I just can’t explain
Should I stay
Should I go
Could I ever really stand to let you go
Can you now find the right words to say
That maybe I’m getting in your way
Should I stay
Should I go
Really think it’s time that you should let me know
Can you now find the right words to say
That maybe I’m getting in your way
Should I stay
Should I go
Could I ever really stand to let you go
Can you now find the right words to say
That maybe I’m getting in your way
Ik probeer te balanceren op dingen die me nog resten. Dingen waar ik nog in kan geloven. Maar ook die worden schaars en uiteindelijk blijft er niet veel goeds over wat me toekomst kan bieden.
Tis allemaal weg. Door mezelf. Ik.
Kan niet goed uitleggen wat er mis is gelopen, ik hoef niet nog meer beschuldigende vingers en starende ogen dan die van mijn gezin. Of wat mijn gezin was…
Ik zal alles wel klaren, daar maak ik me geen zorgen in. Ik los alles op door te doen het enige waar ik nog goed in ben.. Het idee maakt me niet echt zorgeloos blij, maar als het tijdelijk de enige juiste oplossing is… Dan moet dat maar. Mijn schuldgevoel is groter dan mijn geloof in een eerlijke wereld. Dus moet ik alles oplossen in een oneerlijke wereld.
Nog steeds voel ik brokstukken geloof en volharding onder mijn voeten barsten en afbrokkelen. Zie ik geloof, hoop en vertrouwen diep in de afgrond vallen. De afgrond waar ik in hang te huilen. De afgrond die alleen nog door een stukje vechtlust van me gescheiden wordt. De vechtlust die ook wel eens als koppigheid verwoord wordt. Nu is het pure vechtlust om nog iets van mijn leven te maken…
Bij elk woord dat ik hier schrijf, denk ik aan mijn toekomst. Zal ik er komen?
x
God knows you’re lonely souls
God knows you’re lonely souls
God knows you’re lonely souls
Yeah, yeah
I believe there’s a time and a place
To let your mind drift and get out of this place
I believe there’s a day and a place
That we will go to, and I know you wanna share.
There’s no secret to living (There’s no secret to living)
Just keep on walking
There’s no secret to dying (There’s no secret to dying)
Just keep on flying.
I’m gonna die in a place that don’t know my name
I’m gonna die in a space that don’t hold my fame.
God knows you’re lonely souls
God knows you’re lonely souls.
I believe there’s a time when the cord of life
Should be cut, my friends (Cut the cord, my friend)
I believe there’s a time when the cord can be cut
And this vision ends (Let this vision end).
But I’m gonna die in a place that don’t know my name
And I’m gonna cry in a space that don’t hold my fame.
Walking in the cold
Just keep on flying
There’ll be a searchlight
On the mountain high
God knows you’re lonely souls
God knows you’re lonely souls
God knows you’re lonely souls
God knows you’re lonely souls
Yeah yeah yeah yeah yeah
I’m a lonely soul.
I’m gonna die in a place that don’t know my name
I’m gonna die in a place that don’t know my name.
God knows you are lonely souls
Lonely souls
Lonely souls
Lonely souls
I’m a lonely soul.
So long, little chapel
Pack up your light
Pack up your light
Say goodbye to the holy water life
Dit liedje blijft echt zwaar hangen in mijn hoofd. Ik probeer heel de tijd de jongedame na te zingen, maar tis niet echt mogelijk om eenzelfde stemklank te verkrijgen Ofwel vind je dit een zeikschijf, ofwel ga je erop los… Ik ga erop los, zelfs op de bus/trein als het alleen nog maar in men hoofd zit (ik voel me dat meisje met het ruitjesjase aan uit de clip: can’t stop dancing!!)
Voor de rest zijn er alle redenen om dansend door de dag te gaan:
Ik ken dit liedje nog van vroeger, vond het altijd wel een leuk deuntje. Maar nu zovele jaren later is dit een achterhaalde versie van jongeren bereiken: SAY NO TO DRUGS!
Wees gerust, je moet er niet voor naar NYC, Antwerpen of dergelijke is goed genoeg om de rest van je leven de weg kwijt te zijn…
Maar genoeg daarover! Want wat zijn we immers zonder een beetje lol? Want dé uitgaansschijf van tegenwoordig? Das véél leuker dan die over uitgaan in New York, toch?
En nu niet overdreven, maar om 3 uur ’s nachts: wie zingt dit niet mee?
Een kleine meid als ik in de weer met dakpannen, het is wel goedgekomen…alleen jammer dat onderweg naar beneden de sporten van de ladder zo ver uit elkaar stonden…Hier zitten we dan met een verrokken spier
Vandaag is het zondag. De zondag waarop ik alles moe ben. Een zoveelste ruzie met S. heeft men vooruitgang half kapot gemaakt… Ik ben het allemaal beu, niemand die het snapt, niemand die het wil begrijpen, terwijl ik het zelf om eerlijk zijn ook niet meer weet. Maar alles is zo verwarrend en onbevangen.. Ik wil gewoon verder, punt
andere lijn. Maar waarom kan dat niet… omdat dat niet mag. Omdat niemand mij toelaat om verder te gaan, want “we zijn toch zo een mooi een koppel”. Nee, we waren! Ik wil niet meer, en dat wil ik al 3 maanden niet meer! Liefde zit overal, in iedereen zen kop, in iedereen zen buik, in ieders gedachten. Maar ik wil niet meer verliefd zijn, niet geliefd worden.
Ik kan niet terug naar het verleden en kan de toekomst niet voorspellen…
Binnenkort zit ik aan mijn tienduizendste bezoeker. Das een mijlpaal in mijn virtueel leven…
weer een mijlpaal. Het lijkt wel of het niet stopt… Men beste vriendin ervaart op dit moment alleen maar tegenslagen en ik krijg het ene goede nieuws achter het andere, dat is toch niet eerlijk? Dat remt me om ten volle te genieten van het feit dat er financieel misschien een job rondhangt, dat men richting echt geweldig interessant is en perfect te verdelen over het jaar, dat ik een hele leuke jongen heb leren kennen, dat het leven hier thuis terug een stuk tot veel beter gaat..ach ik heb het te goed!
Maar hé, ze mag een heel stuk delen en ik ben nu toch ook ziekjes! En onze P. is terug uit de Far West!! Tijd voor 3atTV en lazy movies!!
Na mijn reis naar Turkije is niets meer zoals het ooit was. Hoe het komt, is vrij moeilijk uit te leggen. Ondanks mijn alleen zijn heb ik geen nood aan overbevolking om me heen. Het leven is een pak makkelijker zonder de tralala van rush & om het eerste zijn. Heel deze maatschappij draait erom. Dat zinnetje wat men papa vroeger gebruikte tegen me als ik weer eens men speelgoed niet wou delen; ikke, ikke, ikke en de rest kan stikken! Heel de wereld is terug 3 dan als je het mij vraagt. Maar ja, mijn mening is te zorgeloos geworden in dit wereldje.
Ik heb stiekem de mentaliteit overgenomen die gebaseerd is op de woorden no problem. Een Turks stopwoord dat hier in België ongekend is. Alles is een probleem: je mist je trein, je mist je bus, je das hangt scheef of je auto vindt geen plaats in de stad.. Allemaal dikke zever. De trein is de laatste niet, die bus evenmin, er hangen spiegels in de wc en de treinen zijn niet altijd te vroeg (dus je kunt je auto thuis laten) Problemen zijn er als je ongelukkig bent, er mensen zijn die je liefhebt waar iets mee is, of er iets met je gezondheid is. DAT is een probleem.
Waar je je hoofd over breekt is vaak op te lossen door een simpele ach wat, of door een knuffel! Gewoon thuiskomen en je vriend/vriendin/man/vrouw/kind(jes)/hond/moeder/vader/oma een knuffel geven en 4 woorden die volkomen vergeten zijn, maar o zo belangrijk. Die je tegen iedereen kunt zeggen omdat ze niet per se in “de” relatie gezegd mogen worden, ook gewoon in een relatie: IK ZIE JE GRAAG!
En die persoon zal lachen of zen trein nu verdwenen is of niet!
Ofwel vind je dit een zeikschijf, ofwel ga je erop los… Ik ga erop los, zelfs op de bus/trein als het alleen nog maar in men hoofd zit (ik voel me dat meisje met het ruitjesjase aan uit de clip: can’t stop dancing!!)
