Passage uit “Jong Hart” : 2

Zand . Niets meer, niets minder. De zolen van haar schoenen zijn niet meer wat ze 10 uren geleden waren. Vroeger was er, in een van de winkels waar ze gewerkt had, een dame wiens vlees flinterdun moest zijn.  De dame liet haar “r” gevaarlijk rollen tot deze letter de hele winkel had opgevuld. Ze kreeg het terug benauwd. Al was het dit keer niet van de ogen van de dame, maar van het besef dat haar zolen niet meer waren dan enkele dunne lapjes vlees.

Waren het maar lapjes vlees. Dan zou er tenminste iets eetbaar in de omgeving zijn.  Of flessen water. Liep ze maar in godsnaam op flessen water. Ze zouden snel leeg zijn, dat wist ze wel, maar ze had tenminste water gehad. Nu was er niets in de omgeving waar ze haar hoop op kon vestigen. Niets wat tot herkenning kon leiden. Buiten misschien het onheilspellende “hier ben ik al eens geweest”. Maar dat zou ook niet echt motiverend zijn, hield ze zichzelf voor. Dus dat doen we niet.

Het leek zo lang geleden dat ze avontuurlijk samen gingen trekken in Libië. Zij en haar prins.Maar waar was het witte paard als je het nodig had om door het zand naar hun lodge te stuiven. Waar was haar prins om haar pijn te verzachten, haar water te geven en fruit te voederen als ware het een romantische picknick.

Nergens.

Na 3 uur wachten had ze de hoop opgegeven. De hoop dat hij terug zou komen met hulp. De hoop dat haar paard op haar geroep zou komen aanstuiven. Zorro had mooi praten met zijn fluitje. Ze vloekte binnensmonds, hield stil en keek rond.

Een stofwolk in de verte trok haar aandacht. Het was waar ze vandaan kwam. Zou ze terugkeren? Wie weet was hij wel een prins. Het kon natuurlijk ook dat het een bende stropers was. “Kameleon”; murmelde ze.: “Laat me zandkleurig worden.” Toch bleef ze als verlamd staan. Liever dood of gered dan nog uren hier. En nu leek zelfs de dood een beetje redding. Als een bezetene waaide ze met haar armen. De kracht om te lopen had ze niet meer.

Dan maar stervend gered worden. Of gered door het leven. Ik wacht.