februari 2008


Verschrikkelijk echt.. heel mijn mond staat nog steeds op springen terwijl “de grote ingreep” al dateert van woensdag 20 februari.. echt degoutant! Maar ja die wijsheidsdinges moesten eruit, dus eruit ermee! Veel was er niet aan en een zwelling was er ook ni echt dus het zou wel rap genezen zijn… Zeiden ze! Jaaa, niet dus. 2 dagen erna had ik op 1 dag een dosis van 7 pijnstillers van 600 mg binnen (terwijl ik die alleen maar neem als ik het niet kan houden) en ik liep nog met “Klemkaken” rond. Het gevoel da ze heel de mond even aangespannen hebben en dit blijven doen… inderdaad AUW!

Zaterdag dan weer helemaal geen last, perfecte timing van schijnbaar genezen want hip hoi, dan konden we toch naar Reverze! Oh, wat een toeval dat we daar maagkrampen kregen (van de safety-pijnstiller) en de volgende dag bijna niets konden zeggen…

Nu is het dinsdag, ik heb het gevoel, net als gisteren, dat heel mijn mond ontstoken of aangetast is, maar ben het kotsbeu om pijnstillers te nemen… Ni tof :(

Hopen dat er geen ontsteking is en proberen niet te praten zei men pa.

Das efficiënt!

Mijn blog is dood. Ik heb niets meer in men hoofd, niets in men zakken…

Tis alsof het allemaal een beetje te snel is gegaan.  Ik leef in een achtbaan die zeven keer overkop gaat, dan nog een kurkentrekker draait en me halfdraaiend in bed doet vallen. Moe, moe, moe ben ik… En dan nog schrijven hoe moe ik me voel? Dat kan er dan écht niet meer bij. En nu is de school weer begonnen *zucht* Ik ben nog niet naar de les geweest… Moest gisteren normaal gaan maar was te moe, te moe, te moe! Ik wacht vol ongeduld op men resultaten (volgende week maandag)

Maar ergens weet ik al genoeg… Hoe dan? Doordat ik er zelfs niet aan dénk om cursussen of boeken te gaan halen, waarom zou ik het doen? Om dan toch niet verder te doen? Of om eerst geld te sparen om ze wel te kunnen kopen?  Het enige probleem is om het thuis nog even duidelijk te maken… *help*

Mijn blog is dood, maar nog niet helemaal…

x