Ik ben nog steeds verliefd, en heb beseft dat ik er niet zomaar vanaf raak. De jongen heeft me diep geraakt, ergens op een plaats waar alle gevoelens samenkomen. Want wat ik voel is alles door elkaar. Verlatenheid, oneerlijkheid, geduld, ongeduld, verdriet, blijheid, kriebels, noem maar op. Maar… bovenal liefde! Onverklaarbaar voor mij part, maar de liefde voor hem overwint altijd. Zelfs op een dronken avond in alle onzekerheid overwint mijn verlangen naar hem en naar zijn liefde voor mij. Want hij zegt dat hij ze heeft…. maar waar is die liefde als zijn vriendin mij bestookt met vragen?
Waar is zijn liefde als ik niet voor hem sta? Als ik snel moet vertrekken en hem niet vergeet… Mijn hart op zijn kussen achterlaat?
Want als ik voor hem sta, en hij voor mij staat…dan is het romantiek, passie en beleving van elkaars leven. Dan kan ik verdrinken in zijn ogen en zijn armen al rond me voelen voor het zo is.
Je laat me liever leven, met een oneerlijkheid vol pijn
dan samen met me weg te zweven, naar waar we zo graag willen zijn
Weet je nog dat je dat tegen me zei? Nu vraag ik het jou, blijf je bij mij?
x x x
