Poetry van een plankje in het midden

Je kijkt me aan

Bewust van je krachten

En je daden

Ze Bla Bla Blaat

Tussen onze ogen

Geen eisen des vriendin geduld

Geduld nodig

Van mij

Maar als ik naar je kijk

Begrijp ik je

Stil & Duidelijk

  

——————— 

  

MECHANISME

Je bent die kleine jongen

Die de hamers in mijn hart doet werken

Maar

Het doet kloppen met pijn

  

—————————–  

  

[[ ZOEN ]]

Kus met streepjes

Lippenstift

Naast je mond

Omdat ik niet echt

Durfde mikken

 

Pieker pieker

Soms is het wachten op antwoorden, soms kun je ze zelf vinden. Maar soms weet je de vraag ook niet… Liefde is iets ontzettend raars, vooral als je niet weet of je het voelt voor hém en al helemaal…hij voor jou????

Ik heb in mijn “gedichtenloopbaan” al vele gedichten geschreven over wel of niet, mss of zeker weten, en vele zijn over hem gegaan… Want we staan nu terug waar we ongeveer 2 jaar geleden ook al eens stonden. Zet hij nu wél de stap? Neemt hij nu wél het risico en kiest hij voor mij? Toen heeft hij het niet gedaan… nu weer niet? Ik wil weten waar ik sta, of waar ik kom te staan.

 Da Dame is een liefdespiekeraar… een kleintje met vele kleine mannetjes in haar hoofd die fluisteren alsof hun leven ervan afhangt.

x X x