als er vlinders zijn? Buiten blijkt het al vandegen herfst, maar in Da Dame’s buik is het al stilaan lente aan het worden… Maar geduld zou geen mooie zaak zijn, moest het zo leuk zijn.. Leren kennen, misschien als codewoord in mijn hoofd en genieten van simpel vrienden zijn! Tis al zo lang geleden…maar het blijft leuk! Net zo’n oude hit die vaders en moeders en grootmoeders en grootvaders nog steeds kunnen appreciëren en waar onze jeugd kippevel op krijgt.. voor mij is dat “Eye of the Tiger”
De typische valling is weer uitgebroken en irriteert me mateloos. Deze keer is het echter gemeend tussen mijn bacterie en mijn afweersysteem. Een heuse oorlog is uitgebroken tussen deze twee tegenpolen. Koortsaanvallen tijdens een simpele verkoudheid zijn het gevolg als deze mannetjes in het heetst van de strijd zijn. Maar Da Dame geeft zich niet gewonnen… School lukt nog goed (aangezien het maar 16 uurtjes per week zijn, en de rest thuis op eigen tempo) en aanwezig zijn voor T. gaat ook nog opperbest.
Met pijn in het hart moet ik wél een namiddag Studay voorbij laten gaan..weeral…vorig jaar heb ik hieraan ook een vet feestje gemist!
Binnenkort zit ik aan mijn tienduizendste bezoeker. Das een mijlpaal in mijn virtueel leven…
weer een mijlpaal. Het lijkt wel of het niet stopt… Men beste vriendin ervaart op dit moment alleen maar tegenslagen en ik krijg het ene goede nieuws achter het andere, dat is toch niet eerlijk? Dat remt me om ten volle te genieten van het feit dat er financieel misschien een job rondhangt, dat men richting echt geweldig interessant is en perfect te verdelen over het jaar, dat ik een hele leuke jongen heb leren kennen, dat het leven hier thuis terug een stuk tot veel beter gaat..ach ik heb het te goed!
Maar hé, ze mag een heel stuk delen en ik ben nu toch ook ziekjes! En onze P. is terug uit de Far West!! Tijd voor 3atTV en lazy movies!!
Na mijn reis naar Turkije is niets meer zoals het ooit was. Hoe het komt, is vrij moeilijk uit te leggen. Ondanks mijn alleen zijn heb ik geen nood aan overbevolking om me heen. Het leven is een pak makkelijker zonder de tralala van rush & om het eerste zijn. Heel deze maatschappij draait erom. Dat zinnetje wat men papa vroeger gebruikte tegen me als ik weer eens men speelgoed niet wou delen; ikke, ikke, ikke en de rest kan stikken! Heel de wereld is terug 3 dan als je het mij vraagt. Maar ja, mijn mening is te zorgeloos geworden in dit wereldje.
Ik heb stiekem de mentaliteit overgenomen die gebaseerd is op de woorden no problem. Een Turks stopwoord dat hier in België ongekend is. Alles is een probleem: je mist je trein, je mist je bus, je das hangt scheef of je auto vindt geen plaats in de stad.. Allemaal dikke zever. De trein is de laatste niet, die bus evenmin, er hangen spiegels in de wc en de treinen zijn niet altijd te vroeg (dus je kunt je auto thuis laten) Problemen zijn er als je ongelukkig bent, er mensen zijn die je liefhebt waar iets mee is, of er iets met je gezondheid is. DAT is een probleem.
Waar je je hoofd over breekt is vaak op te lossen door een simpele ach wat, of door een knuffel! Gewoon thuiskomen en je vriend/vriendin/man/vrouw/kind(jes)/hond/moeder/vader/oma een knuffel geven en 4 woorden die volkomen vergeten zijn, maar o zo belangrijk. Die je tegen iedereen kunt zeggen omdat ze niet per se in “de” relatie gezegd mogen worden, ook gewoon in een relatie: IK ZIE JE GRAAG!
En die persoon zal lachen of zen trein nu verdwenen is of niet!
Faithless was af! Geweldig! Bangelijk! Kippevel! Eerlijk ontroerend! Heerlijk!
Alleen de muziek stond in het begin een beetje te luid. Maar een geweldig oeuvre van oude (insomnia, salva mea, bring my family back) en nieuwe hits (hope & glory, bombs, mass destruction) met als afsluiter het “groepsgebeuren” van We come One, met het daaropvolgende applaus dat zeker 10 minuten duurde!
Heerlijk diepgaande liefde voor de muziek en dat is wat mijn avond mooi maakte!
Vanavond zal ik weer maar eens overweldigd worden door de afmetingen van het sportpaleis, maar ik hoop nog meer overweldigd te worden door de groep die er optreed..ik zit vol met het tegendeel van hun naam en hoop dat ze er een vet feestje van kunnen maken..
Ik breng zo snel mogelijk verslag uit van een avondje Faithless..
Vandaag men eerste dag terug naar school en niet zomaar eentje… Inititiatiemodules van wiskunde en engels vanaf 8u15 tot 17u30! Maar de dag ging best vooruit en je leert nieuwe mensen kennen. Zo’n eerste dag terug op een vreemde school doet ongelooflijk raar. Je bent geen 6 jaar meer en moet het allemaal zelf doen.
Nét deze morgen zag ik een groepje kindjes staan. Een van die bengeltjes riep met een trotse stem; “Ik heb een nieuwe rugzak gekregen van mama!” Grote ogen vol verwachting keken zijn vriendjes aan. Vele handjes wilden de tas aanraken en kijken wat er allemaal in kon, waar die mooie kleur vandaan kwam.
Ik heb ook een nieuwe rugzak van men mama gekregen…maar weet niet of iemand het weet…
Ik ben in Nederland geboren en heb daar een paar jaar gewoond… Ik heb nog enorm veel nederlandse familie en ergens ben ik trots op Nederland, ookal voel ik me ergens logischerwijze meer een belg. Maar als ik dit liedje hoor… Welke Nederlander kan dit lied horen zonder kriebels en koud vlees te krijgen?
hier ben ik weer…terug uit een megaoverweldigende zalige vakantie! Het was een belevenis apart die nog een stukje van mijn verdere leven bepaald, en daar ben ik niet rouwig om. Het brengt ineens een hoop duidelijkheid over wat je wel wilt of niet wilt. De vriendschap tussen F. en mij is er alleen maar hechter op geworden, door de dingen die we meegemaakt hebben. Negatieve verhalen ga ik op deze blog niet achterlaten, het zou heel het image van de reis verstoren. Na enige dagen is mijn nederlands terug op peil, gelukkig maar. Na een week mixen tussen Duits, Engels en Frans is het niet evident om het nederlands terug onder de knie te krijgen. Zelfs de vriendin en ik spraken onderling bijna geen nederlands meer.
Het taboe over meisjes in Turkije heb ik bij deze ook ineens doorbroken. Het is maar net hoe je tov die mensen staat. Nee is na 2 of 3 keer echt wel nee, soms zelfs ineens nee. Wij hebben met twee geen enkele problemen gehad, terwijl wij toch twee donkerblondachtige meisjes zijn, waar van verwacht wordt dat ze met helse verhalen terug komen over hoe “verschrikkelijk die buitenlanders toch wel zijn” NEE! Integendeel. Ok, een vergelijk tussen de manier van doen daar en hier is vrijwel onmogelijk…het lijkt wel of we hier met andere mensen te doen hebben!
Jeetje, ik ben twee dagen hier en ik wil terug… ik mis de zon, de zee, de vriendschap, de liefde, de “No Problem” way of life, de lachjes van kindjes in de minidisco, het gevoel van vrijheid en het idee dat je wereld bijna volmaakt is…
Moet ik nog zeggen dat ik volgend jaar absoluut 3 maanden terug ga om er te werken?
Ik schrijf voor de gezelligheid
om van me af te schrijven
ik schrijf in alle eerlijkheid
om verloren tijd te drijven
naar momenten die me geven
wat ieder mens echt zoekt
momenten vol met leven
momenten vol geluk
