Wow, dat moest er even uit… Ik tel echt hard de dagen af tot ik met mijn luie * in het Turkse zand kan ploffen, aan een zwembad kan liggen, kan uitslapen, kan eten, kan drinken, kan doen wat ik wil…oooh ik wil vakantie!! 42 dagen lijkt meesterlijk lang als het hier zo’n * weer is (hoewel het gisteren en vandaag wel meeviel, alleen heb ik er vandaag nog niet veel van gezien, aangezien ik mijn ogen niet verder open krijg als halverwege) MAAR uiteindelijk zijn het wel nog maar tweeënveertig dagen. Dat is minder lang dan pakweg het ronde getal 50. Het komende weekend zal snel genoeg voorbij zijn, en mijn werkdagen raken ook snel gevuld…alleen de avonden zijn dodelijk…want thuis zitten is stomvervelend, maar weggaan kost altijd geld. 42 dagen, dat zijn 6 weken (precies vandaag) ofwel 1008 uren ofwel 60480 minuten. U ziet het, mijn drang naar een luilekkervakantie is énorm groot! En dat zal niet verminderen naargelang de tijd vordert!
Waarom heb ik het zo hard nodig? Omdat ik even weg wil uit de dagelijkse sleur, omdat ik uitgerust aan men nieuwe schooljaar kan beginnen? Omdat ik wil beslissen over mijn leven zonder enige invloed? Omdat ik even wil ademhalen zonder S. die mijn hart (ja nog steeds!!) sneller doet slaan… zonder G., die me -ondanks dat ik weet dat hij het zo niet bedoeld- nu al verstikt, waardoor ik besef dat ik nog steeds alleen wil zijn, en dat hij niet hét is voor mij… Omdat ik even zonder roddels en pijnlijke woorden wil zijn, wat daar perfect kan, want ik versta de mensen daar gewoon niet. Omdat ik benieuwd ben naar wat zo een week met de vriendschap tussen F. & mij doet…Omdat het nodig is…
Er zijn zoveel redenen om op vakantie te gaan, maar de belangrijkste is ontspanning, zo ontspannend dat je je er gelukkig(er) door voelt
x X x
