Beestjes & Bourrasque

Zoals ik in men vorige post schreef ben ik gisteren naar “DE ZEE” geweest…het was er ongelooflijk warm, dus daar was al zeker niets mis mee, maar er heerst een zekere plaag over onze stranden. Een avondwandeling over het strand werd onmogelijk gemaakt door dozijnen dondervliegjes die mijn witte broek zeer aantrekkelijk vonden. Ik haat insecten, en nu het blijkbaar niet winters genoeg is om ze te vernietigen, gaat het me echt te ver… Ik vind het akelige beesten, hoe klein ze ook zijn. Maar buiten die vliegjes, was de dag ontzettend ontzettend geslaagd!!!!

Jammer genoeg kan een dag geen week duren en was het vandaag een heel blauwe maandag :’( en ze begon erg vreemd…Een stormbui overviel ons huis met hagelbollen zo dik, met zo’n kracht dat ze gaten in de rolluiken hebben gemaakt en een raam hebben vernield…De auto’s in de straat zaten vol met blutsen en de weg leek wel een takken en blaadjesveld…

Een storm van 10 minuten zoals wij er nog nooit eerder 1 gezien hadden, met een hoop vernieling tot gevolg (niet alleen bij ons). Wat een botsing tussen koude en warme lucht wel niet kan doen….

X X X Da Dame

Pijnlijke party

Weer een weekend voorbij dat men verdere levensloop mee bepaalt!

Ik heb uiteindelijk toch gekozen voor een feestje samen met F., aangezien wij nog steeds overeenkomen. Veel mensen en een leuke sfeer; ik was blij dat ik toch de beslissing had genomen. Tot er plots een aantal personen binnenkwamen die het nodig vonden om mij volledig, zonder een woord te zeggen, de grond in te boren, te doen huilen, te kwetsen alsof ik geen gevoelens heb. Door dit simpele feit: Je geeft een feestje met 2 personen, je nodigt uit met 2, je krijgt kussen alletwee, je geeft bonnetjes van alletwee…maar dan, wordt er plots met enorm veel poeha 1 (dan nog eens groffe) cadeau gegeven.

Kijk, ik ben geen 6 jaar meer…dat ik geen cadeau krijg, maakt mij echt niet uit. Maar de manier waarop en de reden waarom hebben mij veel pijn gedaan. Ik ben met de normale mensen, met een normale gedachtegang naar men stamcafé getrokken, en heb me daar nog geweldig geamuseerd! Het feit is nu gewoon dat dergelijke praktijken te zwaar zijn voor mij, te hard… Ik ben ook een harde tante, daar niet van, maar trop est trop. Mijn beslissing om met die mensen te breken en de “vriendschap” niet voort te zetten, gaat dus niet over 1 dag, maar over te veel klappen die ik heb moeten incasseren… Vandaar mijn blokkage in plaats van een vrijwillige KO.

Ik heb rust nodig…was het eerste wat ik dacht, en die rust heb ik genomen. Ben gisteren met S. een dagje naar de Belgische kust getrokken….het was hemels! Hij had ook een even-weg-daar moment nodig (hij was des te meer onaangenaam verrast door “het incident”) We hebben gelachen, gepraat, gegeten, gedronken, gewandeld en gezwegen. De zin om naar huis te gaan was niet minder, ze was gewoon weg… Wat wil je, als je eindelijk een rustpunt in twee zware weken kan vinden?

Da Dame is uitgewaaid, uitgehuild en stopt met deurmat spelen. Een nieuw gevoel ruist door mijn bloed…en het is een goed gevoel. Ik ben er van overtuigd dat er nog veel gaat gezegd worden, maar ik heb ook het gevoel dat ik er mij niet door ga laten breken.

Laat ze maar spelen, deze schommel zal niet breken…

x X x