Zoals je kunt zien op men eerste log (”Hello World”) ben ik deze blog begonnen met het concept “Hoe word ik beroemd” in mijn achterhoofd. Dit ging echter met weinig succes, en uiteindelijk: wat heb je eraan? De commentaar die Dieu daarop geeft is volkomen terecht, er is alleen een kleine maar, want zoals iedereen kan zien gaat deze blog al enorm lang niet meer over dat onbelangrijk conceptje, maar over mijn eigen leven, wat te sterk aanwezig is in mijn gedachten om het niet te vermelden.

Daarmee bedoel ik natuurlijk niet dat mijn leven ontzettend belangrijk moet zijn, maar voor mij is het dat wel…(aangezien het mijn leven is) Blijkbaar is mijn huidige jeugd voor vele bloggers heel herkenbaar, ook een reden waarom ik blijf schrijven. Verder zijn er voldoende redenen om te blijven schrijven over mijn eigen leven. Redenen die enorm afwegen tegenover pietluttige ideeën om een ster te worden. Dieu spreekt ook over Paris, en om eerlijk te zijn…ik haat dat kind even hard als de rest van de wereld, dus laten we absoluut niet spreken over haar als idool. Mijn idolen zien er wel een beetje anders uit… Want wat zijn in godsnaam idolen eigelijk? Ik heb al 19 jaar mijn moeder als idool. Zij staat voor mij symbool voor durf, doorzettingsvermogen, kracht, vertrouwen en bescherming. En verder? Popidolen hebben is onmogelijk, want dat verandert elke week. Filmidolen? Hetzelfde verhaal…

Ik wil al helemaal geen ster meer worden, want ik wil blijven studeren en een geweldige job vinden, waarover ik ook kan blijven schrijven. Ik wil een gezin dat boeiend is, waarover mensen in alle vreugde kunnen lezen…Ik wil verder leven in hoge mate van interessantheid (bestaat dat woord?)

Een online anoniem dagboek is een uitlaatklep…bijna net zo goed als huilen in de stromende regen. Mijn leven staat hierop, en niet meer mijn onnozelheid…

x Da Dame