Ik heb een weekend gehad om u tegen te zeggen, zo voelt het toch aan. Het begon al op een onaangename vrijdag. Na weinig tot niets gehoord te hebben van S. (ik haat het woord ex-vriend, zeker als je nog maar een week uit elkaar bent) was ik vrijdag enorm melig, heel emotioneel en slechtgezind. Maar de familiale activiteiten wachtten me op, dus was het de bedoeling dat we dolle pret zouden hebben met de vader & stiefmoeder, broer + vriendin, nog een broer + vriendin en halfzusje + beste vriendinnetje van school….naar Shrek 3.                          Een volle zaal, met rondom mij de naaste duo’s van mijn gezin, en zelden had ik mij zo verdomd alleen gevoeld als die avond, die zo vol plezier had moeten zijn.

Maar dat veranderde allemaal op zaterdag… Een twijfelachtig gevoel of ik uit zou gaan domineerde men dag, maar uiteindelijk ben ik blij dat ik ben gegaan. In het begin van de avond verliep alles heel stroef en ik dacht dat het niet echt goed zou komen. Maar het tegendeel bleek na een lang gesprek halverwege de avond en een integer, emotioneel en liefdevol gesprek op het einde van de avond (om half 7 ’s morgens)

Die gesprekken hadden een mooi gevolg, want gisteren (zondag) waren S. en ik twee handen op een buik, en dit vriendschappelijk! De lucht is een beetje geklaard en we weten van elkaar wat we denken, wat we voelen.

Maar het belangrijkste is dat we weten hoe we verder moeten…en dat is het mooiste! We weten wat we aan elkaar hebben en wat we niet moeten doen, en ik hoop dat we alletwee dat mooie gevoel kunnen behouden.

Duim voor me

x Da Dame