We hebben gepraat, en eigenlijk zijn we blijven praten… we hebben gelachen, een heel klein beetje maar en er hing wel wat spanning..maar we hebben gelachen……… We hebben gehuild, vooral ik..en best veel, maar ook hij samen in een knuffel verscholen op het einde van ons gesprek, maar wat ons alletwee goed heeft gedaan, is dat ik heb verteld..Verteld wat ik al lang moest vertellen, alles alles alles wat ik verkeerd heb gedaan heb ik verteld, en het was hard en het was moeilijk en pijnlijk en vies en raar…maar ik heb alles verteld wat ik moest vertellen. Hij was aangedaan, maar zeker zo opgelucht over het feit dat hij kan stoppen met zich alles af te vragen, tot gek-wordens toe..

Het was een raar moment, het moment waarop we elkaar die knuffel gaven, maar nog vreemder was het moment waarop we samen loslieten, elkaar met betraande ogen aankeken, en hoe we alletwee wisten…dit was het…het moment dat we nodig hadden om verder te gaan…het begin van Leven: deel 2, Nog steeds met elkaar maar als vrienden…niet direct in de pijnlijke tijd, maar binnenkort, later en dan écht voor altijd.

Nu wil ik verder gaan, want dat wou ik nog niet, nu weet ik dat hij ook verder wil gaan, en dat we het kunnen, wij alletwee. Nu weet ik dat ik terug voor mijn leven wil gaan, voor mijn vriendschappen, voor mijn toekomst en voor mijn ideeën wil vechten tot het uiterste.

Iedereen moet vechten, maar niet iedereen wil, of doet het echt…maar ik wel, en daarvoor een ongelooflijk dikke bedankt aan die jongen, die mij weer een stapje dichter naar de wereld van Ontdekken heeft gebracht, die mij voor een stukje mee heeft gevormd, en die nog steeds enorm veel voor mij betekend…

Da Dame gaat verder, weer een beetje anders als tevoren, maar nog steeds een beetje hetzelfde zoals ze is geboren

x