Ik weet dat er Insomnia staat…maar dat gaat over hoe ik me voel, want de moeheid knaagt aan me, kruipt omhoog in mijn hoofd en laat me niet los. Overdag (wanneer het niet moet) heb ik er dan weer geen problemen mee. Dan val ik bij wijze van spreke in slaap waar ik sta…Dit lied houdt me rustig s’nachts, maakt me wakker overdag en spreekt… Je neemt misschien niet altijd de juiste of de makkelijke weg, maar komen doe je er toch, als je echt wil!
Ik heb zoals ik al had vermeld, een euh…vrij deftig feestweekend gehad. Het enige nadeel is dat ik nu nog ruis op men oren heb zitten…waarom? Niet omdat ik te weinig geslapen heb, want dat viel best mee (van vrijdag tot zondag 13 uur in het totaal) maar omdat ik veel gefeest heb (van vrijdag tot zondag 24 1/2 uur)… En omdat dat feesten gepaard ging met muziek…die eigenlijk “vree wijs” was!!! Vrijdag withoefje, zaterdag & zondag Bogerfeesten…zondag volksspelen, met halsbrekende toeren van stoere mannen… Met als gevolg dat deze bezorgde dame even thuis grote handdoeken is gaan halen (zo warm was het nu ook weer niet dat de binken een hindernissenparcour met eindpunt zwembad zonder bibberen konden doorstaan) Maar het fijne was, dat alles goed ging. Jongens die in een spel opgaan zijn fantastisch of ze nu 19 of 23 zijn, De Passant-clan leek een bende opgroeiend wild rond de leeftijd van 8-9 jaar, en ik vond het heerlijk om te zien. Vooral die dankbare blikken als je aan komt gezet met handdoeken, plakkers of een duim omhoog, op die momenten zie ik geen enkel verschil met mijn neefje van 7.
Het was dus een weekendje om nooit te vergeten!! En de toekomstplanning??
Het is maandag…en ik zit hier op kantoor met oogjes die niet veel voorstellen…Klein en vermoeid, en met een huid die nog zo warm is alsof ik net uit men bedje kom! U raadt het al, ik heb een geweldig weekend achter de rug. 5-6-2 is kort samengevat de uren van thuiskomst (vooral die 2 doet nu veel toe aan men oogjes…) Het was een eindeloos amusant weekend, zoals een Feestweekend hoort te zijn…momenteel is mijn inspiratie over het overbrengen van mijn weekend nog niet voldoende om het ideale verslag te geven..dus daar wacht ik nog even mee (hèhè)
Maar ik hou jullie niet te lang in spanning, mijn brein is aan het stormen…
Hey luitjes, het weekend komt er weeral aan…maar dit weekend zal het ongelooflijk rustig zijn op men blogje, ik ben namelijk een weekend volledig computerloos en daardoor ook internetloos…en om hulp te gaan zoeken in een internetcafé vind ik de situatie nog een beetje te pril. Dus iedereen: geniet van het weekend en als je niets te doen hebt
Ik was eigenlijk helemaal vergeten jullie op de hoogte te stellen van het wel en wee van de zwangere vriendin…Wel om met de deur in huis te vallen: ze is een week geleden om 10 voor 9 bevallen. Mathias was toen 51 cm en woog 3 kilo 990, maar dat lijkt nu nog steeds niets als ik hem in mijn armen heb. Hij is een prachtig ventje dat (nu nog) bijna heel de tijd slaapt…Z’n ouders zijn toch al even goede vrienden van me, en het geeft een ontzettend warm gevoel om ze bezig te zien met hun kleintje. De liefde, de warmte en de fierheid straalt uit hun ogen en hun bewegingen….Papa’s ogen blinken nog steeds elke keer hij iets over zijn zoontje verteld. De geur, de houding, de zachtheid van zo’n kindje roepen bij mij pure toewijding en tederheid op, en ik weet…niet alleen door mij, maar door zovele mensen, dat dit jongetje altijd op mijn steun en bescherming zal kunnen rekenen.
Dus men lieve A’ke en K’tje vééél plezier, vééél geluk met jullie wereldwondertje en ik weet dat jullie Mathias met al jullie liefde zullen grootbrengen!
Wow, dat moest er even uit… Ik tel echt hard de dagen af tot ik met mijn luie * in het Turkse zand kan ploffen, aan een zwembad kan liggen, kan uitslapen, kan eten, kan drinken, kan doen wat ik wil…oooh ik wil vakantie!! 42 dagen lijkt meesterlijk lang als het hier zo’n * weer is (hoewel het gisteren en vandaag wel meeviel, alleen heb ik er vandaag nog niet veel van gezien, aangezien ik mijn ogen niet verder open krijg als halverwege) MAAR uiteindelijk zijn het wel nog maar tweeënveertig dagen. Dat is minder lang dan pakweg het ronde getal 50. Het komende weekend zal snel genoeg voorbij zijn, en mijn werkdagen raken ook snel gevuld…alleen de avonden zijn dodelijk…want thuis zitten is stomvervelend, maar weggaan kost altijd geld. 42 dagen, dat zijn 6 weken (precies vandaag) ofwel 1008 uren ofwel 60480 minuten. U ziet het, mijn drang naar een luilekkervakantie is énorm groot! En dat zal niet verminderen naargelang de tijd vordert!
Waarom heb ik het zo hard nodig? Omdat ik even weg wil uit de dagelijkse sleur, omdat ik uitgerust aan men nieuwe schooljaar kan beginnen? Omdat ik wil beslissen over mijn leven zonder enige invloed? Omdat ik even wil ademhalen zonder S. die mijn hart (ja nog steeds!!) sneller doet slaan… zonder G., die me -ondanks dat ik weet dat hij het zo niet bedoeld- nu al verstikt, waardoor ik besef dat ik nog steeds alleen wil zijn, en dat hij niet hét is voor mij… Omdat ik even zonder roddels en pijnlijke woorden wil zijn, wat daar perfect kan, want ik versta de mensen daar gewoon niet. Omdat ik benieuwd ben naar wat zo een week met de vriendschap tussen F. & mij doet…Omdat het nodig is…
Er zijn zoveel redenen om op vakantie te gaan, maar de belangrijkste is ontspanning, zo ontspannend dat je je er gelukkig(er) door voelt
De Kalmthoutse kermis is weer voorbij…niet dat het enorm veel voorstelde, want dat is al langer voorbij, maar het blijft een speciaal sfeertje, aangenaam rondhangen met een bende vrienden en veel plezier maken blijven natuurlijk belangrijk, maar dat is altijd zo…
Gisteren was het kleurige geluidstafereeltje weer afgelopen rond een uur of tien… Vrij vroeg, ik weet het, maar wie ben ik om er iets van te zeggen? Afzakken naar een cafétje is dus de volgende stap. Blijven hangen tot half 1 is dan voor men hoop natuurlijk geen enkel probleem, weer totaal vergetende dat deze meid morgen (vandaag dus) weer om 7 uur het bed uit moet…Hier zit ik dus weer op het werk, traag en met slaperige oogjes begin ik aan mijn dagtaak. Elke avond zeg ik dan weer, vanavond op tijd mijn bed in (nadat ik ergens tussen 6 en 8 in slaap ben gevallen) maar het is vakantie, dus elke avond valt er weer iets nieuws te beleven. Tis een kermis in men hoofd ook ondertussen, want echt helder denken gaat ook niet meer zo geweldig (in plaats van door de deur, net tegen de rand lopen enzo) niet alleen door de vermoeidheid, maar ook door het vele piekeren over te snel te traag, leuk niet leuk, wel of niet? S. is er natuurlijk ook nog, en zeer aanwezig weliswaar, dat maakt er niet makkelijker op :( Niet dat ik ondertussen niet geniet hoor, want feestjes bouwen lukt me nog steeds best! Dit weekend is het weer dikke feest in Kalmthout: De Bogerfeesten zijn er weer! Alom bekend in onze kontrijen maar dit jaar wel met een aangename line-up: De Fixkes, Dj Regi (Jim Tv, Milk Inc.), Dj Mark Heyninck en Dj Zohra en Thomas De Soete zijn enkele bekende namen, maar buiten names with fame zijn er ook de Zondagse Volksspelen (met caféploegen, scoutsploegen, collegaploegen en ja, zelfs broodjeszaakploegen,… (waar enkele vrienden van mij meedoen…heel lekkere broodjes trouwens!!!) Dat wordt dus weer een dik feestje, maar niet getreurd, verslag uitbrengen is ondertussen mijn hobby geworden. Alleen…
Wow, wat een reactie op 1 zinnetje….maar ik verklap nog lekker niets, wil zelf 100 % zeker van zijn voor ik ergens aan begin en wil natuurlijk S. niet shockeren… Het is raar, want ik word normaal niet zo snel verliefd, en had totaal niet de behoefte aan liefde, de intentie om verliefd te worden… Een beetje bizar, maar uiteindelijk niet het einde van de wereld. Hoe ik weet dat ik verliefd ben? Ja hoe weet jij dat?????
Ik schrijf voor de gezelligheid
om van me af te schrijven
ik schrijf in alle eerlijkheid
om verloren tijd te drijven
naar momenten die me geven
wat ieder mens echt zoekt
momenten vol met leven
momenten vol geluk
