Het lijkt alsof ik in een spiegel kijk maar mezelf niet zie, maar iemand die je ontwijkt.
Iemand die geen besef meer heeft van plaats noch liefde noch tijd.
Ik kijk om me heen en zie niemand die op me lijkt, niemand die zo’n pijn kan doen en graag zien terzelfdertijd.
Steeds weer denkend aan jou in tranen, zie ik mezelf alleen maar staan,
zwijgend en vanbinnen verlaten niet geweten wat gedaan.
Moet ik zwijgen moet ik zien, wat ik verkeerd heb gedaan….ik heb je nog een kans gegeven, maar waar ik nooit bij stil heb gestaan is dat ik eigenlijk moest gaan.
Ik heb je altijd onderschat, je nooit echt goed begrepen, maar wat voor mij nu duidelijk is, is dat het altijd aan mij heeft gelegen.
Ik heb steeds de weg gezocht naar onbereikbare oorden, maar in mijn zoektocht ben ik vergeten, wie ik eigenlijk ben geworden.
Iemand die alleen wil zijn, jouw liefde niet verdient…iemand die op uittocht gaat naar weet niet waar en weet niet wie…
Maj, dit alles schreef ik zo even in een opwelling van gevoel…ik weet het echt niet meer!!
Da Dame is even de weg kwijt
