Hier, wat is dat nu! Sfeer.. nee! Tijd.. nee! Zin… al helemaal niet! Tis nog steeds helemaal niets in blogland.. het ligt dus niet aan mij alleen!

 Wie bouwt weer op?? Ik heb geen tijd zie je!

Verschrikkelijk echt.. heel mijn mond staat nog steeds op springen terwijl “de grote ingreep” al dateert van woensdag 20 februari.. echt degoutant! Maar ja die wijsheidsdinges moesten eruit, dus eruit ermee! Veel was er niet aan en een zwelling was er ook ni echt dus het zou wel rap genezen zijn… Zeiden ze! Jaaa, niet dus. 2 dagen erna had ik op 1 dag een dosis van 7 pijnstillers van 600 mg binnen (terwijl ik die alleen maar neem als ik het niet kan houden) en ik liep nog met “Klemkaken” rond. Het gevoel da ze heel de mond even aangespannen hebben en dit blijven doen… inderdaad AUW!

Zaterdag dan weer helemaal geen last, perfecte timing van schijnbaar genezen want hip hoi, dan konden we toch naar Reverze! Oh, wat een toeval dat we daar maagkrampen kregen (van de safety-pijnstiller) en de volgende dag bijna niets konden zeggen…

Nu is het dinsdag, ik heb het gevoel, net als gisteren, dat heel mijn mond ontstoken of aangetast is, maar ben het kotsbeu om pijnstillers te nemen… Ni tof

Hopen dat er geen ontsteking is en proberen niet te praten zei men pa.

Das efficiënt!

Mijn blog is dood. Ik heb niets meer in men hoofd, niets in men zakken…

Tis alsof het allemaal een beetje te snel is gegaan.  Ik leef in een achtbaan die zeven keer overkop gaat, dan nog een kurkentrekker draait en me halfdraaiend in bed doet vallen. Moe, moe, moe ben ik… En dan nog schrijven hoe moe ik me voel? Dat kan er dan écht niet meer bij. En nu is de school weer begonnen *zucht* Ik ben nog niet naar de les geweest… Moest gisteren normaal gaan maar was te moe, te moe, te moe! Ik wacht vol ongeduld op men resultaten (volgende week maandag)

Maar ergens weet ik al genoeg… Hoe dan? Doordat ik er zelfs niet aan dénk om cursussen of boeken te gaan halen, waarom zou ik het doen? Om dan toch niet verder te doen? Of om eerst geld te sparen om ze wel te kunnen kopen?  Het enige probleem is om het thuis nog even duidelijk te maken… *help*

Mijn blog is dood, maar nog niet helemaal…

x

Tis weer lang geleden dak nog eens iets zinnigs right out of the mind heb gepost. Meestal geen tijd (stomme examens) of geen zin (stomme ik). Maar ik mag bloggen niet verwaarlozen, tis een beetje alsof je als kind een dagboekje laat liggen zonder woorden en er dan later je kinderen mee wilt confronteren; leegte is niets…

Ik BEN niet pessimistisch, ik kan het gewoon heel  hard doen, pessimistisch zijn dan bedoel ik. Dat zit in men bloed, en dat moet er uit, anders wordt ik negatief en slecht en dom enzoverder. Dan BEN ik het ineens GEWORDEN. Soms moet je pessimistisch DOEN, want dan worden de mooie dingen mooier. Zoals liefde (daar is ze weer!) Maar serieus: het is toch veel mooier om bij je vriend(in) te nestelen, te beseffen dat je mekaar graag ziet, als je een of ander koppel (een onbekend, vrienden zijn te niet-leuk) ruzie hebt zien maken.

En soms is ruzie maken ook wel eens “leuk”. Ik ben van mening dat een meningsverschil een noodzaak is… Hoe moet je anders in godsnaam de minder leuke kantjes van elkaar ontdekken en “er samen aan kunnen werken”? 

Tis heerlijk om écht verliefd te zijn en te beseffen dat je vriendje hélémaal de ware is (papa van kindjes, man van het huis in de toekomst bla bla bla, dat allemaal maar dan veel beter) en dan komt er ineens terug een negatief gevoel: mekaar missen! Maar eigelijk is negatief positief want als je elkaar niet zou missen DAN heb je pas een probleem! Meneer Van Hierboven heeft het ons niet makkelijk gemaakt zeg ik u…

Zoals keuzes maken, nog zo’n geweldige uitvinding. Als je ze maakt twijfel je altijd enorm sterk of het wel de juiste keuze is. Als je ze niet maakt ga je dood, simple is that. Tuurlijk ga je dood van GEEN keuzes maken: niet kiezen = alleen zijn, alleen zijn en niet kunnen kiezen = niet willen kiezen, enzoverder (ik kan het rijtje niet volledig afmaken maar ja, tis volgens mij simpel)

Ik zit nog steeds met de verdraaid moeilijke school-werk keuze in men hoofd. Want een job zal ik heus wel vinden, en eens ik een job heb kan ik ook wel ergens begeleiders vandaan halen om men rijbewijs te halen zodat ik men dat-zou-ik-liever-doen job kan doen… Dus een job-plan zit er al helemaal in men hoofd. Alleen het schoolplan loopt niet zo lekker (ik sta altijd ineens bij STEL ik studeer af :s) en dat zijn stille voortekens voor me. Dan het tweede probleem: hoe vertel ik het thuis? (stel ik heb wél minder dan 4 herexamens) Dat ik eigelijk niet zoveel zin meer heb (met een steeds dunner wordend stemmetje) en mss wel wil stoppen ofzo (onverstaanbaar zacht uitgesproken)

Ergens reken ik op voortekens en uitspraken en ideeën en het laagliggend intelligentiegehalte (ik ben er toch ni door :s) maar ja, toch moet ik het zelf doen. Want als je geen keuzes maakt… Natuurlijk maak ik het mezelf niet al te moeilijk.. Televoting is niet aan mij besteed, die keuzes moet ik al niet maken… maar toch mooi dat mijn favorieten (afgelopen weekend) winnen: Bravo Free (steracteur/sterartiest) en Kathy Satyn (Eurosong)

Zij hebben alvast de juiste keuze gemaakt… nu ik nog!

Zoentjes!

“Als ge nu ni ne keer fatsoenlijk ga winnen dan kom ik dien bal der verdomme zelf intrappen en Warren doe ne keer wa ge moet doen!!!!!!!!”

“Ik heb helemaal geen zin meer om te leren en moeilijk te doen!”

Zo, dat was het!

Ok, ik geef toe… mijn vorige post was niet helemaal roze-bril-achtig. Maar ik was een beetje gehaast (weeral) en men mama belde (niet weeral) Snel afronden en ready voor een uurtje getater met moeder. Twas een goede… gelukkig!

De week op zich ook (een goede, nog niet DE goede, dat weet iedereen) en dat kan ook al eens geen kwaad. Over de mogelijke resultaten ga ik niet beginnen. Ik zou een positieve blog neerplanten en dat doen we dan ook. Laten we het simpel stellen:

Ik ben gelukkig! Intens gelukkig eigelijk… Tis verrassend hoe liefde andere wendingen krijgen als je het maar een beetje wil. Een beetje tijd maken voor elkaar, een beetje kunnen praten met elkaar… Vele beetjes maken een grote zeggen ze. Ze hebben gelijk… vele kleine stukjes liefde maken de grote liefde van men leven!

Anderen komen daarvoor misschien uithoren en als ze mij zien lachen denken ze dat het voor hen is.. maar daar kan ik me niets van aantrekken. Fool’s gone in my mind!

Dus… you’re so vain!! (ni men ventje hé!!)

Kent u dat zogezegde “kleine mannetje” in uw hoofd? Dat heeft dus een naam: Homunculus. Bij mij is ie weer druk op en neer aan het ijsberen en aan het mopperen op mijn huidige activiteiten…

De leading question: School of werken?

Opties voor school: hoger diploma, ander soort job dan huidig secundair diploma.. that’s it

Opties voor werk: Heb er zin in, wil met men lieverd gaan samenwonen (daar heb je geld voor nodig) zonder er twee JAAR op moeten te wachten, Ik kan nog veel kanten uit, studeren kan later nog

Voornemen: Ik zet nu nog steeds alles op mijn examens. Als ik dan deze periode (te veel) tekorten haal, betekent dat gewoon dat ik niet KAN studeren op de juiste manier of dat dit mijn ding niet is (en ik kan niet meer veranderen)

we zien wel,

xxx

Tis weer zover… Dé examens van januari zitten in ieders agenda en hoofd (hopelijk) Ook voor mij is deze maand de nodige dosis zenuwen. Mijn voornemen is namelijk heel simpel maar des te moeilijker: 4 of meer herexamens betekent stoppen. Directement. Werk zoeken, appartementje zoeken en grote-mensen-leven beginnen… K moet zeggen, de kriebels zijn er… en dan ist moeilijker om motivatie te vinden. Lang de andere kant kriebelt het nu al om in de psychologische sector mijn naam te laten spreken…dan ist weer zin om achter de boeken te kruipen…

Moeilijke keuzes in een moelijke periode! Daarom ook een klein succeswensje aan mezelf..

En voor de rest aan alle studenten: ENORM VEEL SUCCES!!!

Aangekregen van Femsie, waarvoor hartelijk dank!!!

Wat wilde je later worden, toen je je nog in je kinderjaren bevond? 

Ik heb nooit echt zeker geweten wat ik wou worden. Kleuterjuf, zangeres, brandweervrouw (ik had twee broers, gebeurde vaker zo’n dingen) enzoverder, enzovoorts.. Op een iets volwassenere leeftijd kwamen richtingen als Logopediste, “mevrouw die mensen helpt” en juffrouw aan bod. Zolang het maar met mensen te maken had was het ok!

Wat ben je uiteindelijk geworden? 

Ik studeer momenteel Toegepaste psychologie. Dé richting uiteindelijk… en eerlijk: tis iets met mensen, dus zo fout zat ik nog niet. Ik hoop binnen een kleine 5 jaar men eigen praktijk te hebben als échte psychologe. Duim met me mee.

Hoe wilde je er later uitzien, toen je je nog in je kinderjaren bevond?     

Groot en mooi. Lang en smal met een volmaakt gezichtje, waar iedereen naar/van opkeek.

Hoe zie je er nu uit?

Redelijk klein (1m60) en met enkele kilotjes te veel vind ik (zo’n vijftal). Volgens drie vierde van de mannelijke bevolking om me heen (mét eigen vriendinnen en neutrale mening…en minder neutraal ook) heb ik een superlekker kontje, mooie lippen, adembenemende ogen en nét genoeg extra vlees om écht mooi te zijn. Leuk om te horen… Moeilijker om te geloven.

Hoe zag de man van je dromen eruit?     

Zoals de action mans van men broers. Sterk, gespierd, donker haar, lichte ogen.

En wat is het uiteindelijk geworden?   

 Licht haar, groene ogen. Nog steeds sterk en gespierd. Beschermend dus… Lief, grappig, en sexy (met zo’n prachtig lijntje op zen buik.. hij hééft het echt hoor!!) Ik heb niet echt een vast type om mooi te vinden eigelijk. Meestal zijn het grote mannen (compensatie?) met net dat beetje extra.

Hoeveel kinderen wilde je later en op welke leeftijd?

Goh… Veel! En net als mama als ik nog jong genoeg ben. Zodat ik niet grijs zou zijn 

Wat is het uiteindelijk geworden, of wat zal het wellicht worden?

Het is nog helemaal niets geworden, want ik ben nog te jong (ja inderdaad een tegenstrijdig antwoord) Ik zou graag gaan voor 2 kindjes, MAAR als er een 3e komt, komt er ook een 4e. (slechte ervaringen met 2 tegen 1) Mijn ventje denkt er net zo  over. En we hebben al twee prachtige namen in gedachten. De leeftijd? liefst voor men 30, als het kan voor men 25.

Wat was als kind je lievelingseten en wat lustte je totaal niet?

Lievelingseten: Frietjes met kip van’t spit van de kraam op de markt… een heerlijkheid!

Totaal niet: Spruitjes en Witloof! Kokhalzen, wenen, brullen, janken… het zit nog vers in het geheugen.

Lust je dat nu nog (niet), of heb je andere favorieten? 

Nog steeds niet (nog steeds bijna kokhalzen, maar ik krijg het niet meer voorgeschoteld) Mijn lievelingseten is hetzelfde gebleven. Samen met pizza, pita, chinees en ander exotisch voedsel…

Aan wie zou je het stokje doorgeven?

Ik heb echt géén idee meer…ik stuur hem gewoon naar mensen die ik best goed vind schrijven…in de hoop dat ze er wat mee aankunnen.. dus bij deze: Bram, Imke en Lime Succes!!!

Hoi iedereen,

Vandaag terug men eerste actieve dag hier, want met al dat leren heb ik er verdorie veel te weinig tijd voor. En te weinig inspiratie ook.. Kortom: een fameuze comeback hier! Allereerst aan iedereen de beste wensen voor 2008. Ik hoop dat het voor iedereen écht eens een inoverend, spectaculair, ander jaar wordt. Vooral voor mij dan eigelijk… néé Grapje. (hoewel?)

Voor mij is het jaar in ieder geval geweldig begonnen. Sinds kerst ben ik terug samen met S. Ik weet dat het iedereen misschien raar in de oren kan klinken, maar na een half jaar dolen en ronddwalen weet ik waar mijn hart ligt. Ik besef nu wat deze jongeman voor mij betekent, en altijd zal betekenen. Véél, echt véél! Niet dat ik nu alles voor de komende jaren ineens vastleg, dat niet. Ik bekijk alles rustig, zoals het hoort. Het voelt al wel verdomd goed aan om bij hem te zijn, zijn zachte lippen terug te kunnen liefhebben en zijn kriebelkusjes in men nek te voelen. Of gewoon zijn lach te zien, zijn betoverende ogen die heel mijn wereld op zijn kop zetten. Alles voelt nu zo anders, zo beter, echter dan hoe het was. En ik zal al zeker de begane fouten niet meer opnieuw maken. Daar geef ik mezelf de kans niet toe. En mijn hart en verstand zullen me dat ook niet toelaten.

Maar genoeg over de liefde…ik zou hier namelijk een woordje placeren over mijn voornemens…dezelfde voornemens als iedereen elk jaar maakt, maar dit keer met een speciaal tintje…mijn tintje!

• Sporten: de afspraak met een van de vriendinnen is al gemaakt: gaan spinnen! intensief sporten dus. De overbodige stukjes vel afzweten en terwijl de conditie terug de hoogte injagen… Ik weiger nog langer een bijna 40 te moeten kopen. Dus… spinnen en lopen! En op welke muziek kun je beter alles geven (en keihard meezingen) dan: Zombie? Brainwasher? Nee… luister maar en beeld je even in…

• Genieten: Genieten van kleine dingen, van liefde, van de wereld, van het leven. Het is snel te laat na een ruzie, het is snel weer voorbij wat zo mooi is. Ik wil alles meemaken wat zo mooi kan zijn voor mij. Want tis snel te laat… Dus leg je in het gras van de lente, kijk naar de zon en beleef je leven. En dans toeme zeg!

• Mijn relatie. Aan een relatie moet je werken. Met twee. Samen. Kan gezellig zijn natuurlijk! Maar vooral liefdevol.. en dat er nu maar is probeert ene tussen te komen! En dit is ons liedje hé lieverd!

X X X Da Dame